makulay-dati..hehe

starving artist

2009-05-09T08:42:00.000-07:00

Your result for The Personality Defect Test...

Starving Artist

You are 0% Rational, 43% Extroverted, 43% Brutal, and 57% Arrogant.

You are the Starving Artist! Like some sort of emaciated Frenchman, you sit in your fancy little chair and contemplate beauty, meaning, flowers, and all kinds of other ridiculous crap. You are more intuitive than logical, and are primarily guided by your heart and emotions. You are also very introverted and gentle. Of course, this does not mean that you do not have an ego. In fact, you are surprisingly arrogant for someone so emotional and gentle. This is why you are best described as a starving artist. You are very introspective and quite sure of yourself, as any accomplished artist is, yet your views are impractical, guided by feelings, and overly gentle. You probably find math, logic, and similar intellectual pursuits offensive to your artistic sensibilities, and you prefer the open-endedness of artistry because it's infinitely easier to ponder the beauty of a sock than to build rocketships. So really you have no reason to be arrogant, you big doofus, because the skills you value (emotion, spirit, art, etc.) in yourself are valuable only on a subjective level, meaning your arrogance is purely masturbatory, like the insipid self-pleasuring of some twat who spouts artistic nonsense only for the pleasant tinkling sound it makes upon his indiscriminating ears. In short, your personality is defective because you are arrogant, introverted, introspective, gentle, and thoroughly irrational...posessing most of the traits needed to be a starving--and useless--artist. So get out there, write a few short stories that are allegories for the indestructible spirit of socks, and starve!

To put it less negatively:

1. You are more INTUITIVE than rational.

2. You are more INTROVERTED than extroverted.

3. You are more GENTLE than brutal.

4. You are more ARROGANT than humble.

Compatibility:

Your exact opposite is the Capitalist Pig.

Other personalities you would probably get along with are the Haughty Intellectual, the Televangelist, and the Emo Kid.

If you scored near fifty percent for a certain trait (42%-58%), you could very well go either way. For example, someone with 42% Extroversion is slightly leaning towards being an introvert, but is close enough to being an extrovert to be classified that way as well. Below is a list of the other personality types so that you can determine which other possible categories you may fill if you scored near fifty percent for certain traits.

The other personality types:

The Emo Kid: Intuitive, Introverted, Gentle, Humble.

The Starving Artist: Intuitive, Introverted, Gentle, Arrogant.

The Bitch-Slap: Intuitive, Introverted, Brutal, Humble.

The Brute: Intuitive, Introverted, Brutal, Arrogant.

The Hippie: Intuitive, Extroverted, Gentle, Humble.

The Televangelist: Intuitive, Extroverted, Gentle, Arrogant.

The Schoolyard Bully: Intuitive, Extroverted, Brutal, Humble.

The Class Clown: Intuitive, Extroverted, Brutal, Arrogant.

The Robot: Rational, Introverted, Gentle, Humble.

The Haughty Intellectual: Rational, Introverted, Gentle, Arrogant.

The Spiteful Loner: Rational, Introverted, Brutal, Humble.

The Sociopath: Rational, Introverted, Brutal, Arrogant.

The Hand-Raiser: Rational, Extroverted, Gentle, Humble.

The Braggart: Rational, Extroverted, Gentle, Arrogant.

The Capitalist Pig: Rational, Extroverted, Brutal, Humble.

The Smartass: Rational, Extroverted, Brutal, Arrogant.

Be sure to take my Sublime Philosophical Crap Test if you are interested in taking a slightly more intellectual test that has just as many insane ramblings as this one does!

The following image was made by Stephan Brusche at http://www.sb77.nl, a real-life "starving artist". Check out his website if interested.

About Saint_Gasoline

I am a self-proclaimed pseudo-intellectual who loves dashes. I enjoy science, philosophy, and fart jokes and water balloons, not necessarily in that order. I spend 95% of my time online, and the other 5% of my time in the bathroom, longing to get back on the computer. If, God forbid, you somehow find me amusing instead of crass and annoying, be sure to check out my blog and my webcomic at SaintGasoline.com.

Take The Personality Defect Test at HelloQuizzy

wp

2008-10-12T06:57:00.000-07:00

http://napundingalitaptap.wordpress.com

http://napundingalitaptap.wordpress.com
http://napundingalitaptap.wordpress.com
http://napundingalitaptap.wordpress.com
http://napundingalitaptap.wordpress.com
http://napundingalitaptap.wordpress.com
http://napundingalitaptap.wordpress.com
http://napundingalitaptap.wordpress.com

how to save a life.

2008-08-16T07:28:00.000-07:00

alam kong naging mapang-asar ako sayo..pero alam kong pareho tayong masaya nun...

masakit talaga...

ajoooooooooy, bakit hindi mo naman hinintay ang big sis mo para lang makita ka pa. . .

sino ng kasama ko nayun kumanta ng how to save a life?! hindi mo na din ako pinagbigyang gawin yun sayo. . .

huhuhuhuhu. . . .

pero alam kong nasa heaven ka na, matagal mo na ding pinagdadasal yan.
How To Save A Life-The Fray - The Fray

NOW NA! (makiflyfly na, PART2)

2008-08-05T10:30:00.000-07:00

"mahirap magbuhos ng damdamin sa imbisibol na “link” ng teknolohiya..minsan masyado na tayo nagiging personal.pinapabayaan na natin ang iba makita ang totoong tayo..pero kapag nangyari na un..bigla nalang tayong iiwas…

kaya sa simula pa lang…sana hindi na tau nagtangkang magpakilala…"
-anak ng. . .

SA LAST KONG ENTRY, DI MO NADECODE ANG MGA PAGIINARTE KO, this time, click mo itong flyfly!. . . .

flyfly? samahan mo na ako

2008-07-23T01:26:00.000-07:00

ilang beses ko ba sasabihing hindi ako hiatus?

nagsusulat ako, pero di ko maiwasang sa hangin ko ito malathala

tama na, tama na. . .

minsan, bilang tao, hindi natin maiwasang lumisan

lumayo

pumunta sa kung saan

AALIS NA AKO, iiwan ko na ito.

pero sana, sa susunod na paglipad ko, SAMAHAN MO MULI AKO.

magdala ka na din ng emergency light, pakiusap!

flyfly!

motherf***er!

2008-07-02T09:22:00.000-07:00

hmmm. . .

ANG STORYA

girl: huhuhu

boy: huh?!

girl: huhuhuhuhuhu. . .huhu.

boy: o, bakit?

girl: (tumingin kay boy at sumagot) huhuhu. . .

boy: uh. . .?!

>>>

hindi ako sigurado kung paano ang magiging sulatin ko sa gabing ito, umaga na pala, linteksness, umaga na pala, nagpupuyat nanaman ako, anong eyebag este mukha nanaman ang maihaharap ko sa mga estudyante ko neto. sabagay, in a way, okay din makakakita sila ng totoong RACOON sa katauhan ni teacher nikolai nila, instant zoo nanaman ang room bukas, o mas masayang tawagin itong JUNGLE.

nililigaw ko nanaman ang ideya ng pagsusulat ko, taeness, tagal ko na kasing hindi nagsusulat.

may mga taong di mapakaling nakakakita ng mga taong umiiyak, yun tipong natataranta sila. Hindi nila kontrolado ang pangyayari pero mas nais nilang patigilin muna ang takbo ng oras. Masakit ito sa kalooban pero minsan mas ayos na lamang na ito’y tanggapin. Tao lang. mahina. Walang kontrol. MAY MAGAGAWA MAN, wala pa rin magagawa.

hindi ka makakapatahan ng tao kung hindi mo naman talaga alam ang dahilan ng kanilang pagluha, at malaman mo man ang dahilan, kailanman, hindi pa rin sapat na malaman mo. ALAM MO MAN, hindi mo pa rin alam. Hindi ikaw yun. Hindi mo rin pwedeng lakbayin ang isip nya, lalong lalo na ang puso niya. Anu yun, fieldtrip ng sineskwela?

Ang mga nararamdaman nya, NARARAMDAMAN MO MAN, hindi mo pa rin ramdam. Kulang. DI sapat. Kahit ilang beses mong pagbalibalitungin ang mundo hindi mo mababalintong ito. Feeling ka naman!

At letse, hanggang nayun, naliligaw pa din ang ideya ko.

Minsan, masakit man sa kalooban natin na hindi makapatahan, may mga oras na pakiramdam natin, gumuguho na ang bawat piraso ng mundo natin sa bawat patak ng luha na naihaharap sa atin, kahit pa kadalasa’y nakukubli ito ng mapagsimpatyang panyo o kahit kamay lang.

Nabasag ang katauhan ko ng malaman kong rason ako ng mga luha mo, pero kung yun talaga ang nakapagpagaan ng loob mo, kahit pa pirapiraso na ako, masaya ko na lamang pupulutin ang bawat piraso ng sarili ko.

Nabasa ko ang mga litanya mo, at bawat salita, isinapuso at iniukit ko sa puso ko, ayun, inatake ako! Seryoso na ulit, hmmmm. . . nasaktan ako, siguro kung inaakala kong itinataboy mo na akong palayo, mas tama ang ideya na nauna ako na itaboy ka, kahit sa anung paraan, PERO hindi ko sinadya.

Hindi ko sinasadya, at kailanman, hindi ko nanaising saktan ka. Kung aayain kita ulit ng suntukan, pinapangako ko, sa bawat suntok ko sayo, mas nasasaktan ako.

Pasensya na, napili mong mahalin ang isang taong tulad ko, na hindi nakikipagunahan sayong umiyak. Di ko sinasadya na ganito ako. Gusto ko din sanang umiyak, pero, ayaw ko naman na maging rason ka ng iniluluha ko, mas gugustuhin ko nalang na mas mabigatan ako, kaysa ikaw pa.

ANG TOTOONG STORYA

boy: huhuhu

girl: huh?!

boy: huhuhuhuhuhu. . .huhu.

girl: o, bakit?

boy: (tumingin kay boy at sumagot) huhuhu. . .

girl: uh. . .?!
_

MAS TOTOONG STORYA (director’s cut>> di pinalabas pampubliko)

Girl: huhuhuhuhuhuhuhuhuhuhuhu

boy: (lalaleelalah..busy)

Girl: huhuhuhuhu

boy: (hmmm, tsktsk. . .nagkocompute)

Girl: huhuhuhuhuhuhuuhuhu

Girl: huhuhu

-

SUMUSUKO KA NA BA? Sabihin mo na lang, di na ako magtatanong pa. Kahit gustuhin kong mangumbinsing "kaya po to, kaya pa, sige na kasi!"

-

2 Jul 08, 01:31

"bumibigat ang kalooban kapag walang kasagutan ang mga katanungan.... masakit oo kahit walang iba... mapaglaro ang panahon... akala ko pagsubok pero nauna kang sumuko" -pluma

-

"kookoo naman e, kaw ba si pluma? pls! "

07-03-2008 12:59AM

-

nalungkot naman ako, may PLS pa, parang hirap na hirap ka pa, pero wala akong magagawa, hindi ako si PLUMA. at kahit ako'y nagiisip kung sino ba siya, bakit niya sinabi yan sa iyo. . . (hindi ako galit, mahinahon mong basahin ha?!). alam mo kung gaano ako kawalanghiya, mapangasar at kung anuano pang mga tranpormasyon ng isang monster, pero hindi ako yan, hindi ako yan. ako ay si AKO, magandang AKO at napunding alitaptap.

sa lahat ng nasabi nya, parang gusto kong AKUIN nalan na sinabi ko nga yun, aku yun, dahil higit sa lahat, naniniwala ako na ako ang may karapatan upang magsalita ng ganyan. pero hindi ako mapagpanggap, hindi ako yan. at kung bakit niya sinabi sayu yan, hindi ko lalo alam.

eto lan ang gusto kong sabihin

"MAHAL KITA"

-AKO/magandangAKO/napundingalitaptap

-

motherf***er>>>mother father yan, alam mong hindi ako nagsasalita ng mga maaaring MAISIP ng mga karamihan tungkol dyan, kilala mo ako diba?

-

seryoso ako. seryoso ako. pero gusto ko nalang pagtawanan ang sarili ko.

-

3:40 AM na 7:30AM ang klase ko, maganda to, mas maganda ang petshow na maipapakita ko sa mga estudyante ko bukas. . . mas magandang RACOON na ako nayun kesa kaninang mga ala-una. ayos! masaya to! sana, mabigyan ako ng incentive ng boss ko, kahit isang linggong tulog lan.ahahahha! (parang nayun lan ako nakapag "ahahaha" sa buong sulat, na dati'y halos lahat meron nito)

-

saang direksyon na?

2008-06-19T11:01:00.000-07:00

nasubukan mo na ba yun inaanod ka na ng tubig palayo, paroon sa palayong direksyon. . .

pero nagawa mo pa ding magpatangay sa hangin, pabalik?

madalas talaga, TANGA.

TANGA. TANGA. TANGA.

bow!

nadarama ng manhid

2008-06-08T03:44:00.000-07:00

matagal siyang naitago sa baul ngunit naungkat muli ng nagtanong ang isang kaibigan para sa maaaring mailagay sa prestihiyosong papel ng aming institute(siyeeeet, ano bang tagalog ng istitute..tsktsk)upang maidagdag sa pahina ng literari (pilit na salin in da hawwwws)

buong puso ko namang ibinahagi ang tula kong ito, masaya akong nang nakita ito ng mga manunulat ng papel na ito, hindi na sila nagdalawang isip pa na isama ito. . .

isang tula na naisulat ko sa gitna ng pagkasuklam, pighati at pagmamahal. . .

Nadarama
Nakatatak sa isip
Nakabaon sa puso
Nabuhay ako para magmahal

Nakapapagal

Nadama
Natatak sa isip
Nabaon sa puso
Namamatay dahil sa pagmamahal

Nakasusuklam

Wala na,
Ayaw ko na
Naghihingalong masokista
Iba na….

Iba na,
Pero gaya ng dati
Nakadarama pa rin
Di nabura..
Di mabubura
Panghabang panahon na
Sa isip ko
Sa puso ko
Nabuhay ako para magmahal

Kahit pinipilit akong tinataboy
...pinapatay
Ng mga taong wala akong alam gawin
Kundi mahalin

-taong walang kwenta,
Batong nakangiti,…

P&T$#G_$N%

NADARAMA NG MANHID
ytalia nikolai s. moreno

naisulat ko ito sa bahay ng mga kaibigan, sa kompyuter ni pakoy para maging partikular. . . nag-iwan ako ng kopya nito sa pc niya

minsan habang naguusapa kami-kami

pakoy: meron gumawa ng tula sa pc ko

koo: (nangiti) baka si champ, gumagawa ng tula si champ

pakoy: (hindi kumbinsido, malamang alam nya na ako yun) a.... si chaaamp.

ano?!?!

2008-06-04T21:54:00.000-07:00

"dapat mamayang ala-sais nasa bahay ka na ha"

nakakaaliw. . . anong edad ko na ba ngayon? wahaha! nakakaaliw nga naman. parang simula pa noon hanggang ngayon hardcore pa din sa curfew.

ang tanda ko na, pero ang curfew, malupet pa sa highchool...

ahahahahhahaha! funny!

sa ika-2 buwang anibersaryo

2008-06-04T20:39:00.000-07:00

“wala ba kayong teaching sa group niyo na tumtulong man lan sa bahay? Maghugas ng pingan, o magwalis walis sa bahay, o kahit magayos lang man ng pinaghigaan?”

May mga naimbitahan akong mga kaibigan kagabi, mayroon kasing maliit na selebrasyon para sa kaarawan ng nakakbabata kong kapatid. Lumapit ang aking ina sa lamesa kung saan kami nakikipagdigmaan ng parang mga patay-gutom (actually OO TALAGA). Masaya ako na may nakapunta ulit sa bahay na mga kaedad ko, bihira lan kasi ang mga pagkakataong ganun.

Pero muli, ng marinig ko ang linya ng aking ina tungkol sa pagtulong sa bahay, nalungkot ako pero di ko inalis ang disposisyong masaya. Sayang ang oras kung magmamalungkot ako, may mga bisita pa naman.

Hindi ko alam kung bakit sa mga oras na yun, lagpas sa literal na pakakangahulugan ng “pagtulong” ang naintindihan ko.

“lalai, tapos na ba kayong kumain? Huhugasan na kasi naming yung mga pinggan” –ate helper sa bahay

“a, sige, a. . .e. . . anong kailangang gawin?” –kookoo(na tinatawag na lalai sa bahay)

“hindi, ako nalang” –ate helper

Ninais ko siyang tulungan, alam ko sa sarili ko na may kasamang pagkukusa ang nais kong pagtulong. Pero natanggihan. Sige nalang kako. Hindi ko alam kung bakit hindi ko alam kung ano ang pagtulong na kailangan kong gawin. Naalala ko pa ang ultimong reaksyon ko sa pangyayari, nataranta ako kung paanong pagliligpit ang kailangang gawin sa mga platong pinagkainan, bahagya.

“halata ka talaga ate kookoo” –arjan

Naintindihan ko ang nais ipahatid ni arjan, na hindi talaga ako sanay sa gawaing bahay, na may mga nagsisilbi para sa akin.

“eto, para mo namang pinararamdam sa akin na wala akong kwenta” –kookoo

“hindi sa ganun” arjan

“oo, naintindihan ko talaga ang ibig sabihin mo, pero dahil ganun blahblah, ayun na din ang patutunguhan nun” –kookoo (hindi ako galit nyan ha, hehe)

Nahiya ako bigla, ayaw kong iniisip ng mga taong mayaman kami. Hindi talaga kami mayaman, siguro, hmmm, sadya lang kaming asa sa mga magulang at sa mga tao sa paligid namin. (o sige, di ko na idadamay ang mga kapatid ko, si kuya may pera na. . . si bunso, madaming alam sa bahay, siyeeeet, nakakahiya nga pala talaga ako. hayaan nyo akong baguhin ang mga sinabi ko). Siguro sadya lang AKONG asa sa mga magulang at sa mga tao sa paligid KO. (okay na?)

Hindi ko alam kung anong pinagsusulat ko ngayon,parang napakapointless, basta naramdaman ko lang na, kelangan ko ng wakasan ang mga pananaw ng tao na mayaman ako (siyeeeeeet, naglalakad na ako pauwi dahil wa akong pera), na oras na para kalimutan ko na na may mga taong nagsisilbi para sa akin. Na may sarili akong paraan para masabi ko na may silbi din ako.

Habang nabagot habang nagsusulat, binuksan ko ang player ng pc ko, at isa lang ang tugtog na napili ng mga mata ko, ANNIVERSARY SONG ng KIKOMACHINE.

Letse hoho. . . nayun ko lang naalala dahil sa kanta, ika-2 buwang anibersaryo na ng ganap kong pagiging tambay. Tapos na ang binigay na palugit ng sikolohista ko para masabi kong “ready na akong magtrabaho”

Wala na akong kakampi ngayon para sabihing “hindi pa ako handa”

OO na, maghuhugas na ng pinggan, magwawalis walis na. . . magaayos na ng pinaghigaan.

OO, AAYUSIN KO NA ANG RESUME KO. OO NA!!!

Gaya ng dating plano, magtuturo ako bilang volunteer sa isang SPED class dito. Hindi man ako kikita ni singko sa trabahong papasukin ko, at least, makikita dito ang totoong pangangahulugan ng paglingkod ng walang kapalit.

Uh, natatamad ako. . . OO NA NGA, GAGAWA NG RESUME, eto hindi ma-jowk!!

Isang taon nalang, ako na ang may responsibilidad magbayad ng bill ko sa selepono. . .nakoooooo. . .

-

Tsk, tapos may kj pa kagabi, di man lan sinagot yun tawag ko, ipapagreet ko pa naman sa lahat ng mga kaprends ko. di bale na, lablablab padin.

“pag naging boldstar ako, hindi ka na papansinin, wala ng hahabol sayo. . . pag naging boldstar ako” -kikomachine

boldstar?!? anu daw?! kung anuano nanamang pinakikinggan kasi.ahaha

dahong ampalaya

2008-05-26T07:19:00.000-07:00

mga di mahimigang tinig

nabigyan na ng tinig,

gayunpaman, paumanhin, wala paring himig

gustuhin ko man, di ito nakikisabay

di ko alam,

di pa ngayon,

di ko maipinta kahit man lang mabigyang kulay. . .

-

masakit

mapait

pero isa lang,

mahal mo ako

mahal kita

pero wag na muna nating ipilit

-

may oras para dito,

pero sana pagbalik ko,

mayroon na tayong pangako

meron ng matatawag na "tayo". . .

hindi ako nawala, pero salamat sa paghahanap...

2008-04-11T04:02:00.000-07:00

[isa sa pinaka-sinsero pero magulo at pinakakakagulat na nangyari sa buhay ko, buong pakiramdam ko ang nabuhos ko diyan, lalo na sa unang part...]

mamamatay na ako, malapit na. . . kung di ako mabubuhay ng matagal, sana di na ako mabuhay ngayon pa lang. . .

nakakawalang ganang mabuhay, di ko maramdaman ang kahalagahan ko sa mga tao sa paligid ko. . .

AWOOOH

Sa mga pangyayari ngayon, para na rin akong walang pinagkaiba sa isang multo-- kinatatakutan at iniiwasan. Kelan ba kasi magkakaroon ng taong magtatapang na lapitan ako at kausapin, dinggin ang mga hiling na magbibigay kapayapaan.

Hindi ako multo, pero nagiging rason ako para multuhin ng isang tao ang sarili niya.
Hindi ako multo, kung oo man, masyado akong maganda (uh, ano daw? Sabi na nga ba, kelangan ko ng matulog)

Hard core.

--

Ilang araw din akong nagbulakbol hindi ako nagpapapasok sa eskwelahan at opisina, hindi nagpapakita sa mga tao(kaeskwela, kagrupo, katropa,kaorg…kahit sa mundo ng blog), hindi nangungumusta sa mga kapamilya, hindi matinong umuuwi ng dormitoryo, hindi nakakausap ng maayos, at kung anu-ano pa.

Marami-rami rin (kahit papaano) ang nagalala sa akin. Lagi nga akong ipinagtatanong kung nasaan na daw ba ako, kung kasama ko ba ito, o siya, o sino… walang may alam.

Ano bang nangyayari kay kookoo?

Walang makasagot, kung sa bagay, mismong ako nga e hindi ko masagot (sabi ko sa sarili ko)

Isang rason ng pansamantalang paglisan ko ay ang pagkapagod na magmahal sa mga tao sa paligid ko, di ko na kasi maramdaman na may naibabalik sa akin, nakakapagod, labas ako ng labas ng enerhiya, kaya naubusan ako.

Ako ang taong mahilig magsabi ng “ATTITUDE LANG NAMAN”.

Oo, negatibo talaga ang nauuna sa isipan ko pero dahil sa attitude na pinanghahawakan ko, nakikita ko ang positibong parte ng mga bagay-bagay, at pangya-pangyayari… pwede din hayop-hayop(uh?!)

Habang nasa HELL DAYS ako, pinipilit kong magpakasama, ayaw ko ng magmahal, letseng mga tao. Pilit ko talagang itinatago ang sarili ko at binabalewala ang mga taong pilit na hinahanap ako… letson de letse oo! Buset, buseeet!

Sa pagbukas ng aking malalaking mata(pero pasingkit maonti, di ko alam kung bakit ganito mata ko) tuwing umaga, plano ko ng hindi maging okay, hindi ako magdadasal at uunahin ko na ang pagsusungit at pagsimangot. Ilang araw din yon…

Pero dadating ako sa yugto ng araw na makikipagkita ako sa mga kakilala at makikipag tawanan, huwaw kakaw!! Nakipagtawanan pa, hindi ko maitanggi na hindi kaylanman lumipas ang araw na hindi ako nangungulit, nakikipaghagikhikan na humuhilik-hilik pa sa tawa at kung anu-ano pa. pero bago ulit matapos ang araw, iisipin ko ulit na SAYANG ANG MGA ORAS NA ITINAWA KO, mali ang ideya na nakipagkulitan pa ako..
ANG GALING KONG MAGPRETEND… sabi ko.

“hanep ang Diyos, ang bangis!!”

Pansamantala ko talagang tinalikuran ang pagmamahal na ibinabahagi niya sa araw-araw, alam kong may Diyos, ALAM NA ALAM KO AT SIGURADO, pero ayaw ko munang pilitin niya ngayon, nakakapagod siyang sundin…

Magulo--- magulong-magulo.

AYAW KO NG MAGMAHAL NG MGA TAO, AYAW KO NA… SWEARNESS EVER, HALLER?!

“sa ngayon, gusto ko ang ginagawa ko, hindi masayang ganito, pero dito ko hinuhugot ang magiging ako..

DI naman natatapos ang araw na hindi nawawala ang poot eh… Di ko lang tinatanggap. Gusto ko lang malaman kung sino ang totoo, kung ano ang totoo…

Pero ganun pa rin, masayahin ako—kaya nalulungkot ako, kookoo-isa pang termino para sa salitang ironic” –strong>strong>kookoo to mikwinsi

Ganyan akong magsalita pag nagseseryoso na ako… hindi naman ako bihirang bumanat ng mga ganyang pahayag, pero sa sarili ko, yan ang mga bagay na nakikitaan ng sinseridad (lagi kasi akong magulo, wala na lugod minsan naniniwala sa akin) ng iba.

Hindi ako magaling magprentend, kung tutuusin, bigo nga ako diyan… YATA,

trivia: sinasabi ko man na magaling akong umarte, sa palagay ko hindi din… kung sakali man, magaling akong magpretend na nagpepretend ako…(oh, logic yun, hinga muna….)

STATUS: hindi ko alam kung kelan ko ito sinulat.

hindi ko rin alam na nakapagsulat ako ng ganito.. hanaku… hmm, at gaya ng mga dati kong mga isinusulat, hindi siya tapos…. Marapat niyong tapusin ko ito sa kasalukuyang estado ng mga damdamin at sigaw ng isipan ko.

Nagising ako kagabi o mas magandang sabihin ko na kaninang madaling araw, nakatanggap ako ng isang mensahe galing sa isang malapit na kaibigang si tomasa

“kulasa, naalala ko, nung andoon tayo kela kuya nic natulog, super tawa tayo tayo kahit yung pinaguusapan natin e yung nakakatawang teknik mo ng ‘pagsuicide, happiness is attitude.. tawa lang, wag masyadong mamroblema, haix, miss kita, yakap!’”strong> –xena 3-13-08 2:42am

Balik tayo sa nadama ko nun HELL DAYS ko na yun… Napuno talaga ng toyo ang utak ko nun, yung pakiramdam ko gusto ko ng wakasan ang buhay ko, asos, fagod na fagod na ako. Nagdududa na nga ako sa patutunguhan ko sa kinabukasan ko, pakiramdam ko wala na akong hinaharap, wa ng future. Mamatayin na din ako, at kung ganun lang din, e di ko na pahahabain pa ang buhay kong ito.

Kung nakakasama niyo ako sa sa pang-araw araw na pamumuhay niyo, hindi maaaring hindi niyo maririnig sa akin ang mga linyang “e mas madali pang magpakamatay kaysa diyan e”

Sige, magbibigay ako ng halimbawa… ayaw na ayaw ko ng matematika, at kung pakokompyutin niyo ako isang araw sa buhay ko, sasabihin ko, “huh? Ako, bakit mo naman ako pagkokompyutin e ayaw ko nga ng mga ganyan ganyan e mas madali pang magsuicide kesa magkompyut niyan e”

O kaya naman

“huh? Ako? Paghuhugasin mo ng pinggan? E mas madali pang magpakamatay a”
Ayon sa pag-aaral namin sa sikolohiya ang mga taong madalas magsabi ng mga bagay na ganito ay yaong mga tao na hindi ito kaylanman gagagawin, hindi kasi malaking bagay ang turing nila dito.

Oo nga pala, eto nga pala ang thesis namin, Suicidal Tendencies, Meaning in Life and Self-regulation of Inmates of Manila City Jail with Substance Abuse.

Ang bangis diba, oo, nagsagawa kami ng pag-aaral sa city jail, apat sa grupo, tatlo kaming babae at isang metrosexual “daw”(oops, may tinira pa!)

Dahil puro nalang suicidal tsutsu blahblah tsorba ang pinagaaralan naming e burong-buro na ako sa salitang iyan, marami akong nalaman katotohanan ukol dyan… yun tipong hindi ko na talaga papasukin yan…

AKALA KO…

Balik tayo sa istorya, dahil sa sukdulang sakit na nadarama ko dahil sa mga pagmamahal na pinagkakait, naisip ko na din ang mga bagay na ganito-- ang pagsusuicide.

Gaya ng madalas na sinasabi ko, hindi ako iyakin, pero minsan dumating ang isang matahimik at kagimbal-gimbal na gabi… hindi ko mapigilan ang mga luha sa pagdaloy, nakubli man ito sa iba sa tulong ng dilim na dala ng gabi, sa akin, ramdam na ramdam ko ang sakit na kasabay ng bawat patak, nakisama pa yung ilong ko, salamat ilong! Moral support!

Sige sige, hayaan niyo akong maging disclaimer, blog ko to e, oo, nagkaroon ako ng mga ideasyon pero sa mga babanggitin kong “paraan ng pagsusuicide” isa lang diyan ang tinangka ko,

MGA PARAAN NG PAGSUSUICIDE
(NI um, iatago nalang natin sa pangalang kookoo, boogsh!)

1. habang umiiyak ng nakahiga, napatingin ako sa kanang bahagi ng kwarto namin at nakita ang napakalaki at nangiimbitang bisitahin na bintana. Talon na talon na ako sa totoo lang (trivia: taga apat na palapag ako ng selda, este kumbento, este dormitoryo), kaso naisip ko, ang taas, baka kung anong itsura ko pag nadeds ako, lasug-lasug da ba-de farts… ang ganda ko pa naman, parang bb.pinas, tafos il just dead, ahaha, like, im sorry, ahaha… my pamili…my family…ahaha, wouldn’t be froud, dot froud, if I’ll die fanget… kaya yun, sabi ko, hindi, hindi sa pagtalon ang ikawawakas ng buhay ko.

2. matapos magdesisyon sa hindi pagtalon, ganun pa rin, nguyngoy pa rin ako ng nguyngoy… natalo ko pa ang mga dramatic na aktres sa pagiyak. Naalala ko tuloy yung napaka-morbidong video ni kyla(yun singer na maliit na may bangs na taga ji-em-ey) sa awiting HANGGANG NGAYON, si kyla ha, hindi si regine.,… flease!! Naalala ko dun (maliban sa tirahang repridyider ni kyla) yung bathtub na may nakahandusay na lalaki, ayun, nagpakamatay siya dun… parang yun nalang ang gusto ko, magpakalunod.
Kaso napaisip, wala namang bathtub dito sa dorm e… sabi ko nalang, pupunuin ko nalang yung cubicle na paliguan ng tubig, kaso kumusta naman, baka umaga na hindi pa rin puno yun ng tubig… at syempre magsisilabasan ang tubig sa mga gilid-gilid ng pinto. Asar!

3. Dahil sa pagkabigo dito, isa pa muli ang nasariwa sa isipan ko, wahaha! Ewan ko, pero sa pagkakaalam ko, umuso ito dati, yung flor contempacion story ni miss nowra onowr, sa pagkakaalam ko, (naalala ko lugod si ara mina nun mga matitinong days niya, uhh..tama nga ba?! Basta, hayaan na si ara mina), inakusahan siya na sinadya niyang lunurin yung batang anak ng amo niya sa balde.
Ayun, ganun na ganun… naisip ko din ilublob yung sarili ko sa balde… tama tama.. yun nalang. Hindi na mahirap yun…

Tapos, a oo, MASYADONG MALAKI YUNG BALDE… a oo talaga!

4. sa lahat, eto yung pinakamaganda ko atang naisip,AT ISINAGAWA ANG PAGTATANGKA.. unang-una hindi naman ako pangit malamang kung ito ang gagawin ko, hindi ko rin kailangan ng bathtub, o balde, o pumasok sa banyo at magsayang ng tubig… eto yun.
Iyak pa rin ako ng iyak… iyak talaga.

TRIVIA: natigil nanaman ang pagsusulat ko dahil kinain ng letson de letseng virus eto…etong eto… hehe, may back-up file lang pala ako,…. Ayun, asar na asar na ako nito kahapon…

Ipapatuloy ko nanaman..

Iyak pa rin ako ng iyak, pero napapagod na ako, nadarama ko na na unti-unti ng sumisingkit ang aking mga malalaking mata, namamaga na ito. Unti-unti na rin akong nahihirapang huminga… mayroon ng pagsikip dito. Napadasal ako, “Loooord, ang sakit! Kunin mo na po ako, parang awa mo na, plese, now na now na…”

Pinigil ko ang sarili ko sa paghinga… ilang minuto ko rin itong ginawa. Sana tumigil na rin ang pagtibok ng puso ko, sana tumigil na ang buong sistema ko, tutal, hindi naman titigil ang pag-ikot ng mundo kung titigil ang kahit anuman sa akin. Wala naman akong importansya. “Lord, ngayon na!”

Pinipigil pa rin ang paghinga..

Ayun, epektibo naman. Tanyo ngayon, buhay pa rin ako.

Buset! Buseeet!

Ayon, yun yung mga matatalinong kaganapan sa mga pagpapatiwakal ko.

Sa mga oras na iyon, hindi ko masabi na sinayang ko ang oras ko, sa katunayan, isa ito sa kakaibang pangyayari na nagparamdam sa akin ng totoong halaga ko, naalala ko na maging tao, at naalala ko din na sa buong panahon ng mga ginagawa ko ay nagpapakatao pa rin ako.

Malapit sa perpekto ang buhay ko. Ewan, sa tingin ko lang (wag ka ng kumontra). kung ikukumpara kasi sa mga taong madalas kong nakakasalamuha, masasabi ko talagang walang masyadong trill ang buhay ko.

Masaya ang pamilya ko, wala akong nairereklamo na magulang na bumubugbog sa akin at wala akong mga pinupulot na basag na plato gawa ng nanay ko na ginawang flying saucer ang mga ito.

Wala akong mairereklamo na mga kapatid na inaagawan ako ng mga kagamitan, o pagkain o anu pa man. Wala rin akong maireklamo na boring ang buhay dahil walang kapatid. Dahil may dalawa akong poging-pogi na mga utol.

Wala rin akong rason para maging rebelde sa hindi pagpapaaral sa akin, hindi ako makapag-rally at magsisigaw na “ang edukasyon ay karapatan blahblah” sa bahay namin dahil pinagaaral naman ako.

Wala rin akong masabi na wala akong mga kaibigan na manlilibre sa akin sa oras na gusto kong maging oportunista. Hehe, marami ako nun… LIBRE! Libre… libre kopya pa nga sa school kahit hindi ko naman gustong mangopya, may mag-aalok talaga. Hehe.

Pati boypren minsan, ibinenta sa akin, pero libre..oha! SAYA! Wahaha!
Higit sa lahat, hindi ko pwedeng sabihin na walang nagmamahal sa akin, kasi, may DIYOS na dakila na nagbigay ng buhay sa akin, at nagbibigay pa rin hanggang ngayon.

Yung hindi bumawi nito kasi malamang hindi pa niya napapadama sa akin ang lubos na pagmamahal niya.

Wala, tinatawanan ko nalang ang mga nangyari sa akin. Tawa talaga.

Maswerte, o hayaan niyong sabihin na blessed(hindi lucky) ako dahil yoon talaga e.

Hinding hindi ko talaga pinagsisisishan ang nangyari sa akin na ito (ulit ba ng ulit?) basta, marami akong natutunan ditto, turning point naman. Marami akong naalala. Kung iisipin, hindi ko dapat naranasan ang mga bagay na ito pero naranasan ko. Toink! Kasi, kasi, kasi, magagamit ko ito sa pagtulong sa mga tao na makakaranas ng mga ganito.

Wala kasi akong karapatan na magsalita na “okay lang yan blahblah” kung ako mismo, hindi ko naman talaga alam kung anong pakiramdam na maharap sa ganitong sitwasyon. At dahil naranasan ko na, WAHAHA…batas na din ako..toink! masasabi ko na sa iba na
“naramdaman ko na yan, at walang mangyayari kung magpapakain ka sa mga negatibong emosyon, ramdamin mo din yung pagmamahal sa iyo ng iba, masayang mabuhay, minsan pwedeng malungkot, pero mas masayang maging Masaya”

mamamatay na ako, malapit na. . . kung di ako mabubuhay ng matagal, sana di na ako mabuhay ngayon pa lang. . .

nakakawalang ganang mabuhay, di ko maramdaman ang kahalagahan ko sa mga tao sa paligid ko. . .

Ano bang nagyari kay kookoo?

Ah, hinanap lang yung sarili niya ng sandali, tsaka nagpapansin at nagpaimportante na rin. Ahaha!

MAGULO AKO, PERO TOTOO… hehe, an labo ko talaga!
Hmmm, maraming nagmamahal sa akin, marami… bulag lang ako minsan…

tikim sa tinapay ng buhay

2008-03-24T03:49:00.000-07:00

ano ba ang totoong basehan na nabuhay ng magmuli ang panginoong si Kristo??

sa palagay ko, kadalasang masasabi ng nakararami na ang walang laman na himlayan o empty tomb ang pinaka prowebang masasabi na nabuhay nga siya ulit pagkatapos mamatay dahil sa malulubhang pasakit na natamo niya....

(o mas malupet na maisip mo na dahil sa mga easter eggs, o bunnies o jelly beans... bugbog, gusto mo? HMF!)

pero pwede ko bang sabihin na mayroon pang mas matindi kesa dito?

eto yung:

***habang may mga taong nahihirapan at nasasaktan ngunit nagmamahal pa rin...

***habang may mga handa pa ring magparaya sa gitna ng hindi pagkakapantay-pantay...

***habang may magbibigay kahit walang-wala na rin...

***habang may handa pa ring pumunas ng mga luha habang luhaan rin...

YUN...

DOON MO MALALAMANG BUHAY NGA ANG DIYOS, sa puso yun ng bawat tao...

para saan pa ang pagkabuhay niya kung patay din naman SIYA sa atin..

buhayin natin ang Diyos, ipalaganap ang pagmamahal niya...ü

maligayang pasko ng pagkabuhay!

(mga impluwensya sa mga bagay na natutunan ko sa mga sermon ni padre astig, yan yung mga sabjektib na patotoo ko sa pagkabuhay ni Kristo, walang plagiarism dyan, wahaha)

>>>

litrato namin kahapon matapos magsimba...

>>>

sabi ni padre astig

"nakakakuha ako ng lakas presensya nyo palang" (at naramdaman ko siya ng sinabi niya yun, sooobra)

oras ko naman para sabihin to sa mga mambabasa/friends ko:

"nakakauha ako ng lakas presensiya niyo palang" -kookoo/napundingalitaptap

bumabalik sa dating tema ng literatura

2008-03-23T10:36:00.000-07:00

you are never far away...

YOU ARE JUST TIME AWAY

>>>

illustration to follow, (gas where's my cam, hmf!)

may bagong alam: panahon nanaman

2008-03-22T11:43:00.000-07:00

>>>

mas natututo na akong makibagay sa mga brushes ngayon, masarap puminta.

salamat adobe photoshop, araw-araw nagugutom ako sa adobo at puto tuwing nababasa o naririnig kita..

>>>

may nakasulat sa litrato... iclick mo nalang para mabasa mo. totoo yan, mahilig talaga akong magdrama ngayon ngayon... kulang kasi ako sa tulog dahil puro kompyuter ako.. sabi na nga ba, malaki ang parte ng hindi pagtulog sa emosyon ng tao...

"panahon nanaman nga ng pag-ibig, pero di ko dapat ipagsiksikan ang sarili ko dito... hanggang ngayon, di mo naririnig ang bawat salita sa sigaw ko" -napundingalitaptap

etiketa: random galing kay churvah-loo gerl

2008-03-20T10:38:00.000-07:00

sige sige... hindi ko talaga feel magsulat pero baka sakali nalang na matino naman ang gagawin ko ngayon.

ni-tag ako ng batang babae ngunit bading na si churvah... at walang masamang paunlakan ko ito.

angal?
hmf!

8 random facts about me

1. mahilig akong magpapansin at sanay akong maging slightly high-profiled..

2. hindi naman talaga ako manunulat. sadya lang talaga akong feelingera..

3. mahilig ako sa mga hardcore na tugtog. pero poser lang ako..
"daig ko pa ang ahas, kaninong pwet kaya hahalikan ko bukas"

4. trip na trip kong magmayabang na may alam ako sa potograpiya, na sa totoo, tyamba lang

5. marunong akong kumanta at sumayaw, pero isinisisi ko ang hindi ko pagiging magaling dito sa mga magulang ko
"hindi niyo kasi ako pinilit nung mas bata pa ako"

6. hindi ako marunong magalit, at kung nagalit ako sa iyo, etching lang yun!

7. mukha akong walang pakialam sa mga tao sa paligid ko, pero sa totoo, hindi ako sigurado.
"ah, ayun, oo, basta"

mahilig akong mambitin, hindi dahil gusto ko pero nahihirapan akong magexpress..yata. di ako sigurado.

8. bago ko pa matapos ang mga sentimyento kong ito, alam ko na na tatawanan ko lang ang lahat ng ito, katunayan, bago pa dumating sa pang-walo e natatawa na ako sa mga sama ng loob na nararamdaman ko.

hmf hmf!

disclaimer: (hindi talaga ito disclaimer gaya ng mga nababasa mo sa libro, dahil nga feeling manunulat ako kaya ko ito gagamitin, pampam lang)
kung matino ang pagiisip ko ngayon, hmmm, malamang, lahat na ng bangko sa bahay e nabuhat ko na. bahala ka ng umunawa. mahal na araw naman e, pabonus mo na.

>>>

(trip na trip kong pakinggan.. lumang kanta na pero patok na patok parin sa mga kasalukuyang pangyayari)

>>>>

(bahala ka ng hanapin dyan kung nasaan yung totoong ako)

ay siyaks, pasensya na churvah, di talaga e.. salamat sa pag-tag, natats ako kung alam mo lang..salamat.

uror!

2008-03-20T10:06:00.001-07:00

bulok na layout!

buseeet!!

yaaak, ano ito? basura?

hindi nga maganda ang pakiramdam ko, senyales, naguguluhan ako sa mga bagay-bagay!!

paano ko kaya ibabalik ang dati...

nakakapanginit ng ulo!

unrequited love... tsk tsk.

pagbabago, ang hirap tanggapin

2008-03-18T12:00:00.000-07:00

excited talaga akong umuwi ngayon (medyo lang pala)...

gusto ko na kasing makita ang mga kapamilya ko, miss ko na din ang walang humapay na paginternet... pati ang masasarap na pagkain, at di mawawala ang mas mahabang tulog diyan!

pero maliban sa lahat ng ito, namimiss ko na rin makita ang buong bahay, kampante kasi ako pag andito ako... parang kumportable at alam na alam kong lahat ng mga kasiyahan nadama ko ay simula pa nun bata pa ako...

pero pag dating ko bigla kong naalala, pinaayos nga pala nila ito sabi ni mommy.

pag pasok ko ng bahay, oo nga, maganda ito...bagong pintura na, mas makulay gaya ng dati... pero hindi ako naging masaya... gusto ko pa rin yung dating itsura nito, luma man, pero yun yung kasabay ng paglaki ko.......

nakakaasar, ang arte ko. nakakalungkot ngang talaga.

pati kisame na tiningalaan ko bago matulog, iba na rin...

kanina, pag lingon ko, parang nasa kabilang dimensyon na ako, wala ako sa sarili kong bahay... parang nakikidalaw lang ako sa bahay ng kung sino man.

pero habang nanonood ng tv at nakikipagbandingan kay paris hilton, este sa lola ko, nabanggit niya na mayroon daw minsang lalaki na pumasok sa pamamahay namin habang umalis ang mga magulang ko at may pinuntahan din ang aming butihing katulong...

hindi naman daw kinakabahan si lola dear pero mukhang may masamang balak talaga yung lalaki.,.. hinihingian siya ng pera. gagamitin daw niya ito upang makauwi sa probinsya nila.

pinapasok siya ng bahay (nasa terrace kasi siya) at bigla siyang sinundan nun mamang walang hiya...

may dala itong brown envelope na mukhang may alambre sa loob

ika nga ng aking lola

"siguro alambre yun at balak akong i-strangle" (naaliw naman ako sa term ni lola, so konya! ahaha)

buti nalang daw, may dalawang pintor na nagpipinta sa bahay, umalis tuloy yung junga-jungang yun!!

siguro, isa ng malaking konsolasyon sa pagiging malungkot ko ang nakwentong iyon ng lola ko. total, maganda na rin naman yung bahay ngayon, buti walang masamang nangyari sa kanya...

nako, tropapips ko pa naman yun si lolaness... buti nalang talaga.

pero nun naisip ko yung marka namin sa pader kung gaano kalaki yun itinatangkad namin, nalulungkot pa rin ako, iba na ang bahay.. pati mga bandalismo at kung anu-ano namin....

pati yung mga matatandang art works, paintings, di ko na matanaw.

tsk, ang arte ko talaga!

ang sentimental ko nga pala talaga

p.s
ayaw kong mamaliitin niyo yung naramdaman ko sa pagbabago ng bahay namin, buong panahon, alam ko kung anong mga nasaksihan nito sa paglaki ko. okay?!

pagbabago, mahirap lang talagang tanggapin... haaay, paalam na sa pagiging nanay ko sa campus..(uh, onti lang makakarelate dito sa pahayag na ito)

paalam ekwelahan

2008-03-08T00:29:00.000-08:00

tama tama.... hindi na ito biro, last day ko na sa eskwelahan bilang estudyante ngayon....

wala ng exams...

di na kailangan maghabol sa mga propesor...

wala ng silbi ang uniporme pangeskwelahan, ID at nameplate...

di na magpupuyat at magrereklamo sa dami ng mga takdang-aralin...

wala ng matatawag na "klasmeyts"...

mga kwaderno, hindi na para sa lecture....

buong buhay ko, estudyante ako...

pero bukas, paggising ko?

IBA NA...

IBA NA...

nakakapanibago,

nakakasindak,

NAKAKALUNGKOT...

lablayp to. lablayp ko to...

2008-03-04T23:43:00.000-08:00

PAG BINASA MO TO… WAG MO NG PAKAWALAN ANG BAWAT SALITA, BIHIRA LANG ITO… swear! MAIKSI LANG YAN, may mga dialogue kasi kaya mukhang mahaba…

Namulat ulit ang kamalayan…

Kung hindi ako nagkakamali, 3:51 ng umaga ng nagising ulit ako ngayon umaga (4:35am na, tagal kasi magbukas ng Jurassic pc ko, with all the dinosaurs..hekhek)… marami pa akong artikulong kailangang matapos dahil malapit na ang dealine nito—kahapon. KAHAPON? Paktay!

Upang matapos agad ang takdang aralin na ito, plinano ko kagabi na humiram ng pc ni jirah gerl(dormeyt na may mala-robot na pc, feeling ko nasa future na ako, at nasa kalawakan), makikigamit ako ng internet…uso kasi ang wifi sa dorm namin(trivia lang), kaya ayun, umepal muna ako sa pc niya… sumalubong sa akin ang yahoo messenger. Ewan ko nga pa kung bakit pinatos ko ito, oo, may ym acct ako pero hindi ko ito ginagamit… ewan ko nga ba kung anong uod ang pumasok sa utak ko at natulig tulig ako sa katotohanan na ang boring ng buhay ko at hindi ako nakikipagchat..

sige, baka sakaling onlayn sila kah, jez, rico o cheng…o mas hardcore kung si ponsyo pilato… toink!

Marami akong natanggap na imbitasyon, accept naman ako… pindot lang ng pindot, di ko na nga binabasa yun sinasabi nun dilaw na nakangiti, si kokey ata (yung smiley ng
ym..)

Ng biglang:

XD: kookoo??

At sumagot naman ako…

nikolaits: po?

Mabilis nga pala ang usapan sa mga ganitong sitema

XD: you forgot me already?
nikolaits: toink..ofcourse not
XD: hahaha

Marahil nagtataka ka, XD, sino si-ya?

Si XD ay isang batang singkit, siya ay kasalukuyang nasa lugar kasama ng mga baka..

Readers: sa Masbate sa bicol?
Koo: toink, tayugan mo naman ang pangarap mo, sa TEXAS siya…
Readers: ahhhh… cowboy.

-

Maliban sa taga texas siya, isa siyang blogger friend, isang taon at mahigit ko na rin kaming kaibigan, isang tao na rason ng pagtuloy ko sa pagsulat, isang tao na laman ng mga susulatin ko dati… isang rason kung bakit ko napagbalingan ng emosyon ang mga salitang nailalabas ko sa pamamagitan ng panulat.

Isang taong minahal ko.

Kung nagbabasa ka talaga ng mga posts ko dati-dati at nadadama mo ang kabiteran ko, oo, siya yun… yun sa year ender.

Ganito, naging magkaibigan kami sa prenster blog (kaya pa tinatakwil ko yun ng parang alibughang anak, uh? Ano?) basta yun..

Readers: o, bakit mo itinakwil?
Kookoo: nakakabitter kasi e, memories and all that.. yu nu, win yu am..yu nu, yu rimimbeir and rimimbir da panchis that mid you hert, yu nu (uh, pacquiao?)

Ayun, may mga bagay na hindi naging maganda sa aming pagsasamahan.
Nung nakilala ko siya, nasa Pinas pa siya dati nun, okay naman, hindi ko din alam kung bakit nun una ko palang mabasa ang blog niya(nowsblidan pa ito, ingglesero kasi si pogi, e ingglisera din ako dati…pwe!) E alam ko na na…. “hindi lang kami magiging prends nito”… ewan ko ng aba kung bakit nagfire ang neuron ko at naging futuristic ng ganun… ang labo.

Estranghero, oo, estranghero kami sa isa’t-isa… madami muna kaming series(o, parang palabas lang, serye nalang, mas dramatic, uh?) ng mga paguusap… minsan pang-matalinong usapan, minsan bobo, madalas Masaya, bihirang malungkot…pero kahit ano pa mang usapan yan, duguan pa rin ang ilong ko.,.. nowsblidan talaga,.

Gaya ng sabi ko, alam kong simula’t sapul e may kakaiba na sa amin (o ilusyon ko lang, lagi kasi akong high dati sa katol, malamok kasi…koneksyon?)… basta, kahit pa pinaguusapan naming prends kami, E IBA TALAGA.. may kakaiba.

Blahblahblah.. paglaon ng panahon (robot na ang naglalaba sa bahay namin, tgggsh!)

Naamin ko, AKO MUNA..(dalagang pinay ako e… sabi sayo!, oo nalang!)

Oo, may emosyonal na involvement na ako sa kanya… at dahil hindi feelingero si pogi, di naman daw niya nadama…O ayaw niyang mag-assume… pero sa oras na nalaman na niya kung ano ang side ko, umamin na din si pogi, may tears pa siya nun (kaso hindi ko nakita)

Readers: o, bakit hindi mo nakita?
Koo: bulag kasi ako… hindi…. blog nga diba..

blog, hindi ko pa talaga siya nakikita,

di ako sigurado kung tao nga ba siya o anime lang (wala na kasing mata sa kasingkitan)… ayun.

Ayun, ipinaliwanag ko lang…

BIRTWAL ETO MGA SHUFATID…

Ayun, okay naman ang pakyut-kyut namin… Masaya.

At dahil nga dalagang pinay ako, NAG-GO-THE-DISTANCE naman ako, hindi to jowk… ako talaga yung dumalaw sa kanila… taga-karatid lugar ng maynila lang naman sila… clue: south part

Pero maski na, ako pa rin yung dumalaw…. Parang desperada.
Hindi a,(disclaimer pa..), natulak lang talaga ako para gawin ko yun, nun nalaman ko na aalis na siya palabas ng bansa… (tsaka balak ko talagang icarnap yung suv nila), syempre, hindi naman ako matatahimik ng hindi ko siya nakikita o hindi lang man mageffort (ayun, pinagbayo ko siya ng bigas, pinadalhan ng aircon, pinagararo ng lupain, sinuplayan ng entertainment showcase….grrrrr).. kaya ayun.

Satisfying yun sa part ko.

Masaya

Masaya…

Ma-sa-yaaaaah (mala-bamboo yan pa-re)

-

nikolaits: ay siyaks, iba na talaga.... pero masaya na din ako na makausap ka... at para parin tayong tanga.
nikolaits: wahaha
XD: hehehe
XD: yeah
XD: mis ko na din ung mga nakaraan
XD: but i think we'd be good as friends
-

XD: MISS KO NA YUNG NAKARAAN

Tama tama, nakaraan nalang, nilisan na rin kami ng panahon… dumating kami sa punto na isinuko na naming ang lahat… hindi madali ang long distance na relasyon… at ang malupet, HINDI TALAGA NAMIN KILALA ANG ISA’T-ISA…

Masakit, sakit talaga… eto yung rason kung bakit hindi na ako nagkakain dati… eto rin ang rason kung bakit bigla akong ipinasok sa institusyon ng mga baliw…(exagge lang) kung bakit pala ako ipinakausap ng ina ko sa isang sikolohistang counselor…

SHUT DOWN talaga sistema ko dati… malala.

XD: i only know alot of girls..
XD: they're just friends
nikolaits: ****************************
XD: i dont want you to think that i foold around with alot of people.
XD: hehe
XD: yeah
XD: *****************
nikolaits: hindi.... okay lang, naramdaman kita dati... di nga ako nagalit sayo e...
nikolaits: pero aw
nikolaits: aw
nikolaits: aw
nikolaits: awts
nikolaits: aw
nikolaits: aw
nikolaits: ang sabi ng dog...
nikolaits: aw aw!

O, naging aso muna ako panandalian sa aming paguusap.
-

Isang rason ng pagkakalabuan naming e ang pakikipagprends niya sa madaming girls, awts talaga. Pero sige, sige… naniniwala ako na prends lang talaga, PERO. Nagsawa na si pogi na puro kookoo nalang….

Dun niya nahanap si *w*, si *e, si **na, si lorna, si fe, si protacia, si circacia, si mayumi, si dalandan, si Gloria, si Imelda… basta, madami.
At ayun na nga… hehe,

Pero pinagusapan naming ng matino an gaming paghihiwalay. Masakit pero kinaya ko naman.. nakakabuang talaga, impernes… pero matapos ng matinding pagkausap kay sikolohistang counselor, ayun, natanggap ko naman ng positibo ang lahat.

XD: and the things i said before
XD: im sorry
nikolaits:
XD: i guess it was just me
XD: hindi naman ikaw ung immature
XD: honestly
XD: ive had worse fights now
XD: but then its different
nikolaits: ganun ba?
XD: kasi alam ko AKO UN dati e
XD: yeah..

Isa sa pinagduduldulan niya na rason kung bakit na niya ako inaayawan ay dahil daw sa immaturity ko, sabi ko nalang “SIGE, kung yun yung tingin niya sa akin… gusto ko sanang ipamukha na hindi ako immature, pero…. Hindi maturity ang pagpilit na pagpamukha sa isang tao na hindi siya immature… hindi ko ipu-prove sa kanya na immature ako, dahil hindi (YATA, hehe, sa sitwasyon namin, hehe) kaya, OO NALANG. Kilala ko naman ang sarili ko.)
-
XD: i guess maybe
XD: i just really liked being friends with you
XD: and i didnt want it to be anything more kaya ganun
XD: i just wanted to tell you that
XD: and im sorry
XD: for like all the shitty things
nikolaits: okay lang, no ka ba...
XD: e kasi
XD: ung conscience ko
XD: kapag naalala kita
XD: parang di naresolve e
XD: haha
XD: its just lilke
XD: hey hellow
XD: hi
XD: tas aun

Asos, napadaan ko lang ito sa usapan NAMIN ng mabilis…. Nakonsenya si pogi, ako, wala lang… o well, I’ve been good…WOOHOOOO!
-
nikolaits: anu?
nikolaits: nadala ka lang din,
nikolaits: naenjoy tayo sa long distance commitment ek ek... sa estrangherong birtwal.... sa pakyut kyut...
nikolaits: iba na tayo nayun...
XD: yeah..
nikolaits:
XD: hehe
XD: all the things in life have a reason i guess
XD: i still have to admit i had alot of happy days with you
XD: times are just different now..
nikolaits: buti naman,,., oo naman, enjoy tayo..alam ko yun...DATI.

okay naman na alam ko na naging Masaya siya nun naging parte siya ng buhay ko…. Hindi kasi ako nangaaway talaga, siguro nakikita niya yun kaibahan ko sa gerlaloo niya nayun na lagi siyang inaaway… wekwekwek…
gaya ng sabi ko, lumipas na ang panahon, mabilis na mabilis… parang dilis(uh, isda?)

-
nikolaits: okay lang naman na magbye bye na ikaw nayun... para fulltime **** chatting mode....
XD: sorry
XD: inaaway niya kasi ako e
XD: pagsinabi kong nag-hi ka patay tau haha..
nikolaits: awww.. ganun, pwede pala akong maging cause ng ikamamatay mo?
nikolaits: gaya ng sabi ko, pwede na ikaw magbye bye... may paguusapan pa ba tayo?
XD: yeah\
nikolaits: teka, ang selosa naman... sabagay.
XD: but then we're fighting and i have to resolve it fast
XD: i have alot of stuff to ask you
XD: haha
nikolaits: o, ano? nayun?
XD: hows life?
XD: hows rico?
XD: and your other friends?
nikolaits: toink...
XD: been to any concerts lately?
XD: where do you live now?
XD: hows your family?
nikolaits: rico? nabadtrip ako dun lately...
XD: waw
XD: bago un ah
XD: bakit?
XD: oh yeah and who's the guy sa pic mo
XD: ayan hehe
nikolaits: concert..naman, oo naman... urbandub, dalawang bese sa isang week nun feb.... woohoo
nikolaits: bwisit kasi yun si rico, salita ng salita..**********************************
nikolaits: guy sa pic...wahaha
nikolaits: wahaha

ay nako, sabagay, hindi nga naman okay para sa gerlaloo niya na makipagusap si boylet niya sa akin, (parang patintero yun kasama ng mga halimaw sa banga…)
ang dami niyang tanong, ang dami talaga… o well, marami pa rin naman pala siyang gustong malaman tungkol sa mga pangyayari sa buhay ko.. lets say(ohmy, inggles ba ito? AARGH) concerned pa rin pala… at Masaya pa rin siya sa mga bagay na ikinasisiya ko..

MADAMI NA RIN PALA SIYANG ALAM SA AKIN.
-
XD: kahit bulok si gloria id take a pic with her
nikolaits: ay teka, pero meron ako ngayong, hmmmm....
nikolaits: tsk, wag muna gma
XD: hehe
XD: bulok e
nikolaits: hehe
XD: well anyway
nikolaits: ?
XD: her term is almost done

Ayun, lumabas nanaman ang pagkaradikal ni pogi, (dito nga ako natutong mangialam sa pulitika) blahblah…ang daming sinasabi, meron pa naman akong mas gustong ishare sa kanya.

(ohmy, trivia: page 8 na sa word2007 ang sinusulat ko, mahaba nga ata..hekhek)

nikolaits: puro gma... di mo na napansin yung sinasabi ko..
nikolaits:
nikolaits:
XD: pero meron ako ngayong
XD: ano
XD: haha
XD: napansin ko naman un e
nikolaits: ayun... pero maghulo.
nikolaits: magulo yun
XD: love problems?-
nikolaits: medyo..basta, ang ***************
XD: ahh
XD: and who's the lucky b*stard?
XD: i mean
XD: guy
XD: hehe
nikolaits: if you are bad at it, lalo na siya... ang blahblah...
XD: whaat
XD: di na ako ganyan no
XD: haha
nikolaits: siya, basta, ****** din….pero friend ko talaga....
XD: iba na ako ngayon
XD: ah
-

TAPOS YUN, lowbatt na yun pc….
DI NA AKO NAKAPAGKWENTO…
-

Kookoo: I just had a short chat with **** da singkit guy, and it feels good to know that he’s just part of my past now. Masaya naman, knowing that we are still friends

Pakoy: mabuti naman.

Jez: did he call you up? Is he back?
Koo: definitely not, friends nalang kami…

Kah: wala na talaga si blogger?
Koo: yup, blogger boy wil poreber be my prend, alam ko yun. Wala ng issue, matatanda na kami, I mean AKO, ..wekwekwek. He’s having struggles YATA sa lablayp niya ngayon, bata pa kasi sila. Okay naman, We are happy, APART.

WE ARE HAPPY, APART.

Sa mga bagay na nangyari sa amin, aminado ako, naging Masaya ako, lagi lang kaming nagtatawanan nun, may away pero parang away tigre lang, I mean, away bata lang…. mababaw.

Medyo nalulungkot ako para sa kanya, paano kasi, long distance pa rin sila ni gerlaloo niya nayun.. mahirap kasi talaga, hindi siya normal.. iba pa rin yun nagkikita kayo… matagal na rin sila, mga 2days na ata…. Boyngk!!! Mga 6 months siguro, ewan, di ko naman sila binabati kapag happy monthsary chorba blahblah nila e. wekwekwek...

Nakakausap ko na din si gerlaloo niya minsan na minsan… at alam ko sa sarili ko na okay ako.

Yan si XD, kakaiba yan, basta, hindi ko maexplain, dati sobrang siya na yun gusto kong makasama habang buhay, kakaiba kasi ang perspektibo niya sa buhay, napakapositibo… nasabi ko nga dati na nakakatakot na baka siya ang maging basehan ko ng ideal na kapareha sa buhay… pero gayun pa man, tao lang din pala siya (akala ko dati alien…engk)… nagkakamali din, at hindi perpekto. Dun ko napatunayan na hindi dahil blahblahblah, e okay na talaga.

Okay na ako nayun, talaga. Pag siya ang pinaguusapan, sus, humahagulhol ako… tgsh! Indi tinatawanan ko nalang yan. Wala nga akong pinagsisisishan e, siguro kaya kuntento na din ako kasi hindi ako nagkulang sa mga bagay na ginusto at kaya kong gawin.. sinabi ko at pinaramdam ko dati na mahal ko siya talaga. Kahit minsan, feeling niya nambobola lang ako(magaling kasi ako dun, pero may laman yun lagi, peksman..)

Masasabi ko na, napakawalan ko na ang ideya na siya ang por-e-ber ko. Okay din na naharap ako sa sitwasyon naming niyan ni XD, nagkaroon naman ako ng abrupt growth pag dating sa pagmamahal… TOTOO pa.

hmm, masaya rin na malaman na malamang, may natutunan siya sa akin... tulad ng pambobola, juk...

Sa ngayon, alam ko na hindi pa rin talaga ako handa para sa isang malupit na relasyon, may mga anik-anik man sa gilid-gilid… so far, hindi naman ako natutulig at nageenjoy sa ideya na nangunguliglig sila.(medyo rhyming… poetic, errrr)

Hindi pa, hindi pa… hindi muna talaga ako magsasalita, alam ko na ang pakiramdam ng hindi pagkulang sa paglahad ng totoong nararamdaman,MA-OKAY… at wala naman akong balak na magpalampas ng oras… naniniwala lang din ako na may oras para diyan…. Hindi ngayon, hindi muna.

(page 10 pag may spacing…page 6 pag wala / 2,402 words)

May mahal na ako ngayong iba, oo naman, ayun nga lang, madami na akong kino-consider, magsasalita ako, wag kang mag-alala… yun nga lang, sana, andiyan ka pa. =/
Lablayp to, lablayp ko to,--- DATI.

Trivia: 7:11 am na, kunbg anu-ano kasi muna ang binulatlat ko sa pc ko…

Readers: di ka naming pinageexplain.
Koo: FINE! That’s what I have said (o, inggles, ganyan kaming magusap dati…puro ganyan, minsan pa may tran-sley-shen[translation] pa)

Trivia ulit: meron akong isang folder ng mga litrato niya, at hindi ko matagpuan, meron kasi akong photo concept na gustong gawin… ahaha, dinelete ko ba? Bitter ko naman dati..asar! hekhekness...

tulong...

2008-02-28T22:30:00.000-08:00

nakakapressure, bilang na sa mga kamay ko ang araw ko bilang estudyante

o kaya naman madadagdagan pa ng ehem, extension...

wag naman sana...

thesis defense na bukas...

hindi ko na alam ang dapat kong maramdaman...

GOD, tulong.

bukas na, bukas na... haaaaaay

intro--- should be presented in your own words ika ni propesor...

ginoo, ginawa ko po yan mag-isa ng buong dugo't pawis... at sariling salita ko po yan, hango siya sa mga pag-aaral ng iba ngunit ginawan ko yan ng mga citations... hindi ko po yan basta-bastang kinopya. salamat..

-batag nagmamaktol, edit ng edit ng edit... pwe!

$%^

2008-02-28T00:46:00.000-08:00

hindi naman kailangang magmadali...

at sa bawat tanong, may tamang sagot...

pero may tamang panahon na kailangang isaalang-alang,

para sa ikatatama nito...

ms.wwp

---

kada isang hakbang, may katumbas yan para sa mga hiwaga kinabukasan.

---

gusto ko na ulit magsulat, at gusto ko ng makilala ang sarili ko dito...

pinakamalalang bisyo

2008-02-27T23:02:00.001-08:00

"LULONG"

Isang gasera sa brownout na gabi
Tangi mong minimithi sa bawat sandali
Kayang kaya kang ilipad gaano man kabigat ang dala mo..
Limutin ang hirap Bumangon sa bawat pagdapa
Gawin ang mga bagay na sa mata ng iba ay masama
Papawi ng bawat luhang dulot ng pagkabigo
Hihilumin ang sugat sa kahit anong paraan
Katuwang sa gma pagsubok sa malupit mong buhay
Kasabay sa bawat higop at dighay...

At sa kabila nito.

Darating ang araw na ang kabayo ay aayaw na sa damo..
Magiisip..
Maghahanap ng mga sagot na alam mong sa sarili mo lang nakatago..
Mga bagay na ginawa mo nung hindi ka nagiisip..
Mga hugis at kulay sa iyong panaginip
Ngayon ika'y giyang at sabik na sabik na manumbalik.
Ang langit na minsan mong tinakasan.
Sabog mong pagkatao ay nais mong buuin
Mahirap maghintay ng pagasa.

Isang sulatin sa gitna ng takot at pangamba
Subalit kung may kasama bibitiw ka ba?
Ngiti, Tuwa, Sarap.
Lahat ng emosyon mararamdaman mo.
DAHIL PAGIBIG ANG PINAKAMALALANG BISYO..

-makulaynabudhi

==================================================

sige, sige... hindi ko sulat ito, pero ng isang batang
nakasama ko nun una pa... magaling na bata, magaling...
nais ko lang na maipatuloy niya ang pagsusulat sa
ilalim ng aking gabay...

hindi ako magaling, nanliliit ako, pero kung mapapasulat ko
siya, bakit hindi ko tatanggapin ang pakiusap niya na
suportahan ko siya...di niya alam, mas ikinasisiya ko.

sana, madalaw niyo din minsan..

si gboi a.k.a makulaynabudhi

uh, hindi naman niya gustong ilinya sa blog name ko ang pen
name niya diba... washeber!

unemployment fair

2008-02-27T21:39:00.000-08:00

binebenta ko ang sarili ko... bibilhin mo?

nagka 2-day job fair sa eskwelahan namin last week, nun huwebes at biyernes yun...

gaya ng dati, gumising nanaman ako ng tanghali, 8am daw ang reporting time sa eskwelahan kasi mahaba ang proseso... at take note, hindi nga pala ako sa bahay natulog nung araw na yun...

"pakulay, gising na, papasok pa tayo sa school" - pakoy

"tsk, hindi ako papasok, ang korni naman ng job fair" -pakulay (ako yun)

"blahblahblah"

(habang nakikinig ng hari ng metal sa iPod *para tigilan ko ang pakikinig nilakasan ni pakoy ang volume nito...at hindi siya nagtagumpay na asarin ako, natuwa pa ako kasi mala-konsiyerto ang pakiramdam ng tenga ko, whoa! katabi ng malaking speaker*)

di ko nanaman naalala kung ano ang pinaguusapan namin ni pakoy basta bigla nalang niyang nasabi na

"alam mo, ang galing mo pag pangkaktibista ang pinaguusapan"

ako: (natahimik) talaga ba?

"OO, tara na, punta na tayo sa school"

"oo nalang" (pero hindi pumasok pero umuwi't natulog)

--

nagising, pumasok sa eskwelahan... nakacivilian..
MAGCORPORATE ATTIRE daw kasi.... at dahil alibugha ako, eto....

--

gumising ako ng biyernes, kailangan ko na talagang sumubok sa job fair, requirement kasi ito sa practicum.. sige nalang...

hindi talaga ako interesado, parang wala na akong plano sa buhay ko...

pero gayunpaman, nagpasa pa rin ako ng resume...

pero sa isang pinasahan ko ng papel

kookoo: is HR management enjoying?

miss: oo naman, you'll get to meet all kinds of people

kookoo: a, i really don't feel like working there

miss: bakit naman?

kookoo: e naisip ko kasi paano nalang kung may empleyado akong tulad ko, hindi ko alam kung paano ihahandle, ang hirap nun...

TSAKA PAG TINANGGAP NIYO AKO SA KUMPANYA NIYO, BAKA MAGING LEADER PA AKO NG UNYON

miss: kakaiba tong batang to..

ang alam ko kasi, pumupunta ang isang tao sa jobfair upang ibenta ang sarili para matanggap sa trabaho, pero sa ginawa ko.... EWAN KO NALANG...

ang labo, at sigurado ako na sa lahat ng taong nagjobfair at magjajobfair, ako lang ang gumawa nun....

o well, eto ako...

BANG!

at dahil wala akong naisusulat ng matino, hayaan niyo akong magbigay ng susulatin ko nun mas bata pa ako, at lalo na sa blogging...

nakakatawa, nakakahiya...ang bobo kong magsulat, parang ang konya, ampangit.... o well, iba naman na ngayon... ramdamin niyo nalang....

basura inc. --medyo seryoso to..medyo lang

fumigation --eto, paborito ko, totoong-totoo..makulit.

üü

2008-02-17T19:35:00.000-08:00

(badtrip, ang haggard ko..pero masaya.ü)

ANG BOYPREN KONG HARDCORE...ü

teka, sinong naka-puting uniporme, SA GIG... tsk tsk... kakaiba.

pagulong!

2008-02-14T23:28:00.000-08:00

yun tipo bang kinalimutan mo na ang mga nakaraan...

nakalimutan mo na yung tao mismo na sobrang nagpasaya sayo...

na sobrang nagpalungkot din paglaon ng panahon...

nakalimutan mo na, pero may taong pilit na ipinamumukha sayo na nararapat ka lang para maging malungkot at bigo...

iba ang sitwasyon,

kung dati, ako ang biktima...

ngayon, ako na ang kalabang mapangahas at malupit...

yun yung pinaparamdam niya sa akin, na sa totoo lang...HINDI KO MAKONSIDERA...

ako pa rin ang biktima, na sa paningin na ng halos lahat---MASAMA.

Ayos, ayos to!!

salamat sa pagpapaalala sa akin ng mga malulupit na kahapon...

huwaw!

2008-02-14T20:45:00.000-08:00

hehe, salamat pepe...

HJWAN

2008-02-13T00:07:00.000-08:00

TINATAMAD NA AKO...

BABAGSAK NA RIN YATA AKO SA SCHOOL...

TINATAMAD NA AKO...

(NAKIRAMDAM)

"NAKAKASAKIT KA NA AH!"

TINATAMAD NA AKO...

NAKAKATAMAD NA, PERO TINATAMAD NA AKONG TAMARIN...

PERO MAS "SINIPAG AKONG TAMARIN"..atleast "SINIPAG!"
...
sige, sige..sabi nila "CHOOSE LIFE"

e para saan pa?

2008-01-31T02:50:00.000-08:00

Anak: tatay, totoo po bang may multo?
Tatay: ano ka ba naman anak, walang multo. Bakit mo natanong?
Anak: sabi po kasi ni yaya may multo
Tatay: anak... mag-impake na tayo...ngayon na ngayon na... WALA TAYONG YAYA.
-
Marami talagang bumabagabag sa isip ng mga tao(ewan ko sa inyo, sa akin oo, tao kasi ako..hehe)..

NAKAKAPAGPABAGABAG! (sige nga, bigkasin mo) ...

Maraming tanong... minsan pa nga makakatanggap ka pa ng bobong kaisipan.

Maraming tanong... minsan nga makakarinig ka pa ng nakakatuwang sagot.

Maraming tanong...minsan nga, malalaman mo yung TOTOO...

Yung totoong NAKAKATUWANG BOBONG SAGOT NG KAISIPAN...

Na minsan, nakakatakot tanggapin at paniwalaan.

Sa oras na malaman mo na yung totoo, na kumpirmado... tsaka ka naman basta-bastang aalis.

PARA SAAN PA AT INALAM MO YUNG TOTOO KUNG AABANDUNAHIN MO LANG DIN?

Karuwagan nga naman ng tao, nakakaaliw.

(January 31, 2008)

yun nalang..di pa naibigay!

2008-01-30T05:08:00.001-08:00

(kanina, enero 30, 2008)

nasa-fx kami ni mami aps, dahil nasa likod kami, patalikod din ang tingin ko, masyadong ma-effort kung sa harap ako haharap...

garabe ang trapiko, ang sarap magpasabog ng mga sasakyan..grrr.. o well, natripan ko nalang makipagtitigan sa mga tsuper na nakakatapat ko...

yung iba, mga pampasaherong tsuper(uh, tama ba yun?)... pilit ko talagang sinisilip kung anong hitsura nila, matanda na ba..bata, bulakog ba o singkit...maputi ba o maitim...

pero sobrang na-magnet ako nun isang naka-tsikot na tsekwa... ang gara ng kotse niya... ang gara talaga..

napaisip, siguro, kwalipikado to sa kwalipikasyon ko... hehe, (sabi ko nga gusto ko na may kotse ang mapapangasawa ko diba...seryoso ako dun... juklan,ah, bahala ka na!)

jampak ang trapik oo... napatingin ulit sa kotse, ang ganda...

may isang batang lumapit at nilinisan ang salamin nito... ninanais nung batang linisan yung salamin sa pagnanais na makakuha ng kaunting salapi kapalit ng serbisyong ipinagkaloob niya..

"PPPPPPPPPPPPPPPPPPOOOOOOOOOOOOOOOOOOOTTT!"

isang napakahaba at napakalakas na busina ang sumalubong sa bata... na ikinagulat ko din...

(nasa loob ako ng saradong sasakyan kaya hindi ko na dapat narinig ang busina, pero ang lakas talaga)...

yung lakas na parang nagmamadali kasi emergency, yun labas na yung ulo ng bata kung buntis man ang sakay nito.... ngumangawa ngawa pa...

KASO mag-isa lang itong si lalake(na baga-bading umarte)... nakakaasar...

di na din siya natapos kawiwisik nung tubig upang linisin tung salamin ng kotse niya.... nakita ko din kung gaano katapang ang mga matang nanlilisik na nakatingin sa batang naglinis ng sasakyan niya...

ANG SAMA NIYA, DI SANA PINAGBIGYAN NALANG NIYA YUNG BATA... kahit piso yata, tatanggapin naman yun... at malilinis naman niya yung kotse niya...

napakasamang ugali ang ipinakita...

MADALAS, SINASABI NATIN(TEKA, MAAARI KO BANG ILABAS ANG SARILI DITO?) NA WALA NG PAG-ASA ANG PILIPINAS...

NA MAHIHIRAP TALAGA ANG MGA TAO DITO, ANG MGA PILIPINO.

NA KUNG HINDI EDUKADO ANG ISANG TAO, WALA NA RIN SIYANG KARAPATAN NA MALAYANG GUMALAW NA HINDI SIYA IIWASAN NG MGA TAONG UMAARTE NA NAGYAYAMAN-YAMANAN(NA PARA DIN HINDI EDUKADO KUNG UMASTA, B*STOS!)

nadama ko yung pagsisikap nung mga batang maglinis ng kotse ng iba, umaasa kasi sila na dahil sa sipag na ito, makakakain sila...

hindi sila nanlilimos lamang at tumatambay sa gilid, NAGTATRABAHO SILA!!

hindi ko rin masyadong maintindihan ang mga taong hindi nararamdaman na mawserte sila, NA MERON NAMAN SILANG KAYANG IBIGAY...pero uupo-upo lang sa mga kotse nilang parang diretso na sa i*******...

WAG MONG SISIHIN ANG IBA KUNG SA TINGIN MO HINDI NA UUNLAD ANG PILIPINAS...

IKAW.. TIGNAN MO MUNA KUNG MAY GINAGAWA KA! BAKA NGA NI ISANG HAKBANG WALA KA!

hoy, lalakeng tsekwang nakatsekot, ang yabang mo! hindi ikaw ang taong dapat pagaksayahan ng oras... nakakahiya ka, umalis ka nalang ng pilipinas!

nakisamang kalangitan

2008-01-30T05:02:00.000-08:00

matagal-tagal na ding hindi tumatahak ang mga luha sa pisngi ko... nung disyembre pa yung huli...

hindi pa rin ako ganoon kanormal kung luha, iyak, pasakit o kalungkutan man ang paguusapan, ako kasi yung taong nanaising balewalain na lang yan... hindi para mapagtakpan at mag-inarteng matapang ako... ayaw ko lang na may mga malulungkot para sa akin.

lubos lamang ang pagaaalala ko sa iba..

"ayaw kong ako ang magiging rason ng kalungkutan ng mga taong nasa paligid ko"

yan yung tinatawag sa ingles na "selfless love"

mahirap, kung tutuusin. pero mas hindi ko kakayanin kung hindi ko isasabuhay yan.

masaya na rin na nailabas ko ang luha kasabay ng paghihirap ko kay tatay lee, hindi ko siya tatay pero kinokonsidera ko siya bilang isa. isa ito sa minamahal ko na kaibigan ngayon...

matagal din ang pag-uusap namin. lumiwanag na nga't lahat. umaga na, kelangan ko ng umuwi...

ito ang pinakanatunan ko sa kanya

na tama naman ang ginagawa kong accountability sa iba yun nga lang, nabibigatan ko kasi hindi ko ito ipinapasa-Diyos.

okay na ako... umuwi, natulog.

pupunta kasi ako sa paranaque para tapusin ang thesis namin.

ng maibahan sa sistema...

hindi ako magiinarte, pero... parang hindi malabo na, meron akong malub....blahblahblah...

napaisip, siguro... wala na akong future kaya hindi ko na naiisip ang future ko...

habang gumagawa ng thesis napatanong sa mga kagrupo...

koo: ano kayang nararamdaman ng mga taong malapit ng mamatay?

kent: ANG DAMI MONG INIISIP

"ang DAMI KONG INIISIP"

yan ang madalas kong marinig sa mga tao ngayon....

==============================================================================

nagiging bugnutin na ako..nakakainis.

==============================================================================

usap blog.... masaya naman akong naitulak ko si jez, gboi at pidoy na magblog sa labas ng dating blogsite na sinusumpa ko..hehe

sige, sulat lang kayo...

==============================================================================

kanya-kanya ang istilo ng mga tao, kaya mahalin nalang natin kung ano yung ATIN

==============================================================================

kaninang ala-sais

cheng: o, ano, naghihintay ka nanaman ng sunset

koo: (ngumiti....)

==============================================================================

naghintay ng ilang sandali.... ang liwanag ng araw, nagpapaalam na... bumaba ako ng building.... 8th floor, tinakbo ko pa ground floor...

okay naman, lumawit lang ng konti yung dila ko...

(sa school to, FEU)

tinex ko si kah, jez at karol upang sabihing napakaganda ng kalangitan...

pag balik ko sa itaas... "hinahanap ka kaya ng lahat kanina....."

"nasaaaan si koooookooooo, dali ang ganda ganda ng kalangitan"

hmmm, Nakaiwan naman pala ako ng alaala sa mga kaklase ko..alam na nila na inaabangan ko talaga ang mga ganoong pagkakataon...

masaya ako na masaya sila para sa akin....

at naghinayang na hindi ko nakita yung nakita nila....na sa katunayan ay nakita ko, at hinanapan pa ng ibang anggulo...

================================================================================
(sa text)

karol: malungkot?

koo: sino? ako? bakit mo naman sinabi?

karol: hindi, yung sky?

koo: malungkot nga yun sky, pero the sky was trying to show how worthy "she" was to be looked at...and appreciated

nakakawindang na si karol... na taong hindi ganoon ka-okay sa art analysis ay nakaramdan ng kalungkutan sa panahong iyon..

================================================================================

karamdam-ramdam na nga ba?

napaisip.

2008-01-24T04:33:00.000-08:00

nakakalunkgot naman, hindi na ako nakakapagpost sa mismong araw ng mgpangyayaring inilalathala ko...

hindi ko na lugod maramdaman ang nadama ko...

kanina binalak kong magsulat ulit... dito mismo, habang may net pa ang computer na ginagamit ko... pero wala, hindi NANAMAN...

bahagyang hirap ako, baka ano kasi ang maisulat ko, hindi ako ayos ngayong araw na ito, simula pa kagabi sa katunayan....

nakakalungkot....ang lungkot...malungkot.

habang lumilibot sa mundo ng blog, napadaan nanaman ako sa blog ni gg.gasti, naghanap ng maaaring mabasa... at dahil bata pa ako(TALAGA), nahatak ang paningin ko ng "for kids only"..

enjoy namang magbasa, tawa nga ako ng tawa ng mag-isa dito... kulang nalang maghahagalpak pa...

malamang sa malamang, sa lahat ng nakasulat, dito talaga tumutok ang kamalayan ko..

top 10 ugali ng mga babae kapag inlove

ayun, tawa ako ng tawa...talaga! click mo nalang at makitawa na din..

pero napaisip, kung pagbabasehan ko ang mga ito, sasabihin kong "HINDI AKO INLAB"...

pero gaya din ng sinabi niya na "wala akong sinabing sasagutin ko kayo ng matino" ibig sabihin, hindi talaga tamang batayan ito... enjoy enjoy enjoy lang talaga... pero may point.... may katotohanan talaga, deviant lang ako kumbaga...

napaisip, inlab nga ba ako?

hindi ko alam...

pc: pagod ka lang

koo: sabi ko nga.

di bale, hindi ko naman kailangang magmadali...(kuha ni yatchoy na anak ko, nakakaproud siya masyado, lalo na nung nalitratuhan niya to..sa antipolo to, ako na yung naglagay ng caption)

-
teka, naalala ko tuloy ang sabi ni kah..(ako yan, pagnakatalikod... umarte pa, may attitude pa kamo ako niyan, di naman kita kasi nga di naman nakaharap.... nilangyan ko din ng caption, yun yung sinabi ni kah... iclick mo nalang para mabasa mo ng mas malaki-laki)

mukha ba talaga?

2008-01-24T02:59:00.000-08:00

Ang umaga, ayon, ayos naman... kumain ako ng agahan, gaya ng nangyayari sa akin tuwing kumakain ako ng breakfast, ayun, sumasakit ang tiyan ko... consistent yan mga kapatid... grrr... matapos kumain, natulog ULIT ako...

Nagising upang maligo...nagbihis..badtrip, wala akong uniporme, hindi ko pa napalalaba...nais man akong pahiramin ng aking kasamahan sa kwarto e,wala, butas yung blusa na maaari kong hiramin... nauwi ako sa sibilyan na get up.badtrip!!

Nagaral-aralan sa polsay, nako, exam nanaman..eto yung asignatura na hirap na hirap akong pumasa sa mga pagsusulit... badtrip, kelangan ko mag-aral...

Nag-basa-basa ng 10 minutes, tapos natulog ulit...

Nagising, natulog ulit....at natulog ulit...at natulog ulit..

Gumising, nagbasa-basa... aalis na ako.

Hindi ako nahirapan sumakay sa jeep ngayong araw, impeyrnes, bihira lang ito..bwahaha... kaso ng makaabot ng Espana ang jeep, uhh? Kelangan na naming bumaba.. may rally. Badtrip

Hindi ko maiwasang hindi makitingin-tingin sa mga ralyista... sila yung mga magsasaka na hindi ko maintidihan kung anong pinagpuputok ng butsi nila. Ah, naghahanap ata ng CR.uh?! toink!

Naglakad ako, halos katabi ko na sila. Di ko rin maiwasan na may makasalubong na mga...hmmmm.. mukhang mga nag-aaklas... at hindi malayo ang hitsura nila sa akin. Mga estudyante ito... na sa palagay ko ay ditto lang rin sa kamaynilaan lumalagi.

Liban sa mga ralyista, naglipanan din ang naglalakihang mga kamera at mga mapormang litratista. Napaisip, kamera nalang pala ang kulang sa akin, kahawig ko na rin sila. (an sabe, trying hard..hehe)

Umakyat ako sa overpass, hindi para makiosh-shosho... makiusyoso pala sa mga limpak-limpak na mga magsasakang nag-aaklas. Huwaw, napaselfpity lugod ako ng di oras, hindi ako makapagsabayan sa baga-barbel na kamera nung mga kung sino man sila... gara! Ako, nasa tabi nalang. Kinunan ko pa rin ang mga nag-aaklas na parang naiihi lang naman talaga... bakit ba kasi mainit ang ulo nila?

Pc: a siguro meron...
Koo: baka nga.

Yung nga lang, kung sa konsyerto, wala ako sa moshpit... kaya tuloy walang kwenta yun nalitratuhan ko.(mahaba talaga yang linya ng mga tao na yan....tsaka makulay sila, parang reynbow...yeknow).. walang eksaytment, patay! Bulaklak sa pader...(napakahaba niyan..yang nga lang ang kinaya ng maling anggulo ko...nasa gilid nga lang ako ng mga nasa gitnang mga litratista diba? kasama pa ang espesyal na partisipasyon ng mga binebentang payong)

Nang makapasok sa eskwelahan(matapos maglakad ng di naman kalayuan, pero malayo, uhh?!).. pumasok sa isang opisina upang makikulit sa mga ka-eskwela..at dahil nga hindi naman ako nagsi-civilian habang may pasok, nagtaka naman sila

“o, bakit ka naka-ganyan?”

“a, sumama kasi ako sa rally”

“ahhh”

Letse, mukha ba talaga akong sasama sa rally?
Habang nakikita ang mga ibang kaklase, walang tigil ang tanong ng mga ito kung bakit ako naka-civilian... at ang sagot ko, dati lang
“sumama kasi ako sa rally”

Ni-isa sa kanila wala lang nagtaka.... may nagsabi “ah, naglitrato ka ba?” medyo matinong kaibigan to...mas naisip na kung sakali, yun ang dahilan ko at hindi pagaaklas...hindi naman ako magsasaka indeperspleys...

Matapos ang isang leksyon, lumipat na kami ng kwarto..eto na polsay na, nagrerebyu-
rabyuhan kami ni kah...

Nagkatinginan kami ni propesor ho-ra-si-yo....

“why are you not in uniform?”

Napaisip ako ng isasagot ko,
hulaan mo ang sagot ko:

a. hindi pa po kasi napapalabhan

b. la lang, trip like wearing civilian sir

c. galing po kasi ako sa rally

naiisip ko ng sabihin na wala akong uniporme kasi hindi ko napalabhan, pero gaya ng mga nakaraang propesor mula nun ako’y musmos pa, sinasabing “hindi rason ang hindi paglalaba ng damit”

sinabi ko nalang, gaya ng sinabi ko sa karamihan....

“sir...a..ehhh... ga-ling po ako sa rally”... yung salitang parang may alinlangan...

Napatango nalang si sir

Nagulat si kah sa sinabi ko, pati ba naman sa prof, yung ang inirason ko...

Ang galing mo, mukhang paniwalang-paniwala si sir... ang sinasabi pa ng pagtango ni sir ay “a nirerespeto kita”

Medyo kinabahan ako sa ginawa ko.. baka kasi tanung-tanungin nya ako at wala akong maisagot.. kung makakasagot man ako

“ahhh...ehhh...ewan ko po sir” tooogsh! Dali ako nun, sira ang kredibilidad. Baka ibagsak pa sa pagiisip na ginagago ko siya..

Jan21,2008

Koo: aba, mukha ba talaga akong galing sa rally

Kah: oo... diba nga sabi ko dati sayo

Nagreminisce kami bigla...

1st sem(sept): papunta sa UPD

Koo: kah, sa tingin mo ba magiging aktibista ako kung sa UPD ako mag-aaral (naghihintay ng gustong marinig na sagot na HINDI)

Kah: OO

Koo: (tooogsh! Basag).. oh? Bakit o naman nasabi

Kah: wala, sa school pa nga lang ang dami-dami mo ng sinasabi... angd dami mo kasing naiisip

Koo: hindi naman a, di ko nga maramdaman...dahil ba kayang walang nagti-trigger?

Kah: oo naman, paano pa kaya kung nakasama ka sa Advo(Advocate, official newspub ng school)? May pagka-radikal ka kasi.

-

Naalala ko ulit yung pinagusapan naming dati... pero hindi pa rin ako makapaniwala HANGGANG NGAYON.
-
Rico: bakit ka nakacivilian
Koo: galing ako sa rally
Rico: o, bakit ka sumama? Paano kung damputin kayo at ikulong?
Koo: uhh, bakit naman kasi ikukulong? Matagal ba bago makalabas?
Rico: oo pare, ibe-bail ka ni mama at papa mo
Koo: excuse me, i only have mommy and daddy... at “bail”? nagreview ka bas a polsay?
Rico: mahina na kaya ang dyes mil diyan... ako natry ko ng makulong...
Koo: o, bakit?
Rico: bagansa
Koo: ano yun?
Rico: yun yung nakatambay kasi kami matapos ng gimik
Koo: ahhh, mahirap? Nasa loob talaga kayo ng rehas? Gaano kayo katagal? Binail ka ni mommy mo?
Rico: oo naman, magdamag yun. IYAK NGA NG IYAK SI MOMMY NUN
Koo: o, ikaw anong pakiramdam mo(nageexpect na isasagot na nalungkot, natakot o naiyak siya)
Rico: ANG BAHO!!
Nako, ewan ko nga ba kay rico at ANG BAHO ang sagot sa tanong ko ukol sa naranasan niya,..akala ko pa naman emosyon ang isasagot.
-

Naka-FISHERS OF MEN SHIRT pa pala ako kanina.. kaya malamang samalamang, akala ng mga tao e talagang nagrally ako nun... medyo dugyutin kasi ako kanina.. (eto yung shirt, may bible verse pa yan...ü gusot, galing kasi sa hamper..gusto ko lang talagang ipakita..kaya kinalkal ko pa sa basurahan...hehe..ü)
Hindi nga pangmagsasaka ang FISHER pero mangingisda, pero hindi mo masisisisi ang isip ng mga tao na hindi mahiwalay ang isdaan sa agrikultura...kaya hindi agad nito maiisip na hindi angkop ang damit para sa totoong sigaw ng mga ralyista.
(eto yung damit ko nung araw na yon... alisin mo lang yung hoodie, sapilitan na pagposing yan...hiling ni rico, kahit sabi ko sa kanya litratuhan niya ako sa totoong kasuotan ko...kaso, wala akong nagawa..tsk! ayan, with the special participation nanaman ng payong..payong ko na yan this time... teka, ano palang kumento mo sa posing ko diyan? bawal sumagot ng "emo" ha...)
-
Napaisip tuloy ako kung sasama ba talaga ako sa mga rally... kung sakaling Makita ko talaga ang mali..sasama ba ako?

Napapaisip tuloy ako, gusto kong maging etnograpista. Gusto kong alamin ang buhay ng mga taong ito... bakit, at para saan.... bakit at para saan ang rally?

Pero ganun pa din, nais kong maging litratista...ayun. minsan, gusto ko rin puminta nalang...minsan nga naisip kong maging basurera(wal halo joke to, sana makwento ko next time)

Anu ba naman to, ang wirdo ng mga ginugusto ko..bakit ba hindi nalang magstik yung utak ko sa pinagaaralan ko ngayon... pero napapaisip talaga ako, ayos kayang maging ethnographer???

Radikal nga ba ako? Hindi ko naman madama... totoo! pero marami akong naiisip...ah, basta..

Mukha nga ba akong litratista?

Ralyista?

E Dugyutin?

Marapat bang maglakad ako at bumaba agad dahil sa rally?

Mabaho ba talaga sa loob ng kulungan?

Kung iiyak kaya yung nanay ko, mas maiisip ko pang mabaho sa loob ng selda kesa isipin ang nararamdaman ng ina ko?

A, ewan...
-
Pero trivia: noong lunes, kasama ko si kapita-pitagang fjordz papuntang DOJ...
makikisama kami sa rally... PRESS FREEDOM to dod! Este dude... kaso hindi na naming inabot, ilang beses kasi kaming nakarating sa maling destinasyon, badtriiip... ayun, nauwi sa date... pero, teka, hindi ba senyales na rin ang rally na yun, bakit kaya ninais kong sumama?

HALA, NAKAKALITO...NAKAKATAKOT AH...

Antok!

Alas tres..

(nakakahiya, dapat alam ko pala muna yung rason nila bago sila nag rally... nasa kumbento kasi ako kaya walang balita...sana may magdala sa akin ng dyaryo... pero okay na rin ang pagregalo ng radyo...okay na din ang tv kung wala kang choice, ayos yung plasma tv)

etiketa: walong wirdo...

2008-01-24T01:37:00.000-08:00

ang tagal na nito... tag to ni fjordz...ü

RULES:

1) In the 8 facts about [you], share 8 things that your readers don't know about you. At the end, you tag 8 other bloggers to keep the fun going. Each blogger must post these rules first.

2) Each blogger starts with eight random facts/habits about themselves.

3) At the end of the post, a blogger needs to choose eight people to get tagged and list their names.

4) Don't forget to leave them a comment telling them they're tagged, and to read your blog.

wirdo..limpak-lipak na tao na rin ang nakapagsabi na wirdo ako… ang weird ko, ang wirdo ko, ang weirdo ko, weirdotik ako.. lahat na ng kung anu-anong tsuba basta ang ini-imply ay weird ako, narinig ko na yan. Pati nga tingin ng mga tao na nagsasabi na ang weird ko e alam ko na yan.. panis!

Minsan hindi ko na alam kung ano ba talaga ang basehan ng pagiging wirdo. Ayon sa pagkakaintindi ko, ang salitang ito ay ginagamit upang mabigyan ng karakter ang taong may kakaibang mga Gawain o pag-uugali. Yung hindi madalas na makikita sa normal na kapaligiran. Deviant kung baga. Sabi ko!

Bakit, kasalanan bang hindi mapabilang sa norm? whatever!

“pinagtatawanan niyo ako dahil kakaiba ako… pero pinagtatawanan ko kayo dahil pare-pareho kayo”

–halaw sa salita ni..um…ehh, di ko alam, basta nabasa ko yung bersyong ingles nyan, kinuha ko lang yung kaisipan.

1. Nagiging narcissistic na yata ako. Ahem, sa totoo lang, simula noong bata pa ako, umani na ako ng mga pahayag na maganda ako.. “kagandang bata”, “ang gandang bata”, “ang ganda ng anak/apo mo”.. tipong ang daming umaangkin na nagmana daw ako sa kanila, huh? Ni hindi ko nga kamag-anak yung iba..ano ako, singaw? Isa din sa mga una at nabibilang na natutunan kong mga salitang ilokano ang linyang “nagpintas”. Laking pagtataka ko kasi simula pa nung bata ako kung ano bang ibig sabihin nun. Akala ko kasi yun yung ayos ng buhok, yung braids.. nagpintas, akala ko nagtirintas ang ibig sabihin nila. Eh, ang tuwid naman ng buhok ko. Ah, maganda pala ang ibig sabihin nun. Ang salitang “kanos” naman ay nalaaman ko dahil sa president naming si Gino, 3rdyear college na ako nun, first time ko yung marinig… bikol term daw yun na ang ibig sabihin ay pangit.. ah, ni hindi kasi ako nasabihan niyan dati( take note, lumaki ako sa Bicol)..depensa ko, na totoo naman talaga.

Meron pa akong mga naaalala na mga anak ng mga amiga ng nanay ko na nirereto sa akin. Kesyo magiging “KAMI” daw ng anak niya pag laki namin. Hiniling ko tuloy na wag nang lumaki,tsaring lan! Basta
O, anu na? masyado ko na bang pinagdiinan na maganda ako? Eto kasi yun sundot dito. Wala, kahit man magandahan ako sa sarili ko, “iba parin ang palagay ko sa mga tao sa paligid ko, feeling ko ang pangit ko.” Hindi pansinin. Baga kulangot sa pader…ay!bulaklak pala! Amoeba oo!! Di ko alam kung bakit ako lumaking ganito, mababa ang kumpyansa sa sarili. Feeling tsakanes. Parang gulat na gulat at tuwang tuwa ako sa mga taong nagsasabi na maganda ako, palagay ko kasi ang pangit-pangit ko sa paningin ng iba. Minsan sinisigurado ko pa bago ako magreact at magpasalamat. Parang alam ko lang sa sarili ko na maganda ako pero sa ibang tao, Malabo. Basta, mahirap ipaliwanag pero alam kong gets mo na… aaaahhh.. koka kolai!! Weirdo diba?
Medyo kadugtong nito yung ang lakas-lakas kong mangmotivate ng iba na maging positibo ang tingin sa buhay pero ako mismo, kalahating lubog sa negatibismo.

2. Hindi ako madalas magkamali ng mga desisyon..siguro 60% o kaya’y 50%+1 ng mga desisyon ko ay nasa tamang tahakin. Yung iba dun, uhmmmm..togodoink! Ewan ko nga ba kung bakit pagdating sa direksyon, ang bopols bopols ko. Ako yung taong laging naliligaw, literal- as in. meron pang isang araw na nawala ako sa divisoria loob, divisoria labas, quiapo, at intamuros. OO, isang araw lang ito, sa apat na destinasyon agad ako nawala. Parang araw-araw akong nasa loob ng Labyrinth. Parang dagang pinageeksperementuhan(pero talo pa nila ako impeyrnes..imbyerna!) Sabagay, sabi nga ni Ajoy “normal lang yan, sa SM nga nawawala ka” sagot ko naman “sa DORM nga lang natin naliligaw ako, paano pa kaya sa SM, divi, quiapo at intramuros diba?” oo, inaamin ko naman. Di ko alam kung bakit sobrang wala akong sense of direction. Pero proud naman ako sa sarili ko na madalas man akong mawala, nakakarating parin akong buo sa kung saan destinasyon ko man plinanong pumunta, at hindi ako umuuwi ng walang napapala. Yun nga lang, madaming oras ang napupunta sa kawalan sa mga oras na dapat ay nasa lugar na ako ng dapat ay naroon ako. Gets? Getch!!

3. Gaya ni Pyordan at kung sino-sino pang matatalinong katauhan, hindi ko man hilig ang mag-isip pero may sarili itong pagkukusa. Tipong pagal na pagal na gumagana parin ito. Remedyo? MATULOG. Marami ang kumekwenstyon sa mahabang tulog na ginagawa ko. Kesa ikakain ko, itutulog ko nalang. Kesa sa ano pa mang bagay, a basta..AKO, MATUTULOG. Hep hep, anong wirdo dito? Hehe.. nasubukan mo na bang tumingin sa malayo? Tipong parang ang layo-layo na ng nilalakbay ng mga naiisip mo. Nakatingin ka nalang sa kawalan at napakalalim ng mga naguumpugang pananaw? Yung tinatawag nilang “TULALA”?

Kookoo: (malayo ang tingin, tualala)
Tuk’ko: parang ang layo-layo at ang lalim-lalim ng iniisip mo
Kookoo: huh? WALA NGA AKONG INIISIP E.

Ayun yun, sa dinami-dami ng mga kakilala ko, ako palang ang taong kilala ko na pwedeng tumulala ng walang iniisip, blanko. Ang weird talaga!

4. Kapag nakakaramdam ka ba ng pagsusuka, napansin mo bang bumibilis ang paglabas ng laway mo? Normal yun, pero ang pagkati ng mukha pag inaantok? Hmmm.. ako lang yun.
MABABAW LANG ITO ^

ITO HINDI v

5. Alam mo ba kung ano yung emoticon? Oo, yun yung madalas na nakikita sa mga message box ng mga tsorba sa internet. Yun yung mga emotions na nararamdaman natin na hindi natin maexpress kasi nga sa computer lang. parang sa bawat pahayag maglalagay ka nito para malaman ng kausap mo kung ano ba talagang nararamdaman mo sa oras ng pag-uusap niyo.

Halimbawa: >> kookoo: hindi ko na alam ang kelangan kong gawin o_O?
maglalagay ka ng emoticon para maemphasize na nalilito ka na. basta, gets mo nay un, alam ko.

Pero, nakakita ka na ba ng buhay na emoticon, OO, buhay. Kung hindi pa at gusto mo, try mo akong hagilapin at magkekwentuhan tayo. Tsaka mo masasabi na “OO NGA, PWEDENG MAGING BUHAY ANG EMOTICON” kahit ano pang nararamdaman ko, kayang kayang kaya ko yang ipakita… yun nga lang, kaya ko ding itago… pero kung walang rason para itago ito, sos! Magsawa ka! Ahaha.. matatawa ka nalang sa kawirohan..

Cathy: ikaw talaga, ang dami mong emosyon

-
Phoebe or MiKwinsi: si kookoo, emoticon

6. Vulnerability. Haha, isa ito sa kawirdohan ko, grabe akong maka-adapt sa environment ko. Kahit ano pa mang emosyon yan, kayang-kaya ko yang makuha ng walang kahirap-hirap. Halimbawa meron recitation sa class, hindi ako kinakabahan, pero kapag sinabi mo sakin na kinakabahan ka, malamang sa malamang kakabahan din ako.. hawa kumbaga sa sakit. Ayun, malakas ang hawa sa akin. Pagkagradweyt ko, gusto kong maging propesyonal na counselor. Ahaha, kumusta naman ang pagiging vulnerable ko diba, oh well, pero ang kakaiba pa rin sa akin e kaya kong itago ang mga emosyon na ito. Na sa katunayan ay nadadama ko din. Toink oo!

Kukay Mamen(testi): haha, eto problema ko pinoproblema din

Mark GMK: eto, ang dami daming problema sa mundo. Pinoproblema kahit hindi dapat problemahin

John XD: you’re not God, you can’t fix everything.—ingles, dumugo muna ang ilong ko niyan bago maarok ng nangangalawang kong isipan..

Rico: ate, pati yan, pinoproblema mo? Bayaan mo na sila

Oo, kasabay din kasi ng pagkahawa ko sa mga problema ng mga tao e ang kagustuhan kong maayos ang mga suliraning ito, malamang, naramdaman ko kaya yung nararamdaman nila. Yun nga lang, gaya ng nasabi ko kanina, kaya ko din umartiii na wapakels.

7. iyak. Ako si emoticon tsuba diba?! Pero maniniwala ka ba kung sasabihin kong dumating ako sa panahon na hindi ako umiiyak?(kahit umiiyak na ang isang tao, hindi parin ako maiiyak, walang hawa hawa kung luha ang usapan) Tipong kahit gumunaw na ang buhay pagibig ko e wala pa rin akong tinag. Simula pa hayskul, na-train(hindi tren, pagsasanay yan! Adek!) ko ang sarili ko na wag nang umiyak, bakit pa. senyales ito ng pagiging mahina. Sabi ko. Ayun tuloy, sa mga panahon na iyak na iyak na ako, ah, hindi pa rin.. matapang ako, ika ko…. Mas lalo tuloy akong nahirapan at natagalan gumalaw pasulong(ano ako, sundalo? Heller)… wirdo ba?
(hehe, medyo iba na ang pananaw ko ngayon…. Alam ko na ang tulong na naidudulot nito… di ko alam kung wala lang akong rason ngayon para umiyak o hindi nga lang talaga ako iyakin na nayun… ewaaaaaaaaaaan)-- (nasabi ko na to sa yearender ko..gaya ng sabi ko, matagal ko na itong sinulat)

8. mainlab. Wirdo akong mainlab… di ko na yata makekwento… di ko alam kung hindi ngayon o hindi magpakaylanman(whoops, mel t.. is da you?) pero wirdo talaga… sa mga matatagal ko ng kaibigan alam nila yan… nagreregalo pa nga ako ng aircon e… huh, soogar mame? De ah!

9. ahaha, 8 weird things lang daw diba… e bakit ba, parte ng pagkawirdo ko ang madalas na paglabag ko sa mga patakaran. Wala naman nakasaad na sasara ang butas ng ilong ko kung hindi ko susundin ang rules diba… ni sa mga chain tsorba nga, na mamalasin daw ako ng kasingtagal ng paboritong numero ko e hindi ako naniniwala

Pc: bakit, ilang ba ang paborito mong numero?
Koo: 6OOO..

O diba, 2008 palang kaya… kumusta naman ako, mamalasin nga ako, ang tagal ko namang mabubuhay… ay nako talaga…

Ilang mga gawain na rin sa eskwelahan ang ipinasa ko na lumalabag sa mga patakaran ng mga propesor.

Kahit pa ingles ang pinagagawa ng prop e magpapasa pa rin ako ng mga tagalog o mas mainam na tawaging FILIPINO na lathalain…

Isa pang pangyayari ang pinagagawa kami ng critique na essay KASO poem ang ipinasa ko(ingles nga… pero tula naman)

pero dahil sa mga paglabag na yan, umaani ako ng matataas na marka.

Magkukunwari pa akong magsosori sa mga prop

e.g(pero totoo to)

“Miss gracey, I’m sorry, just felt like writing in tagalog”-koo

“okay lang, nageenjoy naman ako sa pagbabasa ng mga isinusulat mo”-miss gracey ..sabay 100 na grade… woohoooo! O diba, napatagalog din si miss ng di oras..wahaha!

O diba! Bongga!!

Isa pa
“I’m sorry the unpoetic writer suddenly blahblahblah tsorba blahblah”-koo (di kasi talaga ako marunong gumawa ng poem dati, puro essay lang)

“COOL” sagot naman ni miss, um..missss..a..e..sino nga yun? Basta si miss… yun Lit prof na baga-ahas kung magsalita ng “S”…ssssssssssss, ang haba.

10. 10? May ten pa, oo, trip ko e… at saan ka makakarinig/makakakilala/makakakita/blahblah/tsorba ng tao na nakikipagusap sa kompyuter nya(KIYA ang pangalan ni pc… laiPod,short for nikolaiPod, naman yung iPod ko, o diba, may pangalan pa sila)…

Ayun, kaya di ko nga ba alam, dispalinghado na tuloy tong laptop ko, pag di kasi sumasagot niyuyugyog ko… ahuhu, dati sa battery lang ang problema, ngayon pati LCD na, nung isang araw ko lang natuklasan….

WAAAAAAAAAAAAAAHHHH! Ang wirdo talaga! Bahala ka na…

Hehe, pede na ba akong magkabit ng etiketa sa mga blagista prends diyan? Tada! homebodyhubby, duroy, pepe, repah, sheign, jv, jez, pidoy, mj at gboi… sampu yan, tatak wirdo yan…

Pyordaaaan, salamat sa pag-tag… hinalughog ko pa ang buong sistema ni kiya para mahanap to…haha, unang tag sa buong buhay ko… salamat.

etiketa: benteng katanungan

2008-01-14T17:49:00.000-08:00

Ay, makapagbagbag damdamin naman ang intro ni REPAH, anyway, haha…

nakakagulat, sa totoo lang, paano kasi perstaym na may nagtag sakin na virtual friend..ahaha, parang tamagotsi(ta-ma-got-si) lang…toink! Hindi, unang tag to ng isang tao na hindi ko naman talaga kaprend sa ibabaw ng mundong kinagagalawan ko sa araw-araw.. hehe, salamat repah(talagang may-h pa…buti nalang bagong tusbras ako)..haaaaaaaaahh..salamhaaaat haaaah,tats akohhhhhhh..

At teka, teka, sa lahat ng tag ito ang unang ginawa ko kaagad..hehe(oo, nakasave lang sa pc)

Fjordz, nagawa ko na yun 8 weird things blahblah tsuba..di ko nga lang mahanap kung saan ko niseyb..lamu naman aku, OC, kaya kung sa kable, sabog-sabog… asarness!

Ge, shimpers nagawa ko na, di ko nga lang din mahanap.. at saka ang adek mo kasi, di mo lang man sinabi sa aking na naka-tag ako.. lamu naman bisi ako.. bisi sa frat ko…
frateng tulog… toink!

1. At what age do you wish to marry?
• Ahaha, kung magbebente na ako..(malapit na malapit na) um, 19 years old gusto ko ng magpakasal…(now? Hindi, magbasa ka kasi muna) oo kaya, 19, no joke, trip ko nang magpakasal nung summer. Ewan ko nga ba’t inlab na inlab ako… parang lutang ebri minute…iniisip ko na yung buhay ko kung kasal na ako….blahblah.. at dahil malupet ang tadhana, iniwan din ako nung trip kong pakasalan. Oha! San ka pa? ano ako, mag-iisang maglakad sa altar with all the expenses? Heelleeer?

• Pero honestly, trip kong magpakasal ng 25… payb years from now yun(oo na, bente na nga ako diba!). Sana lang stable na ang buhay ko nun. Okay lang naman na wala AKONG sariling mansyon, kotse, mga alahas at kung anu-ano pa…basta DAPAT meron nun yung MAPAPANGASAWA KO,.. hekhek.

• May siyentipikong eksplanasyon yan kung bakit dumadaan sa stage ng mga bata na gusto na nilang magpakasal… nagdidischarge kasi ang utak natin ng isang klase ng neurotransmitter kaya nararamdaman natin ang isang nakapataas na lebel ng pagmamahal(na akala lang pala) para sa isang tao sa maagang oras. Kya dapat hindi talaga padalos-dalos dahil mapanloko din ang sistema natin bilang tao, kung tutuusin.
Kung tatanungin niyo kung ano yung neurotransmitter nay un, nako, di ko alam e… hayaan nyo, magpapakadalubhasa ako para matukoy at maipaalam sa inyo.. tsk, ang yabang magbigay ng fact, intro lang naman,,, hehe, tanungin niyo pa kung bakit may bakla, baka masagot ko pa…toink!

2. What color do you like most?

• one lang? how kj naman this tag(ay, konya!) pinaka… Brown na yata ngayon, hindi na fuchsia, kung ibabase ko kasi sa istatistiko ng mga kagamitan ku, wawagayway talaga ang kuponan ng brown… Hehe. May istatistiko pa ako niyan, teknot…

3. If you have the chance, what would you probably say to your beloved one?

• Henep! Buti hindi pa kita niyayang magpakasal..kundi talo ko pa ang nakuryente habang nasa tub… hehe, tsaka hindi naman kita talaga yayayain, dalagang pilipina kaya ako(mebuheeey,mas flying kiss pa yan)… tama nay un ako yung nag-go the distance.. ahehe, tsaka masampahan pa ako ng kaso ng magulang mong parang gwardya sibil, corruption of minor…

Waaaaaaaaaaaah, okay na ako

pc: kookoo, breathe in, breath in, breathe in, beath in, breath in..

koo: breathe out DIN! Naubusan lalo ako ng hangin

o diba, nagusap pa kami ng pc ko..dyan kayo mabilib sa imahinasyon..uh, toink!
Sige, para sayo, pakasaya ka na… kaya naman talaga nating mabuhay ng MAGKAHIWALAY.. anu tayo, Siamese twins? Eew ka! (ay pait!)

4. Which part of you that you hate the most?
• Mata, kahit pa sinasabi ng mga tao na okay naman, I still don’t like it. Ang gaganda kasi ng mata ng mga matang nakikita ko sa bahay(sa aso namin, lalo sa pusa..reflectorized..uh?).. maganda kasi ang mata ni ina at ng mga kapatid ko. Tsaka, napakasinungaling ng mata ko. Maliban sa mahina ang supply ng tubig alat sa mata ko e..basta. YAW KO SA MATA KO. Pero ayaw ko din naman paltan. (ay, ayronik!)

5. When you encounter a sad moment, what would you do?
• Nood concert. Ay garabe. Tas habang nasa gitna ng smashing crowd e sisigaw ako ng malakas, habang asar na asar
• E.g, “********woman na ina mo”… hulaan nyo nalang kung ano yan... ang makahula may premyo. Hehe..

Pc: Sad moment daw, hindi annoying..
Koo: e bakit, blog ko to ah!
Pc: sabi ko nga, sorry boss..

6. What are you afraid to lose the most?

• What? O who? Dahil given na hindi mawawala si God poreber… marapat niyo akong sabihin na si mom. Kahit pa palagi akong asar dun, ang kulit kasi… hehe, pero maasikaso yun tsaka responsable(pag may sakit ako) toink! Hindi, lagi naman.
Yun nga lang badtrip yung manggising(mahilig nga akong matulog dba)… pag nanggising kasi yun parang aatakihin na ako sa puso sa lakas… namamalo pa ng puwet pag wapakels ang drama ko)

7. If you win $1 million, what would you do?

• dolyar? Teka teka, laki nun a… hehe, bibili ako ng malupet na camera at pc

pc: papaltan mo na ako?
Koo: aba’y oo..naghihingalo ka na kaya…
Pc: breathe in, breathe in, breathe in
Koo: ano ka, nagsusuicide? Wag muna, wala naman akong isang milyong dolyar…

Tapos papaayos yun bahay namin, repainting lang siguro..
tapos tapos tapos….

Ibibigay namin sa mga taong worth mabigyan ng bahay … tumutulong din kasi yung pamilya ko sa isang komunidad, pero di ko na naman babanggitin…
Bibili din ako ng madaming madaming BAKA..oongah! seryoso!

8. If you meet someone that you love, would you confess to him/her? Or would you keep it to yourself and observe from afar?

• Tooooooooooooogsh! Sapul. Base sa nakaraan ko, sinabi ko… okay naman SANA..hindi lang talaga kami para sa isa’t-isa..

• Pangit kasi yung may regrets ka dahil sa pagtago ng pagtago… e kung magtaguan nalang kayo?! Sa ilalim ng maliwanag na buwan(ay!! bumabalik sa pagkabata)..

• Depende sa sitwasyon, kung dapat talagang itago, itago..kung hindi.. try, di ka naman mamamatay, MAPAPAHIYA KA NGA LANG… ahihi. Toink!

9. Do you have straight hair?

• Ebersins… pero magtataka ka kasi kulotski si ina.. hindi ako ampon! (kahit hindi ako sinasagot ni ina tungkol sa tanong na “mommy, ampon ba ako?” ahaha)

10. What are the requirements that you wish from your other half?

• O, may “s” yan ha, pluralized! Um, dapat kilala niya ang Diyos tas sa puso ng Diyos niya ako mahahanap…kasi dun naman niya ako tinago.. weeee..
• Dapat responsable…. Mahal niya ang pamilya niya kesa sa mga tropapips…

• Dapat mahal niya din ang sarili niya, para handang-handa na siyang magmahal ng iba..

• Dapat may mansyon, madaming kotse… ibibili ako ng mala-imeldang alahas..toink! joke lan to…

• Dapat alam niyang mahalin at marunong tumulong sa mahihirap.. kung yun ngang mga taong yun kaya niyang mahalin, paano pa kaya ako…

• Oha, sana nasa komunidad lang namin… ah, di ko talaga mabanggit…

11. Till now, what is the moment that you regret the most?

• Wala, di uso yan! Matuto tayong matuto sa kamalian… mauuwi ka sa mental yan kung pagiisipin mo pa yan.. sabagay, mas Masaya kami pag maraming baliw.. paano nalang ang propesyon naming kung wala KAYO..OO, KASAMA KA! ay, sila pala..

• Kapag nireregret, lalong naiisip… tsk!! Mas kaiinisan ang happenings..
Pc: move forward.. move on!!
Koo: kerek…. korek pala!

12. Which type of person do you hate the most?

• Pananadiyang panlilinlang… yun tinatanong ng matino tapos, sasagutin ka ng matino..walang tril! Toink! Juk… yun seryoso na tas ang barubal..asarness!

13. What is your ambition?
• Get-up-and-go ang drama!! Maging magaling na sikolohista.. pero hindi tanyag… tama ng tutulong lang sa mga taong may saltik,.,,este mga taong nangangailangan ng tulong., taong makikinig.. taong makikiramay ng nasa tamang lebel(pinagaaralan kasi namin ng may tamang batayan..basta, magulo)

• Pero sa totoo, gusto kong maging misyonero…o misyonaryo… hindi ko gusto ang normal na pamumuhay na puro sarili ang iniisip.

14. What is the thing that will make you think he/she is bad?

• Depende yan. Ayaw kong magsalita… lahat depende sa sitwasyon.
15. If you had one wish what would you wish for?

• Makilala ko na talaga ang sarili ko habang katabi ang Diyos… seryoso yun. Pero dapat nasa masayahing disposisyon pa rin ako.

16. If you can relate your life now to a song, what will it be?
• Blue Danube ni Strauss. Hindi dahil feeling debutante ako, pero nakakatuwa lang yung taas-baba ng tono at ritmo niya… parang buhay ko, hindi stable… pero tumataas man o bumababa, nagagawa ko paring masining ang mga tagpo sa buhay ko, pinipilit..minamahal…( ay, seryoso na…), piyesa ang buhay ko ng Diyos kaya kailangan kong pag-igihan…

17. If the thing that you loves most would be taken from you forever but it would make you get “all” the things that you want, would you agree to it or not?
Hindi, ayaw ko na munang magsalita tungkol dito pero kung sarili ko lang ang iisipin at nakasalalay, wag nalang.. noodle.. no deal! (yung katanungan ay medyo halaw sa nabasa ko sa libro ni bob ong)

18. It would be 2008 in a few days, do you have a new year’s resolution?

• Toink! Haaaaaaaaay, anong petsa na?

19 . If your better half is cheating on you, will you forgive him or her?

• Oo naman, (teka, asawa na to diba?)… sigurado ako dun, hindi din sa akin mahirap magbigay ULIT ng tiwala.. ewan, napaka-trusting ko….

• Minsan sinabi ko sa sarili ko, dapat hindi na ako ganun.. kaya naaabuso…

• Kaya ko naman maisip kung tama na o tuloy pa, nabigyan ako ng saktong talino para magdesisyon sa mas tamang tahak.

• Pwede naming magsukli ng kabaitan, mamamatay yun sa konsensya… ahehe

20. If you’re going to die this day! Where do you want to go & who’s person your going to be with?

- isa lang ba? Hmmm… hindi ko pa din to napagiisipan. Hindi magandang pumili ngayon, kung sino nalang ang maglalaan ng oras sa akin, yun yung mahalaga.

salamat repah sa pagbibigay sa akin ng oportunidad na magawa ito... ang drama talaga.. ahaha

hehe, perstaym kong magta-tag, kinabahan naman daw ako... anyway, nilalagyan ko ng etiketa sina.... teka, di ko pa to naiisip.. next time nalang... ichechek ko muna kung sino yung mga na-tag na ng ganito para oportunidad na din sa iba.. uki?

Gb..ü

tats

2008-01-12T08:39:00.000-08:00

panalo to...

salamat po..

tats

ü <--- paclick ng matunghayan...

Gb..

happy birthday kookoo

2008-01-12T07:56:00.000-08:00

happpppyyy biiirrthhddaaaaaaaaaayyy toooo MEEEEEEEEEEE...

ahehe, papansin...

happy birthday kookoo

2008-01-12T07:52:00.000-08:00

toink...

masaya naman pala... year ender...

2008-01-01T08:02:00.000-08:00

Hehe, I was really downbeat before 2007 ended.. hindi ko tuloy naenjoy yung pasok ng newyear.. anyway, hehe..sana magawa ko ang year end katsubahan report na ito...

ENERO: berdeyan, mala-debut!

guess what, huling taon ko na sa pagiging teen. Nag-nayntin na ako. Marami ang nagbalak na bigyan ako ng suprays bertdey parteeey (napaindak ako bigla at sumayaw ng parang nakadroogs). Isa lang ang natuloy dun, may spoiler pa (actually hindi naman, I’m good at tipaan and vibes tsuba lang talaga)..nalaman ko talaga. Whoa! Nagpakain ako sa isang prestihiyosong pichahan(ang pangit).. pizza parlor nalang(guess what, walang nagpapaherkat at kyuteks at kung anekaneks pa)..ayun, feel na feel ko naman na nagpapakain ako... e pero syempre, hindi ako ang nagbayad... kasi suprays nga sakin yun.. nakakaaliw pa na sa bayadan portion, ako lang yung nakatunganga.. lahat sila labasan ng mga gigintong salapi...ako, sisipol sipol lang at umaarti na parang debutante. tOink! pero kung debutante man ako, mukha akong palaka, hindi prinsesa..errr!

Ayos din yung pagpray over sakin ng mga co-leaders ko sa ____.. natuwa ako dun, sikat na sikat talaga ako. Ahem!

Binalak din akong ihanda ng mga kafriends sa bicol na nasa manila..kaso medyo nagkagulo sa sched.. busy kasi ako sa mga birthday bashes..toink! kaya ayun.. at least andun yung fact na nagtry silang mag-effort... hehe

Madami akong natanggap na regalo. Paborito ko si Bakookoo.. paborito ko yan, kahit hindi halata..ahaha! (bigay ni ajoy)

malulupet din yung mga letters na bigay sakin. Ang nakasulat dun ay kung symbol ako, ano yun at bakit. Magaganda naman yung mga eksplanasyon. yung iba pa meron mismong symbol..halimbawa dalandan..may fresh dalandan...Aba’y lumaki nga ang ulo ko..nagmistulang lobo, muntik na akong lumipad. Napadasal, HUMBLE LANG. dalandan from phoebe

PEBRERO: prinsesa ng tungengots..toinks!

Medyo hindi okay ang pebrero ko, yun kasing taong kinahuhumalingan ko(uh, parang boldstar lang) e binabalewala ako pagkatapos iparamdam na importante ako. Wala akong ginawa ng mga panahong ito kundi kumain ng kumain gawa ng sobrang sama ng loob. Leche! Sa panahon pa ng mga kapusuan tsorba nangyari, putobumbong!!

Nagbantay ng teacher’s evaluation. Mala-COMELEC ang drama. Hehe, batas na, juniors.. yeknow!

Nanood ng UP FAIR.. garabe, sugatan ang puso ko kaya super enjoy ang pakikipagrak-rakan sa mga mababahong nakaitim. Gusto ko na ngang makipagsaksakan at makipagpatayan nun panahon na yon. Kaso parang sasaksakin ko palang sila, nakabitay na ako... mukha talaga silang hoodlum.. tsaka MABANTOTERS talaga. Kasama si Rico, Chi, Roxio, at Fang.

Trivia: girl na girl ang tatlong babae na ito. Dahil hindi planado, naka-white uniform sila. At dahil malapit lang ang dorm ko, umuwi muna ako. Sila hindi. So mukhang mga med students kame, este sila habang mukha din akong mabaho. Mukha lang, hindi amoy!! Napansin niyo, isa lang ang lalaki, si Rico lang. At base sa aking kaalaman ang mga babaeng mukhang matino ay madalas naha-harass ng mga langyang rakistang ito. Ayun, naging lalaki ako sa isang gabi... tinulungan ko si Rico, ewan ko nga ba, kung tutuusin ako naman ang pinakamaganda sa kanila... yun nga lang, mukha silang mas matino kasi nakaputi...

Malapit kami sa mosh pit, nung nagslaman na, kahit di naming trip e nadala na kami ng mga tao.. edi nakitalon tsorba nadin kami. At hail to me, the prinsesa of tungengots, nakaflip-flops.. ayun, nadetach sa paa ko, buti nakapa pa ng paa ko. Muntik na akong umuwi ng nakayapak.

Dito ko din pinadala yung liham ko(e-mail lang sa katunayan) na ang laman ay pag-amin sa totoo kong nararamdaman. Mga drama ek-ek ko na nasasaktan niya ako blahblah. Kaso bibingkang buhay, di nagreply. Namuti na ang mata ko at nabusog sa radiation, wala talaga.

Pero dahil desperado ako, pinadala ko si froggy dude sa kanya. Nagustuhan naman daw niya.

MARSO: ay, nag-gu da distance! bungga ka dai!

Ahem, magbabakasyon na, isa sa mga huling araw ko bilang third year. Hehe, balita ko kasi sa panahong ito ang pinakakritikal na stage sa buhay kolehiyo. Hehe. Matatapos ko na, yiheeee!

Naggupit din ako ng bangs...parang tanga tuloy akong tignan.

At dito ko din naisipan dalawin si kinahuhumalingan. Abay nag-go the distance ang lola. Iba na ngayon, gerl na ang dumadalaw sa guy. Ewan ko nga ba kung anong trip ko at nagkaganoon ako. Nagkaligaw-ligaw pa ako sa lugar nila(isang maunlad na siyudad sa south). Kasama ko pala don ang bespren kong si rico. Pareho kaming walang alam sa lugar. Nag-asahan. “akala ko alam mo”...”akala ko ikaw ang may alam”. Nakarating din kami sa kanila. finally, kaharap ko na siya.. At nameet ang buong family niya. Okay naman, hehe, may bigay din siya sakin, si doggy dude at isang bracelet. Masaya.

pero ang totoong pakay ko talaga ay i-carnap yung suv nila... hindi para dalawin siya.... toink!

ABRIL: layas kang negra ka!

Hehe. Ayos naman, lab lab, Masaya. Hindi rin pala siya nagchecheck ng email niya kaya walang sagot dati. Garabe, dalawang taon. Kung suicide note yun, inuuod na ako kung sakali. Toink!

Pumunta ako sa dako ng isang lugar sa bicol upang gumawa ng bahay. Literal. Parte kasi ako ng isang malawakan organisasyon na tumutulong sa mahihirap upang magkaroon ng bagong bahay at ang malupet ay BAGONG BUHAY. Bilib din ako sa adbokasiya(may ganitong salita nga ba) ng grupo.

Ayun, umitim ako. Todo! Pero ayos lang. Masaya. Naghukay kami ng septic tank. Nasubukan kong gamitin yung paletada sa paglagay ng semento, gumamit ng piko at pala(mukhang simpleng gawin pero ang hirap-hirap)at kung anu-ano pa. Paborito kong gawin yung magpasa ng hollow blocks o kaya yung pagpasa ng sako ng graba o lupa.

Teka, ang tawag pala sa kaitiman na natamo naming dahil sa house build ay “heroic brown” ahehe. Nagpakabayani kasi kami kaya heroic. Abay saan ka pa ba naman makakakita ng magpapagod gumawa ng bahay para sa iba. Toink!

Matapos ang build, umattend kami ng
International Leader’s Conference na pinamagatang “Rebolusyon ng Pag-asa”. Masaya.

Lumipad na SIYA palabas ng bansa. Dun na ULIT sila ng pamilya nila. AHEM, long distance ang setting. Mahirap.

Pumunta kami ng pamilya ko (kasama si bolpz, ang pinsan kong mahal, proxy ng kuya ko, nasa training) sa Baguio sa Benguet. Ahaha, ang ulol naming tatlo nila Bolpz. (sa quezon nat'l park palang yan)

Starting dito sa Bicol ang byahe.. tas stop over sa Laguna sa kapatid ng dad ko.. tas sa La Union nagstay kami sa ancestral house ng aking ina.. dalaw beach, syempre tas sa Baguio.. Ang gulo-gulo-gulo-gulo naming sa byahe.ang lakas naming magasaran. Masaya. Ang sarap ng strawberry flavoured taho. Garabeeeee!

Dahil ANDUN na si *toot*, text text kami...ang mahal. Dun din nakaabot ng halos dalawang libo ang nabasang bill ng ina ko para sa bayaran sa phone ko. Tsk!

MAYO: o ano ka? San napunta ang pagod mo? tsk tsk.. sa ano, um..sa....ewan!

woohoo.. voter na ako... hehe, medyo nakakakaba... kaso medyo bigtime friendly ang lola ko kaya hindi naman na nakakatakot sa loob nung presinto..

gab: lalai, anong binibilang sa presinto, preso?
(kapatid ko si gab...bata pa kasi siya..kaya toink mag-isip! mana! haha)

Masaya yung unang banda. Balak kong pumasok sa bahay ni kuya. Toink! Pero isang linggo lang. Ahehe, bahay ng kuya ng lahat ng kuya. Si kuya Hesus. Sa org ko kasi(na hindi ko pa feel banggitin) e merong tinatawag na SHOUT o Summer in-HOUse Training. Yun yung isang week na makakasama mo ang mga co-leaders mo na nagse-serve sa campus based, high school based, comm. based at SIGA. Kung alam mo ang service na to, hehe, alam mo na ang org na sinasabi ko.

Masaya dun, pero di ako nakasama. Kailangan kasi naming sunduin yung kuya ko sa airport. At dumating galing sa langit ang laptop ko. Pagsundo kay kuya...Dahil bigtime siya, ibinili niya ako ng iPod Classic(video) bilang pasalubong. Ahem! Hindi kami mayaman, si kuya lang(teknot estudyante palang yan..droog poosher nga lang, toink...jowk lan)

pumunta na din kami sa Zambales...

Dahil ang paraan lang namin ni *toot* para magusap ay internet (pwede sa text kaso über mahal nga, di nga ako mayaman), nawalan kami ng komunikasyon.
Pag balik ko.. HINDI NA KAMI OKAY.. huwaw kakaw!

Di na makakain, puro tulog. tanyo naman mata ko..magang-maga sa sobrang tulog.. at ang ngiti, di mailabas ang bentekwatrong ngipin..

TIGIL BLOG!! Halos sinumpa.. Ayaw ko ng maaaaaaaagssssssssuulllaaaaaaaaaaaaaaaat ng mga panahong iyon. Sinuko ko na muna ang buhay alien, este buhay online.

Nagpakonsulta sa sikolhista para sa counseling, no joke!
HINDI AKO UMIYAK.. ni-patak! Ano ako, joy dishwashing soap?

HUNYO: matanda ka na, single ka pa!

Pasukan na! Fourth year na! Ayos naman... walang masyadong kwento... wala akong masyadong maalala. Naging scholar ulit.
BUHAY SINGLE--ULIT.

Simula ng responsibilidad sa org sa campus at sa buhay ng ibang tao. Adjustment period.

Ka-core.. pakoy at socpolpak ge.. (hanapin niyo kung nasaan yung babae, pinakaastig pa ata ako..badtrip!)

gumawa ng bagong blog site, di naman nagsulat.

HULYO: racoon, este rock on!

Teka, eto yata yung nanood kami ng rakrakan kasama ang mga metal. Ay ang saya. Ang bangis tumugtog. Muling tumibok ang puso... dun sa drummer na super pogi, gusto ko ng ikiss at binalak mag-stalk.. tsaring lang.

Kakaiba din yung mga metal, mukha silang mayayaman. Mabangong tignan, kahit mga kulot, may dating... yun nga lang, mga lasinggero at madumi ang bibig. Di na nagsawa kamumura. Ayun, sunog ang baga ko sa kasisinghot ng mga usok nila. What the? Duck!what the duck!!

Pumunta sa cloudnine at nakipaglasingan, ng Mountain Dew. Okay naman. Kasama si Chi at Rico.
(ilusyon namin sa tagaytay pero sa antipolo lang talaga yan)

(halos umaga na, binabalot na ng sobrang lamig ang paligid... habang humahati na ang dilim papaliwanag... PINK YAN SA TINGIN MATA, VIOLET SA SCREEN, not bad though)

AGOSTO: mata ko, nangangalabasa!

naisip kong lumibot sa quiapo ilalim, kung saan andun yung mga native na mga tinda.. enjoy..sobra..
(pahirapan yan, nahihiya kasi ako sa mga tinderang piksuran mga paninda nila, shy type talaga.tsk)

dito, eto na yung kasagsagan ng pagreklamo ko ukol sa kakaibang paningin ko. Madalas na kasing masakit ang ulo at mata ko. Sabi nung ibang mga taong spectacular...este, yung may mga spectacles o salamin, kelangan ko na talagang magpakonsulta sa OB(toink..joontes?) sa optometrist pala.

Umuwi ako sa Bicol, kelangan ko ng pahinga. Sobrang sabog-baga ako sa usok-maynila.
At nagpacheck-up na sa ophthalmologist, siyempre para hindi ako gagastos ng allowance ko kaya sinamantala ko na pera ni ina ang gagamitin ko..ahaha! aba’y si dok, may bangs... Rizal, is that you? Toink! Hindi, medyo bald headed na si sir.. pero uber nice nya talaga.. dahil nadaan ko sa charm, libre nay un pakonsulta! Panaginip lang.. libre na kasi pareho ang unibersidad na pinapasukan ko ngayon at pinaggradweytan niya.

At eto ang Masaya, mild mindgrain daw, may butil ng mga monggo sa utak ko..toink! mild migraine daw.. wala naming topak sa mata ko,
paranoid lang ako. Ayaw ko ng salamin... kahit pa contact lenses.

Pero kabilin-bilinan ni dok na bawal na daw sa matamis. Uh? Bigla akong namatay ng mga sampung Segundo sa gulat.. huwaaaaaaat? Matamis, bawal? At kumain daw ako ng gulay.. a, panis! Yakang-yaka. Trip ko naman talaga ang gulay. “Lalo na ng KALABASA”.. napalunok. Eto, namatay ako hanggang dumating sa bahay. Sa lahat kasi ng gukay, yan ang pinaka ayaw ko. Basta, di ko trip.

Pag-uwi ko, tada! Kalabasa ng ulam. Pinilit kong kumain. “mind over matter lang to”... inenjoy ko naman yung pagkain pero, baaaaaaaaah! I threw it all up. Di ko kaya ang maraming kalabasa..

SETYEMBRE: ano ka ngayon?! eskandalosa

Binura na ni *toot* yung blog site niya.. madami siyang naisulat about SAKIN o SAMEN dun. Wapakels lan. Akala ko.

May paborito akong prof, si sir cosare. Ang galing niya talagang magturo. Kung ang idol ko sa blogging at potograpiya ay si homebodyhubby(hehe, siningit ko po talaga, idol kasi talaga!), sa sikolohiya naman at sa math at sa madaming bagay, si sir na yun. Feeling ko magaling din siya na manunulat kung nagkataon. Nasagi nga sa isip ko na si Bob Ong siya. Basta, napaka-exceptional.

Ayun, nagreport ako at medyo badtrip siya nung araw na yun, napakyawan ang panlilibak sa report ko. Garabe, mangiyak-ngiyak..este umiyak talaga ako nun(para pa naman akong bata pag umiiyak) hehe. Syempre sikat ako nun. Pinalibutan ako ng mga concerned citizen, parang hinika ang drama.. juklan, luha eber lang...

nasabing “ayaw ko na sa kanya, hindi na kami bati”(o, sinong magsasabing dalagang hibi yung pag-iyak ko?)..

Umiiyak parin, biglang napatingin kay besbud karol at napasabi.. “kah, umiiyak ako”...”oo nga”.. napangiti. “sige, isasabay ko na” hehe “ang sarap umiyak” ...... nasaktan din kasi ako dun sa pagbura ng blog tsuba, talagang binubura na ako sa buhay nya.. tsk tsk... toink! Ahehe.. pero alam ko sa sarili kong yung reporting tsuba parin ang iniiyak ko. Badtrip!!

OKTUBRE: saya mo! saya mo!

Bertdey ni xenatot nito. Pumunta kami sa Japan. Masaya naman. Kahit feeling lang namin. Ahehe. Sa gateway lang yun talaga. Ahaha! Japan-japan.. nakita ang The Simpsons.. yey!

Sembreak, nagreminisce, tsk, may namimis ako... meron din akong nalaman.. may gempren na siya... ay langya talagang putobumbong! sige nalang!

nakibakasyon si Xena..sakto, birthday ng tita ko nun.. tiba-tiba kami sa chibog

Nag metrocon. Kasali ako sa junk-art, representative kami ng sector namin. Whoa!
Buong manila yung nakalaban namin, yung other sectors... Hmmm.. dahil tinamad akong magexplain, namanipulate tuloy nung iba yung judges. Hehe.

Garabe, dami ko narealize. Dami talaga. LOOOOORD, ang sakeeeeeeeeeet! LOOOOOORD, ang saraaaaaaaap!! Basta, ang galing lang ni Lord talaga. Nakita ko pa dun yung kras kong litratista. Hehe. Tas si idol flip din. He did the speaking para sa CRY OUT LOUD. Hehe.

At at at, dito nabuo ang prensyip naming ng apat dapat... hehe, si champ, fjordz at xena...at syempre AKO.ü

Pinilit magsulat uli sa blog, tumigil ulit “BUSY DAW”

NOBYEMBRE: awooh! awoooooh?!

Undas. Feeling ko. Undas nga ba? May kwento ba? Hmmmmmmm... awooooooooooooh!

Balik buhay estudyante... nag-apply sa OJT. Tinatamad mag-aral... naiisip magsuicide(tsaring lang).. iniisip, ayaw ko nang mag-aral..toink! last sem na.. haaaaaaaaaay, nakakapressure..

nakipagdeyt.. nagpalibre sa panahong tag-gutom... "kain tayo, libre mo ako" sabi ko sa isang epal. true story yan,naubusan ako ng pera at alam kong hindi sya tatanggi... uh... oportunista! hehe.. charm!

Naligaw ng ilang beses sa kung saan-saang lugar... madaming lugar.
Lumipat ng dorm, naligaw mismo sa loob ng dorm. Dami girls, may ibang nice, may ibang dugyot. Dormeyt si ajoy... yey! Hulaan niyo nalang kung sa dugyot o nice
siya.. ahaha!

Natanggap sa OJT,

NAGBLOG ULIT... naglalabas ng mga sama ng loob sa blog.. at sa..hehe.. toilet bowl. toink!

DISYEMBRE: pasko na, sinta ko, hanap-hanap, uh?!

Nagpapiksyur... enjoy naman, lumaki ang ulo. Ganda ko daw kasi “yeah, i know” sagot ko kahit ang daming negativities...

May meykap..teknot!! sabi ni bading “sige, gumalaw ka pa ng gumalaw at din a napapantay ang make up mo” taray!
nanggagalaiti na yan si mother sakin... haha, nakapagpiktyur pa ko, galit na yan! haha

nabilib sa magagandang cam, binalak itakbo ang mga ito.. magagaling na mga litratista.. ahehe, natutuwa naman sakin yung mga litratista, magandang ngiti daw. At may kwento pa kasi halos di ako makahinga.. kabado kasi para sa outcome ng pic, tawa ng tawa yung mga litratista. Relax daw.

meron din kaming ni-violate na rule habang nasa studio... wala naman kasi sa handbook namin yun,.. uh?!

At umani naman ako ng madaming patimpalak... miss congeniality... best in tsorba and tsuba.. toink! Okay naman yung pic.. hanggang ngayon nga lumalaki pa rin ulo ko, hydrocephalic here here... kaso hangin ang laman.. “utot/dighay-cephalic” uh? Toink! Utot at dighay sa ulo..nakakaawa sa lahat ng nakakaawa.

Nagpasimuno ng malaking kalokohan sa dorm, instant sikat naman ako in fairness. Sis nina “ang bibo kagabi, salamat, pinasaya mo kami”

“proud na proud kaya kami sayo, lalo na si ajoy”-angeli japan japan

Nakipagaway kay champ, hehe, at sa mga bumabati ng meri “xmas”.. hehe.. seryoso ako though. “dapat di na ako nagekspleyn...kahit kelan di ako mananalo sayo”

nanood ng paskuhan sa USTE... natikal ang tulili nung ibang mga malapit sa akin na nakarinig ng sigaw ko...

may stori pa, di ko makita si vinci, tas may guy na nagsabi "dito ka o.." e oportunidad, diba nga oportunista ako..ayun.. hehe.. magandang pwesto.. feeling maganda na ako ng malaman ko na kakilala pala kasi siya ng kafriend ko... ka-org namin pala yun, ust chapter... badtrip..ahaha!

Nagcamp..masaya. natuwa sa mga anak ko at naging proud.. sobra! sa glory of the gardens yan sa antipolo..pag nawawala ako, hehe, naglilitrato ako nun... mas trip ko pa yan kesa maligo..hehe..

natuto na ulit umiyak...(yung may kaakibat na damdamin)
(o, diba, naisip ko pang maglitrato... crying time na yan take note! oo, self-captured yan.. dokyu, umiiyak na ulit ako..yey!! may sipon-sipon pa ol ober da fes)

Nagblog ulit, at kinarir, teknot.. nakakilala ng madaming blogger.. nakapagbasa ulit... Masaya.

Nadepress ulit... hindi masayang pasko..

Nalito sa totoong “malayang pamamahayag”... at madami pang blahblah..
Nabilib kay idol homebodyhubby na pag tinatamad ako’y ginagawa kong homebuddy..para maiksi..hehe.
ang galing ng Diyos sa taong to.. garabe!!

hinihintay pasalubong ni fjordz... pare, kahit ano lang... basta ligtas ka, masaya na ako... woohooo!

ENERO 1, O8

Nagpaputok kasama ni dad, nagsusumigaw..nabadtrip si ama..
Di masayang natulog. Umiiyak-iyak drama pa. Nun umaga badtrip.. nung hapon nagbalak magrebelde... pero nabatukan, naliwanagan.

Kumain ng kumain ng kumain.. naempatso blues!

Nakipagbonding sa computer niya, hoooy! Sumagot ka...

Sinimulan ang year end report... new year na kaya... mali! Hindi na year end.. hehe..

Namiss si fjordz, garabe... “mahilig kang mambalewala tsorba”

Nalaman na writer si ranranraniel... “writer ka din pala”.. “di lang ako nakiki-in sa blog”

Nagsorry kay tatay lee.. lagi kasing natutulugan...

Waaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaahhhhhhhhhh!!

Masaya naman pala ang taon ko, darn, i was stupid not to appreciate it earlier.... bakit ko ba pinayagan ang sarili kong malungkot... sinayang ko yung oras na dapat Masaya ako...

Na-appreciate ulit ang BLOGGING... nakakatulong nga pala siya to realize things.... oo, released! ANG SAYA PALA NG 2007 at JAN 1, 2008.....
Sana sumagot na yung computer ko... haaaaaayz...

GE, EXCITED NA AKO SA CAMPUS TOUR.. GB SATEN! NAWAY MAPAKILALA NATIN ANG DIYOS SA NAKARARAMING PIYU!

wag naman

2007-12-29T09:49:00.000-08:00

i gave my bigbro a goodbye kiss a while ago...

"pareho tayong gagradweyt na" -kookoo

my brother is currently a marine engineering student. we experienced not having him around for his training for almost a year. it was a bit hard for us, importante kasi samin ang buong pamilya. we all grew up having each other....

pero, to the career that he is taking now, it may take him away from us most of the time...

"feeling ko nga last christmas ko na tong kasama ko kayo" -kuya

wag naman....

hope this picture would stop having its blur... sana...

haha, i'm losing my "makulay" stand... grrrr... hehe

sequel

2007-12-29T09:46:00.000-08:00

****: cge, nyt nyt. ingat. gb
kookoo: gb
****: still mad o badtip lang talaga?
kookoo: ewan
****: sige, wag nalang muna

sumuko nanaman? poreber ka nalang ganyan.. buhay mo!!

ewan. di ko alam

2007-12-29T09:21:00.000-08:00

****: kumusta ka na?
kookoo: ewan
****: galit ka pa?
kookoo: di ko alam.
****: okay lang bang itext kita o hindi na muna?
kookoo: di ko alam
****: bakit di mo alam?
kookoo: bakit di ko alam? ewan.
****: niko....
kookoo: ****....

hindi ko alam kung t*nga lang talaga yung ibang tao kung bakit hindi nila maramdaman kung ano na talaga yung nararamdaman mo sa kanila...

putobumbong!! mahirap lang ba talaga akong intindihin?

kookoo: ewan, di ko alam

(sa mga oras na gusto ko ng isipin na nagmamahal na ulit ako, tsaka sasabihin ng sitwasyon...HINDI PA..wala kang rason para gawin yan)

-
-
-

nakakatakot naman yung sitwasyon, nagsasalita...

nalito si palito...

2007-12-28T09:00:00.000-08:00

blog ba ito? hmmm...

dala ng lubhang pagkabato ngayong gabi naisipan ko(oo, nagi-isip ako) na magcheck ng mga blogs ng mga blogger friends ko na nasa "trip kong basahin"... at dahil maswerte pa ako sa nakatapak ng jebs ng tao, WALA LANG MAN AKONG NAKITANG NAG-UPDATE NGAYON. sinubukan ko ulit tuloy lumibot sa pakikiusyoso sa mga links na nakikita ko sa mga ka-link ko(uh, parang da buzz lang)... malamang may mababasa naman ako, dati lang, natuwa parin akong mangialam ng istorya ng iba..

masaya naman...

impormatibo...

kapupulutang aral...

pero mapag-iisip ka, tulad ng:

bakit nga mahal na ang gatas ngayon, kung tutuusin, gatas naman ng baka yun... at bakit nga naman hindi nagpakita ng dibdib ng ina sa patalastas na yun e kung tutuusin yun dapat ang buida dun..haaayz!

pero wala pa ring tatalo sa nabasa kong sinulat ng hindi ko kilalang si GASTI(kung pangalan nga ba niya iyon...) sa blog niyang THE INVISIBLE BLOG(sa wordpress). nabanggit niya dun ang mga pagbura niya sa mga dati niyang entries at pag-iwas sa patuloy na batikos ulat sa mga ito... pero sinabi din niya na nahihirapan na siyang magsulat sa pag-iisip sa maaaring pamatay(at bumubuga pa ng apoy) na mga reaksyon patungkol sa mga sulatin niya... BLOG DAW NIYA IYON. nakakapagod daw magkumporme,
(sana ganito nga ng gusto niyang ipabatid)...

kasusulat ko lang nung isang araw yata yun.. tungkol sa malayang pamamahayag. pinagtalunan pa namin ng tatay ko at feelingera ako na ako ang nagwagi sa argyumentong iyon. maraming mga blogger friends(oo, madami na yun para sa dying blog ko..meron kasing mababangis na madaming comments, hail! ahaha) ang nagkumento dun, 5 yata at umepal din. may mga punto sila kung tutuusin. lubos akong napaisip sa sabi ni kimpotent, na ginatungan pa ni fjordz hiraya. tinatanong nila kung totoo ba talaga ng press freedom o ginawa lang yun para ipaniwala ang mga hangal(ugh, ako'y nasapul) na malaya nga naman ang Pilipinas...

napaisip ako dun...

MALAYANG PAMAMAHAYAG

maaari ang maiisip ng iba ay tungkol ito sa mga balitang madalas na naririnig natin sa telebisyon... yun mga pahayag sa radyo o pahayagan(dyaryo)... peryodiko... o kaya'y sa bunganga ng mga bungangerang chismosa..tsharing lan.

liban dito, wag nating kalimutan ang mga sarili nating mga blahbitty blahs... mga walang katapusang reklamo sa buhay.. mga personal nating issues(huwaw, ingles yun).

kung totoong nagbabasa ka ng blog ko, makikita mong sa likod ng masaya't makulay na
itsura nito ay isang pusong laging nagbabanggit ng lubos na pighati at hirap... ugh, hindi ako namatayan...at araw-araw may nakakain pa naman ako(koneksyon, basta!).. hirap na hirap akong magsulat... hindi ako bobo kung ideya lang ang tatanungin, at sa pagbubuhat ng bangko, isama mo pa ang kama at aparador ko, masasabi kong may talento talaga ako na bigyang kahulugan ang bawat pinagkakabit-kabit kong salita. namana ko yun sa tatay ko at dala na rin siguro ng kadaldalan,karanasan at siyempre habangbuhay na regalo ng mabangis na si Dakila sa akin...

hindi dun yung problema(though hindi rin naman ako ganun kagaling, mayabang lang na MASYADO..)

nahihirapan na akong magsulat, gaya ng gustong pagtatago ni gasti...kaya
kahit matagal ko nang ginawa ang blog kong ito, nanahimik siya.. hindi lang dahil walang nagbabasa ngunit dahil hindi din ako nagsusulat(pero salamat kay pyordan/fjordz/hiraya na laging nagchecheck ng blog ko at tinutulak ako palabas ng building, este magsulat ulit). hindi rin ako naglilibot upang makapagbasa ng blog ng iba... patay blog life nga, malayong-malayo sa dating buhay blog ko.

malaya naman kasi akong magsulat, SABI KO... pero hindi ba isang dahilan ng hindi ko pagsulat ay pag-iwas sa pagsalita tungkol sa bagay na nagresulta ng lubos na kalungkutan at gulo sa buhay ko? ayaw ko kasing ilathala kung anong pinagdaanan ko. meron kasi akong pangalan at reputasyon na pinangalagaan. hindi dahil nasaktan niya ako, rason na yun para magsalita laban sa kanya... ISANG RASON KUNG BAKIT NAWALAN AKO NG LAYANG MAMAHAYAG

malaya naman kasi akong magsulat, SABI KO... hindi maganda ang nangyari sa amin, at kung magsasalita ako dito, gugulo pa ang lahat.. okay naman ang tapos ng mga kaganapan sa buhay namin, kung magsasalita ako sa mga kabiteran ko, malamang sa malamang, hindi okay yun... ISANG RASON KUNG BAKIT NAWALAN AKO NG LAYANG MAMAHAYAG

malaya naman kasi akong magsulat, SABI KO... hindi ko alam kung anong magiging reaksyon ng mga taong makakapagbasa nun.. malamang sa malamang magiging bias ako, pagmumukhain kong kawawa yung sarili ko at feeling api... ika nga sa drama, biktima... BIDA... at wahaha! payback time, ie-exagge ko ang pangyayari hangga't lahat na ng tao kamuhian siya(kahit mabait siya talaga...may rason siya)... ISANG RASON KUNG BAKIT NAWALAN AKO NG LAYANG MAMAHAYAG...

malaya naman kasi akong magsulat, SABI KO... kaya hindi lahat ng mga nasa isip ko sinusulat ko, naghahanap ako nun mga tipong makakahakot ng mga mambabasa, kung saan magigng interesado ang mga tao... ISANG RASON KUNG BAKIT NAWALAN AKO NG LAYANG MAMAHAYAG

malaya naman kasi akong magsulat, SABI KO... bakit ba wala na ngayong masyadong nagbabasa ng blog ko gaya dati... tsk, tinatamad na akong magsulat... wala namang nagbabasa... WAG NALANG magsulat... ISANG RASON KUNG BAKIT NAWALAN AKO NG LAYANG MAMAHAYAG

malaya naman kasi akong magsulat, SABI KO... MARAMING MGA RASON KUNG BAKIT NAWALAN AKO NG LAYANG MAMAHAYAG...

MARAMI... at hindi ito matatapos ngayong gabi(ahem, umaga na po... tumitilaok na si bantay..arf!) kung lalahatin ko...

minsan parang ang sarap gamitin at pakinggan "MALAYANG PAMAMAHAYAG" huwawawee!! pero marami talaga ang pumipigil... ang dami mong pwedeng sisihin sa hindi pag-abot ng totoong kalayaan, pero AHEM AHEM... minsan, sarili mo rin ang hindi nagpapalaya sa iyo...

sa ngayon, sinusukat ko pa rin kung tama lang na hindi ko na ipaglaban ang kalayaan sa pagpapahayag...

kung MALI... uhmmm...

di ko alam.

wala akong kwenta!!

teka, saan ba gawa ang mik-mik? balita ko kasi yun yung pinainom na gatas sa akin ng nanay ko... kaya pa henyo ako..(sa paningin ng nanay ko)

hindi pala basta araw

2007-12-27T09:18:00.000-08:00

walang kakaiba sa araw na ito..

AKALA KO...

di ko alam kung anung nakain ko kanina at naisipan kong magbasa ng mga blog ng mga tao... maaaring dahil walang blog ngayon ang aking mga prens na sila fjordz, gerald at kung sino-sino pang kapitapitagang manunulat dyan...

ayun, comment-comment... namiss ko din magbasa ng mga lathalain ng iba.. blog ng mga taong ni sa panaginip, hindi ko talaga kilala... yung BUHAY NG IBA... yun hindi talaga sakop ng paningin at damdamin ko... toink! naisin ko mang ilink sila sa blog na ito, wala, naguguluhan ako.. oh well, alam na nila kung sino sila...

kahapon pa kami nagusap ni soti at ni tiyanak, este xianna na magkikita kami.. pupunta kami sa beach at magfu-foodtrip afterwards. okay na ang usapan.. pero kaninang matapos magkunganu-ano sa blog, ayun, hindi daw makakasama si tiyanak... asar.. nba-upset talaga ako.. paano, super taong bahay ako... kung may pagkakataon ngang mainlab ang isang bahay sa tao, malamang nagpakasal na kami ng bahay namin... nakakasawa... tulog kain.. at kun anu-anong blahblah lang sa computer ang nagagawa ko.. ni hindi na ako nakakakita ng ibang tao.. o kahit man lang aso... gusto ko talagang umalis..

dahil mukhang naramdaman ni sotee ang pagkadismaya ko, tinuloy parin namin ang hindi namin alam kung may kahahantungan na lakad namin.. ni hindi nga namin alam kung saan talaga kami pupunta... at kung kakain, saan?!

bago pa masabi ni sotee na hindi na sasama si tiyanak, bihis na ako nun.. syempre naexcite din akong makita ang araw na nakatitig sa akin... ayun, nun tuloy pag daan ni sotee para snduin ako
"nikko, andyan na yung hinihintay mo"
henep naman yung tumawag sa akin, iniisyuhan pa kami ni sotee.. tipong parang may something sa amin kung makapagreact yung ate.. oh well.. "dati" may something si sotee para sa akin..ahaha (sotee, wag ka ng magreact, ahaha)

pumaroon kami ni sotee sa garahe upang magpaalam na aalis na kami.. syempre hinoldap ko din ng bente pesos muna yun tatay ko para sa initial na pamasahe.. buo kasi yung pera ko,,ehem! malutong pa! ahaha.. baga-chicharon.. muntik ko na ngang isubo..toink!

habang kinukulit ko ang aking tatay, biglang may motor na tumigil sa tapat ng tahanan namin... kamukha ni bob marley... ulupong, si pidoy, nagpatshorba ng buhok.. kung anu pa man yung tawag dun.. masaya din akong makita siya.. ahem, may something din sa kanya tungkol sa akin "dati"...ahaha!

ayun.. naghiwalay muna kaming tatlo, pero kasama ko padin si sotee... ang usapan namin magkikita-kita nalang kami sa kainan..

dinalaw namin si ferica..kaso wala siya.. pumunta tuloy kami kela rea... ahehe.. ayun, at dun kami nakiupo at nagkwentuhan ni sotee.. ayos naman, namiss din namin ang isa'-isa.. bestfriends din kasi kami before...

at dun kami unang nakahuthot ng makakain... ansaya pa na nandun si rea at glenn.. hehe, wala, nanood lang din kami ng mga yearender news... pero iba din yung pakiramdam ng pagiging magkasama... libre chibog pa...

matapos nun, nagtext na si tiyanak, pinapapunta kami sa kanila..pumunta naman kami... basta ba may libre chibog daw... ayun, masaya din.. schoolmate ko din kasi si tukko pero dahil sa sobrang laki ng eskwelahan namin... laki ngpopulasyon hindi yung grounds ayun. di kami nagkikita... okay naman yung mga forum naming tatlo... madami-dami din kaming napag-usapan... nagpaisip sa bawat isa ng mga bagay-bagay.. nagusap tungkol sa paborito ng lahat "lablayp"... ayun, medyo nadaplisan ko ng kwento ang mga storyangtanga ko.. sabi ni sotee "medyo tanga ka talaga sa ganyan no?"... ugh! sapuuuul!! napaisip ako dun at sinabing "oo nga e" umamin na po si tanga...

ayun, tinext ko ang aking ama "nakela roxanne ako" at dahil mabilis ang mga daliri ko, tinext ko ito ng mabilis at sinend... hmmm.. ayos, di pa ako hinahanap sa bahay... ng bigla kong matuklasan ng mga 10:30 na na sa landline ko pala nasend.. at sa paanong paraan nila mababasa yun..WALA! tangaer!

ayun, wala.. wala lang..masaya lang ako kasi sobrang prinsesa ako... bawal tumagal sa labas ng bahay.. pero kanina nakapuslit ako ng oras para maging masaya sa piling ng mga taong matagal ko ng di nakakasama, ni makausap...bihira.. kasi ayon sa kanila, hindi daw ako marunong magtext... ahaha! medyo nga.. madami akong natutunan sa oras ng mga kulitan na yun.. tipong sa bawat usap tanga, may aral... tanag man sayong paningin. bat di mo subuking mahalin.. uh? what-the-duck...

anyway, kaht proud na proud na ako na nasa labas pa rin ako ng bahay ng ganung oras.. nauwi pa rin ako sa pagpapasundo..
"dad, pasundo"...

ayun din. bahagya pading loser.. nagpasundo parin... a, basta, level up atleast!

ahaha!

TUTOOOT!
kookoo: napasaya mo ako.salamat sa araw..oo, matatawag kong araw ang araw na to..salamat talaga.

sotee: no prob. anytime text ka lang. pakibati nalang ako kela tito, tita, j3 at inggol ng merry christmas nad happy new year. Gb

o diba, may greeting pa sa pamilya ko...totyal!

BANGS
ahaha, got bangs again... ginupit ko... wala, ang aliwalas kasing tignan ng mukha ko.. at narealize ko, mas trip ko talaga yung dugyot-looking na buhay...ahaha! masyado akong maganda pag maayos..toink! tsharing lan.. masyadong opisgerl looking...basta, di ko mafeel na bata pa ako(ahem) kung ganun... enjoy naman kahit papaano ako sa bangs...

NUNG ISANG ARAW
dinalaw ako ng mga bestbuddies ko nun high school.. whooops! wala pa akong bangs diba.. ahaha! at ummm.. badtrip, buong araw niyan tinamad akong maligo(no joke) ahaha.. dugyot nga diba... ahaha.. ayun tuloy, ang bahobaho ko nun humarap sa mga friends with matching beso and hug pa kami..such a disgrace.. ahaha!!

YOUR GUARDIAN ANGEL
leche yang tugtog na yan. ang gandang masyado,..naaliw ako dyan at gi-ni-em sa mga tao na "kelan kaya blahblah may kakanta sa akin niyan".. at biglang may nagreact..."kinanta ko yan sayo.. di ka lang nakikinig... ganyan ka naman e" uh, nadramahan pa ako ng di oras... nagi-emo pa naman ako, ayun, naunahan pa ako ng emo moment... ahaha.. o well, paano, we are so magkapatid naman kasi nu.. syempre ang gusto kong may akkanta sakin e yung may romantic tshuba.. pero the fact remains... HINDI KO NGA NARINIG NA KINANTA NIYA SAKIN YUN.. hahaha.. sa di na maulit na pagkakataon... napa-OO nanaman ako... grrr! ahaha! first time kong mapanood kanina... pero twice.. weird nga e.. pangitain.. uh? labo labo lllllaaaaaaaaaabbbbbboooooooooo!

PAGKAIN
"kumain ka na?"-mom
"di pa e"

at hinanda ko ang masarap na pagkain ko..

ampalayawidchabanana...

PERo balik sa pagko-comment... masaya ako na paguwi ko...may mga comments ang pinilit kong buhayin na blog... dying na kasi talaga dati.... parang nararamdaman ko na ulit ang pagiging blogger.. yun magbabasa ka ng mga blog ng iba.. at gagantihan ka nila ng pagbasa din ng blog mo... ahehe...

nabuhay ng magmuli? ewan...sana.

go! depensa!

2007-12-26T09:53:00.000-08:00

kagabi nagkaroon kami ng maiksing argyumento ng aking ama... bihirang sumaliwa ang mga ideya namin.. pero kagabi, pinagtanggol ko ang karapatan kong magsalita....
nabalita kasi kagabi na mayroon daw isang news reporter ang namatay... binaril kasi ang sasakyang kinasasakyan nila(toink).. dahil isa itong taga-press... malamang sa malamang meron syang nabanggaang isang bigtime na kung patuloy siyang bubuhayin, lalabas at lalabas ang baho nito...
tama?

kuya: paano naman kasi, ang sobra naman ang mga press kung magreport
dad: oo nga, basta-basta naman kung magsalita
kookoo: hindi ganun, kaya nga may freedom of the press e
kuya: patay ka lalai, magkaiba kayo ni dad ng side..
dad: ayun na nga, sumusobra naman ang mga sinasabi nila.. hindi na totoo, basta lang makapagreport...
kookoo: hindi ganun yun... sa tingin niyo ba hindi totoo yung nireport nung reporter na yun na aabot na papatayin siya? sa tingin niyo ba matinong tao ito na nagpapatay sa isang taong may sinabi ulat sa kanya?... kung hindi totoo ang mga panukala ng reporter, rason na ba iyon para kitilin ang buhay niya? sa tingin ko tama lang ang reporter... tama lang ang ginawa niya, sinabi niya ang totoo..ginawa niya ang dapat..
yun nga lang...namatay siya...
dad: (tahimik)
kuya: (tahimik)
mom: (tahimik)
gab: (tahimik)
kookoo: (feeling bida, woohoo...)
-
hindi ko alam kung bakit naging ganoon ang naiisip ng dad ko..pero masaya din ako na nadepensahan ko ng maayos ang gusto kong iparating... at alam kong may punto ako dun..tama ako...

para naman akong tanga kung tatahimik lang ako at palilipasin ko na ganoon lamang ang naiisip nila ukol sa mga mamamahayag... ako, sa pagsusulat ko..meron din akong nasasagasaan.. pero hindi ko ito gagawin ng pagpapakyut lang...

FREEDOM OF THE PRESS NGA DIBA...

PARA SA TIP VOICE.. O ALAGAD NI FJORDZ (toink!)
bakit ba ganyan silang makapagreact? ang dami nilang tinanong at sinabi... at alam ko, pinag-isipan din nila yan... nila XXXX chuva dept. chuva... diba? para naman silang mamamatay... di din nila maintindihan na HINDI NIYO YAN ISINULAT PARA MAGPABIDA... hinaing nga yan ng mga estudyante...

dota, buti hindi ako parte ng school paper namin.. at lalong hindi kuta ng aktibista ang eskwelahan ko..kundi, masahol pa ako sa....malansang isda(joke...) kundi, mas marami akong isisisiwalat na mga kachuvahan ng mga chuva... asar!!

Kookoo: sa tingin mo kung mag-aaral ako sa *P magiging aktibista ako? (nagtanong na may kumpyansang hindi makakarinig ng sagot na OO)
Karol: OO
Kookoo: huh? Bakit mo naman nasabi?
Karol: ang dami-dami kasi ng nasa isip mo… tas napaka-radikal
Kookoo: huh, hindi naman e..
Karol: wala naman kasing nagtitrigger para gawin mo yun
Kookoo: sabagay

PARA SA PARAGON FEU IAS.. O ALAGAD NI JEZREEL (toink toink toink!)
Anong “throw away your PARAGON” sabi nitong si president ng isang org na nasabihan ng hindi magaganda sa unang isyu ng kapita-pitagang papel ng ias.. hindi sila makakabasa ng ganung mga pahayag kung hindi nanggaling sa estudyante yun, at higit sa lahat hinding-hindi mailalathala yun kung walang estudyanteng nakaramdam ng mga kachuvahan nila. At bakit naman ibabasura yung mga isinulat, guilty? Sobrang makapagreact ah. Sa totoo lang, ganun din ang nararamdaman ko sa inyo!!

(yun ang pinagkaiba ko sa mga manunulat ng voice at paragon... wala naman talaga akong gaanong rason na magsulat kasi wala naman tatakbo sa akin para sa mga hinaing nila, di gaya sa mga ito....)

PARA KAY DEPT CHUVA AT ORG PRESIDENT, WALA KAYONG PINAGKAIBA DUN SA KILLER NUNG REPORTER!!

Lahat yan may basehan… ano naming mapupulot nung mga nagsulat kung hindi totoo yun? Meron ba? Kasi, parang end of the world kung makapagreact…

ALAM NYO BA KUNG ANO ANG IBIG SABIHIN NG KALAYAAN? GINAWA NIYO LANG DIBA? Kayo din. Nagsalita din kayo para sa side niyo..pero hindi niyo ba magagawang mas mahinahon at mas may talino? Sabagay… hindi na ako magtatanong pa.

-napunding alitaptap

hayskul layp oh my hayskul layp...

2007-12-26T09:30:00.000-08:00

“i don’t feel like eating”.. yan ang paborito kong linya lately. Pag may nagtanong kung bakit e ang isasagot ko e “because I don’t feel like eating” o diba... sino pa ba naman ang magaaksaya ng oras sayo sa pagkumbinsing kumain kung ganoon ang sagot mo. Anyway, trivia 2pm na at ang kinain ko palang ngayong araw e 3 hati ng toblerone, 1 ½ banana cue at 1 hotdog. Matapos kumain e nagsimba kami ng tanghali... bago kami magsimba, kumain muna sila. Syempre dahil hindi ako loser pumunta rin ako sa dining table. Tinignan sila at sinabing “can i just eat after the mass?”(hindi ako nag-iinarte pero mahilig talaga akong mag-ingles ngayon pag nakikipag-usap, Malabo nga na trip kong magsulat gamit ang tagalog)... at syempre sagot nila mommy “okay, mamaya nalang after the mass”.. wahaha.. sabi ko sa isip ko “siguro naman e gutom na ako after the mass”... nagmisa na, pero tsk... wala talaga akong ganang kumain.. argh..
Sa totoo walang kinalamang ang post na to sa mga binaggit ko patungkol sa pag-ayaw ko sa pagkain.. talaga. Ayun, depressed nga ata talaga ako, sa hindi ko masabing dahilan(pero pwede kang humula pero sa pananaw ko tama ang hula mo.... pero hindi ako buntis ha. Just for clarifications,hehe.. pero talagang madaling hulaan ang rason).. sa pagtakas sa pagkain pumunta ako sa aking silid(uh, ang lalim nun a).. katatapos ko lang basahin ULIT ang kwentong chalk ni Bob Ong na nabasa kong una noong 1st yr college palang ako, mga panahong tatanga-tanga pa ako sa unibersidad(take note, incoming 4th yr na ako, bwahaha, master na ako ng lower batch,wahaha!).. dahil natapos ko na yung unang libro, naisip kong hanapin yung pang-apat nya, yung Alamat ng Gubat. Wala kasi akong choice kasi yun mga humiram nung ibang libro ko e henep, hindi na sinoli ng mga lenghiya! Hinanap ko yung libro sa haystack.. i mean sa locker ko, sa pagkakaalala ko kasi e dun ku yun niligpit(what-a-term, parang killer).. pero todo na ako sa paghuhukay(uh, nilibing?) e hindi ko talaga Makita.. hanggang may bumulaga sa aking isang notebook na malaki.. pamilyar ito sa akin. Nalimutan ko ang hinahanap ko, humiga sa kama at nagbasa.
“confessions of a shoe addict **K*” yun yung cover ng notebook. Ah, yun yung slum book(kung slum book nga ang appropriate term para dun) na pinasulatan ko sa mga batch mates ko noong high school. Marami akong naalala, unang-una dun ang pagka-addict ko sa sapatos. Medyo kilala kasi ako sa school bilang isang taong mabangis pumorma at maraming sapatos.. rubber shoes.. swerte mo na kung makikita mo ang paa ko, lagi kasi itong balot ng magagarang sapatos. Natawa nalang ako, haha, e ni hindi na ako ngayon bumibili ng sapatos e, ang last na rubber shoes ko e nung pa-2nd year pa ako, unlike dati every 6-8 months e bibili ako ng bago(o kaya may magreregalo)..

IBA NA NGAYON, marami na akong mga bagay na pinagbago, sabihin na nating hindi na ako kasing lala ng dati... mas mabuting pagbabago ang nangyari. Binuklat ang notebook ng isa-isa... henep, e mas malala pa ang mga nakasulat sa libro ni bob ong e... mas katawa-tawa.. mas Masaya, mas nararamdaman ko..
Hmmm, para maprotektahan ang mga tao, marapatin niyo sana ang pagtago ko sa mga pangalan nila... pero hindi ang katauhan..hehe

1. Si aso-- sabi nya “love IS not always cause good”.. “huwag mo ko limot kasi ikaw di kita limot, remember lang ang best English speaker ng Abano.. (a, oo nga, best nga... teka, diba paninirang puri sa eskwelahan ang sabi nya?)

2. Skata girl— “ni***!” (pangalan ko yun,parang galit sakin diba?) “friend forever friend”(hmm, nakakalito) meron pang “friends 4evaH” (hindi ko makuha yung sense na kelangan may H yun forever... at bakit may 4?.. nako, tao nga naman, tama.. tsaka with regards to the H, ano yun, gusto nya akong hiningahan? wahhhhhh)

3. Tuna—“iyak..iyak..iyak.. nalulungkot nga kasi ako kasi mawawala ka na(san ba ako pupunta, sa north pole?) “dapat magsaya tayo kasi nga yun na yun” (o, anu yun? Anu ka ba, malungkot o Masaya? Sabing masamang mag-drugs..ayan kasi).. “your the best among the rest kulit” (o, eto naming linyang ito nakuha sa cheer? Haaay, cheerleaders nga naman.. parang mas okay pa ang sampaguita team is the best..uhh?)

4. Erpak— kapre kasi to si erpak sa batch, kaya tuloy ang laki din ng sulat, parang 1x1 ang isang letra sa kanya.. umubos tuloy ng apat na pages ang sulat niya.. ilang beses mo mababasa ang “ang haba ng sulat ko no?” na sa totoo e maikli lang, kasya nga sa isang ¼ intermediate sheet yung sulat nya. Sabi rin nya “niweys” at take note... meron talagang quotation mark ang niweys nya... emphasized, ewan ko din...

5. Pentagon—“hello! Hi! Hello!hi!hello!hi!take care always” sabi ko..huwaw! ang haba ng sinabi nya saken, at talagang nakakatouch..grrr.. pero nagulat akong meron pa sa likod “sana magkita pa tayo 10years from now”... (a, okay, parang sa ilang kanto lang ang pagitan ng bahay namin.. sana nga, magkita kami uli...haaaay) at may nakasulat pang “d cute, ____” pangalan nya yun.. (haaay, assuming.. pero pumayag na din ako, grad gift ko na kumbaga)

6. Tots—meron lettering “PINSAN” (huwaw.. sa pagkakaalam ko e dalawa lang ang pinsan ko sa school, yun e si erpak at si bolpz...o bakit naman nakikipinsan to... ah, oo nga pala, eks ko nga pala yung pinsan nyang astig) “tank u 4 leting me rite 2 ur cute notebook” (ano daw, medyo nalito ako kung sa cellphone ba ako nagbabasa o sa notebook, para kasing text.. tsaka ang notebook ko e yung mead, diba ang laki nun..anong cute dun?) “pag may problem ka lapit lang dito sa berks ok, and i’ll be ok” (uhh, teka, wala akong ka-berks, ka-tropa oo.. uhhh, ang korni lang talaga ng term na berks, i can’t stand it... at sa sabi niyang lapit ka lang sa berks, and I’LL be okay.... teka, diba ako yun in need? E bakit siya yung magiging okay? Grrr).. meron pa palang “no drugs ok!!!” at “patchi tau”.. (uhhh,akala ko ba NO drugs, tapos nag-aaya ka.. cmon dude... masama talaga sa katawan ang droga, tamo tuloy, tsk!)

7. Breshes—eto si classmate na may braces, matagal ko nang kilala at katropa pero ang kaikli ng sinabi “thank you for being kindness” daw... okay okay!! ang nagagawa nga naman ng “ness” sa tao... haaaay..

8. Prinsesa litik—“ur so great adviser even ur not a teacher!!” (ewan ko nga bas a batang to) sa likod pa nun page may pagkalaki-laking panagalan nya,,, o, e may pangalan din naman ako, naku talaga... meron pa.. ang lufet! “sana nga me na yung bagong kulit dito sa campus” (wtd? Wala nang susunod na kulit sakin kasi mag-isa lang ako.... identity ko nay un at create your own, wag kang papayag na shadow lang kita... to talaga, sakin pa mismo sinabi yun)

9. Sir litik—eto naman, ni hindi lang man nagpasalamat... kumopya lang ng kowt galing sa cellphone.. edi sana tinext nalang nya...

10. Kwino—kaklase ko na simula nung elementary.. ang haba ng sulat... kaso hindi ko na binasa.. sakit kasi sa mata e.. metallic pen... so pass. Soup? Uh?

11. Boy baldado—eto isa sa todong ka-close ko ng mga panahong yoon. Mahaba yun sabi niya pero hindi ko nanaman nabasa, maliban sa bicol e paikot pa, nakakahilo... pero sabi nya “sana magkita-kita tayo nila *****o after 10 years” (o, nagbasa pa ng sulat ng iba,,,huling-huli..hehe) kung sabi ni pentagon ay “hi! Hello!”... siya naman “so what, so what, so what.....” (ewan ko ba kung anong virus ang kumalat) meron din “cute” na nakalagay bago ang pangalan niya.. gaya ng mga nauna, pagraduation ko na sa kanila yun...

12. Si eks 2—“kanya-kanyang diskawte yan” with the wings of ***o* i seek them wide, with the winds of fortune i’m ready to glide” (pare, mahal mo talaga ako, henep ka sa message, nakakaiyak.. full of sense, full of love)

13. Si eks 1—sa hindi maintindihang dahilan nagkataon na magkasunod ang sulat ni eks1 at eks 2... anyway eto ang sabi nya “ang masasabi ko lang e bakit ang sungit mo sa akin” (uh, ikaw ba naman ang ibreak gamit pa ang sulat...lenghiya... magiging mabait kaya ako?

Ahaha..napulot ko sa baul sa pc ko... natawa naman ako, impeyrnes...hanep ako sa panlilibak... owell... o well.. o well, sadako is there! Toink.

grrrrr.. alam ko hindi din to tapos pero post nalang...

masaya kung naaalala ko ang mga batchmates kong ito... kahit parang ginagago ko sila sa post na ito, sa palagay ko hindi yun yun e... basta, parang nagkaroon ako ng rason para tumawa ule... basta... magaganda din ang content nyan...

ehem, at impeyrnes, tinago ko ang mga katauhan nila..ahaha.

umaga na ika ni tandang.. toktolaok na daw...

magandang umaga

palayong dako

2007-12-26T09:28:00.000-08:00

Sa isang iglap
Isang tala ang nalaglag
Mata ko’y kumurap
At ibinalik sa pagmulat
-
Natuwa at nagalak
Matagal kasing nakaabang sa ulap
Humihiling na yung laging nakikitang kumislap
Ay kumalas sa matinding paghahawak
Ako’y pinakinggan!
Ako’y pinakinggan?
-
Sa tagal-tagal na ninais malapitan
Dahil sa layo kung saan dating tinititigan
Ay dumalaw sa kaisipan
Nalungkot at luha’y dumaloy sa kawalan
Nasaan ka na?
Saang banda, hindi ko Makita?
-
Bakit ng nalaglag ka
ay hindi sa lugar kung saan ako’y nag-aabang?
Bakit doon pa sa kalayuan
Kung saan ang paa ko’y hindi makahahakbang?
-

Sana’y hindi ko nalang ninais na ika’y mahulog
Siguro hanggang ngayon
ika’y sakop pa ng aking paningin
oo, aking bituin,
sa pagkawala mo
naging madilim buong kalangitan ko

eto, sa baul din galing... buti tapos... tapos nga ba?

pagdampi

2007-12-26T09:24:00.000-08:00

Mga mata’y nakatingin sa harap
Nakatitig at hindi gumagalaw
Kumurap at yumuko
Nalungkot
-
Nang huling pagtingin dito
Ngiti ang nasulyapan
Anong nangyari,
Sa sunod, lumbay sa mga mata ang nasilayan
-
Humarap uli
Ngunit hindi natagalan
Nanahimik at lumingon
Hangin ay humalik
Hinintay umawit
Pero ito lang ay walang ibang ginawa kundi umihip
-
Sa huling pagkakataon
Muka’y iniharap
Nakita ang dati
Ngunit nanaig ang kasalukuyan
-
Lumayo siya
Palayo
Sa siyang hindi nagsisinungaling
Lumayo siya.....
sa salamin

“hindi kita bibitawan”
Mga salitang ako’y di tinitigilan
Mga salitang pinaniwalaan
Isinapuso
-
Bakit pa nung sinabi
Ay siyang pinakinggan
Sa lahat ng...........

PUTOL

ayon, nakalkal sa baul.. di tapos..at hindi ko matatapos.. hindi ko naman na maramdaman kung ano yung nararamdaman ko ng panahong isinulat ko... nanghinayang nalang din ako... ayon.. PUTOL TALAGA!

not just his day

2007-12-26T07:54:00.000-08:00

I can’t explain how I appreciate this day. I woke up a bit early this morning, It’s my second day of work.. whoa! Excited? Naaah... still not enjoying it even just for a kunwari setting.

As I woke up, I already sent a good morning text message to my dad and mom.
“maganda ang gising mo anak ah” –mom
I actually didn’t even notice that indeed, my day started okay, oh well, thanks mom for making me realize that I woke up at the best side of my small bed(huh, miss my uber-princessy soft bed in Bicol). Hey I still woke up at the best side of my small bed, I SAID!! Isn’t that great? O_o

Readers: yeah it’s great... (Giving me all the benefit of the doubt...) toink!
Kookoo: I MISS MY REAL BED THOUGH!!!

I’ve decided to go to my office by 7:20 in the morning and got there by 7:46, not bad at all. I still had the old bobo-ish route: Dapitan to Pedro Gil (jeep, so sosyal). Pedro Gil to Malate (padyak, most sosyal poreber).

DTR: getting better so far.

Since Jez and I got at our office earlier than the working time, we’ve decided to go to the restroom first and there we saw how the sun was shining beautifully surrounded by altocumulus clouds which made a rainbow below it.

That made me raise my hand up and was reminded how profound God is. “This day is really nice..”
-
Trainee status: not alone (anymore)
I’ve got to meet my co-trainee at our division. This ACLC sophie girl is really nice. At first we were just sitting at our corner and were doing nothing. We were both shy girls (ahem, ahem) and silence was eating the both of us but praise God, our bosses started giving us something to do: to photocopy (so HR! SOOOO HR!).

Infinite ARghs... argh argh argh!! This time,. Whew! Effort.. HR stuff are really back breaking.

Ehem, I did new today, I went to the other floors to do the “ma’am pa-receive naman po” with Janice and got to have a field trip... up and down to the office, using not the elevator but the fire exit this time.

A-la amazing race. Toink!

And I also did the highlighting stuff (using highlighters, yeknow), and of course the hello telephone “PERSONNEL GOOD AFTERNOON” job, photocopy a’la copytrade skills were shown again and no one would beat my first and forever job (hope not...may gas) tada! Staple staple...

The tasks were really boring and so my good mood turned a bit dark. Hmmmm.. Stagnated!

Doing nothing, I accidentally looked at a sir standing at the aisle near my corner, his pants were covered by an orange light, and so I tried finding where it came from
In great astonishment, the sun was saying hello while saying goodbye at the same time, its light is covering the sea while a white ship is floating into it. One of the nicest view. For the second time, my hand goes up and couldn’t say anything aside “Ang galing talaga(ni God)”

-`
After my office, I was on my way to KFC Rotonda for a meeting but I was informed that it would be rescheduled this Saturday. I’ve decided to attend GJ’s “SUPPOSED TO BE A SURPRISE PARTY” instead. I was really happy to see friends I haven’t seen lately.

We were eating there until someone opened the door quietly. It was GJ, hindi siya nasurprise, kami pa kamo ang nasurprise. SUPRAAAAAAAAAYS!
“kookoo, ang pretty mo naman” -GJ
We sang a song for him and after that we have planned to give him an icing attack, but surprisingly (for the second time) he did it first to Carla and so our plan was sabotaged again. ahaha!

Kookoo’s status: tahimik sa isang tabi..
“at dahil pretty ngayon si kookoo..........” he ran going to where I was sitting and whipped icing all over my face, it was really done too quick and I never had the chance to stand to avoid it, all I did was to scream,,, “waaaaaaaaaaaaaaah” (matinis yan ha...hehe)

And all of us were putting icing all over each other’s faces [only the icing, not the cake itself, gets? We still know how to value food.. (= ]

Ahaha, we were all happy playing that moment (though I was really quiet, dinakma kasi ni gj yun mata ko, napuruhan ng icing..haha, I was teary yet happy)
After all those kaguluhan.. picture taking and all we’ve decided to have a worship. I almost cried.

I am lucky for having these yfc friends; these are the people that could make me feel alright without saying anything regarding my struggles, without knowing them all actually. With just their presence, I feel relieved.
-
I never really planned to go to gj’s surprise eke k but I am glad that God brought me along with them. I felt how great God is... greater to the one who made the sky and sun... but the one who gave me friends who shines brighter than those.

To GJ, I am really blessed for having you around, the way you said that I am pretty made me happy... Thanks, I feel God in you, especially this day. Haberdey

Xena, thanks for giving me the opportunity to be there. Friends! Haaay!

Fjordz, I know you’ll get to read this. Salamat, sobra. Thanks for listening to my unending ojt complaints (the task are just inhumane).. miss ko na ikaw katext

Ge and Champ, just seeing you two makes me happy. Ang vain niyo sa pics. Asar!

Anne and Ding, idol poreber.. anne, wala akong make-up, maganda lang talaga, natural..toink!

Carla, haaaaaaay, di na kita nakabonding..

Tay Lee, got so inspired. Galing din ng Diyos sayo. Yup, next time, I won’t fall asleep while talking to you...ahaha!

Carl, hehe. God bless. DI tayo close e..

“gj, wala lan, blessing lang din yung pagpunta ko sa surprise “supposedly” ekek mo. I really felt God there... ang pretty ni kookoo.. nasa pjt ako kanina, at hindi talaga ako nageenjoy.. ang ganda ng gising ko kanina, kita ku pa yun sky nun kararating ko sa ofis, super ganda, kita ko din yung sunset pauwi... ang ganda talag! Ang galing ng Diyos na nagagawa niya ang sarili niyang kapuri-puri dahil sa mga magandang sky at sun.. pero mas malupit na kapuri-puri siya dahil sa mga taong katulad mo! Ang galing ng Diyos sayo... nga pala, napasaya mo me nun sabihan mo me na an preti ko, seryoso...

[teka, at dahil pretty ngayon si kookoo....(haha, naramihan ako icing dun ah)] –gj

Aykanu, labyu gj... sori natapos agad dahil sa curfew ko...haaaaay, gb! Payakap!” –kookoo 11:08pm

“Phil 1:8” –gj 11:15pm

Sa mga kasama ko sa bertdeyan, pasensya na, may curfew ang lahat dahil sa curfew ko... boring no... argh,,Kj and all... ahaha!

at dahil sa cufrew na yan, nasubukan ko nanaman kung paano tumakbo..as in takbo ever ako.. pero ganun din, nasaraduhan ako ng gate.. todo-doorbell tuloy.. grrr..ahaha!

credits to tomasa, i posted some pics.ü

talaga naman..

2007-11-30T22:55:00.000-08:00

1.Bakit kayo nagtataray minsan, kahit
gentleman naman kame?
~ kunwari lang kasi yun kadalasan...
mabi bilang ko nalang yung totoo...
minsan pa, may pakay kasi... mga hidden
agenda... mga lalaki talaga..tsk!
2 . Bakit kelangan pa talagang sa CR
mag kuhaan ng picture?
~ ahaha... i do that lalo na pag
sinauna looking yung restroom..trip ko
kasi yung mga ganun lugar pero i don't
see group of girls doing that.. teka,
naninilip ka ba? where did you get that
idea... mga lalaki talaga.tsk!

3 . Bakit babaero ang tingin nyong
lahat sa aming lahat?
~ babaero talaga! talaga! talaga!!!
kahit gaano niyo pa idefend ang side
niyo ay babaero talaga!! lalaki
talaga.tsk !

4 . Ganon ba?
~ oo! OO!

OO forever! lalaki talaga! tsk!

5. Ano kami pra sa inyo?
~ no comment

6. Bat kayo mahilig mag post?
~ wapakels! girl thing na yun! bakit.
guys post chuvas as well... kayo nga,
nagawa niyo pa ang bulletin na to...
lalaki talaga.tsk!

7 . Bat kayo namamalo ng balikat 'pg
natatawa?
~ physical contact yun, kilig naman
kayo... syempre dala ng emotions..
yeknow .. transparent lang... lalaki
talaga.tsk !

8. Ano ibig sabihin 'nun?
~ ang sarap niyong pisikalin kasi
nangeemosyon kayo! lalaki talaga.tsk!

9 . Bat namimili kayo ng ka text?
~ "boring class" kayo ba, hindi...o
c'mon!! hindi kasi kami basta basta
pumapatol.. .lalaki talaga.tsk!

1 0. Ano mas type niyo? ung makulit o
sweet?
~ napaisip..sikreto... lalaki
talaga.tsk ! nangungutak pa to ha!

11 . Bat may iba sa inyong tibo ang
boyfriend?
~ ay trip nila... well, hindi ko na
sila pakikialaman...
< BR>1 2 . Ano ba ang hanap niyo sa isang
guy?
~ nagungutak na tanong nanaman...
lalaki talaga.tsk!

1 3 . Talaga?
~ ewan ko sayo.. lalaki talaga.tsk!

1 4. Bat kyo mahinhin? Ok lng nman
samen kng hndi.

~ ako? siyempre shy type e...
isdabalenton g! toink! hindi ako
mahinhin... alam ko lang ang limitasyon
ko

15. Anong klase ba ng tao ang
minamahal niyo ng lubusan?
~ wotoink!

16. Baket may 2timer sa inyo?
~ woohoooo! nagsalita na po.. ganun ba
talaga kami... ayon sa istatistika,
napa kalaking bahagdan na ang lalaki an
mas madalas nagtu-two time... third
party, fourth party... party animal ang
walang hiya... lalaki talaga.tsk!

1 7. Ano pa kaya...?
~ manloloko! lalaki talaga.tsk!

1 8 . Bakit kayo naiilang ng walang
dahilan?~ makapagsalita nanaman... may dahilan
yun..may dahilan ang lahat.. lalaki
talaga.tsk !

19. Bakit may mga bansag kau sa kbigan
niyong lalake?
~ e bakit ba? wapakels!! lalaki
talaga.tsk !

20. Ano'ng mas gusto niyong itawag
s inyu? ate o miss?
~ wala! bininyagan ako... may pangalan
ako dod! lalaki talaga.tsk!

2 1. Kapag ka edad lang?
~ asos!

22. Baket?
~ bakit hindi?!

23. 'Bat naniniwala kau sa mga
bulletin threats (e.g. repost this or
else...)?
~ ahem... may basis ka..wag mong
lahatin! lalaki talaga.tsk!

2 4 . Ano'ng purpose ng pGsuSuLaT
nG mEi dEsiGn?
~ excuse me... hindi ako ganyan...
annoyin g! hello?
lalaki talaga.tsk!

2 5 . Bat wala lng?
~ decode!!

27. Bkt mhilig kayu sa gwapo?
~ kaw, ayaw mo sa maganda? tsk tsk...
lalaki talaga.tsk!

2 8. Bat mhileg kayu umiyak pg me
prob?
~ normal yun... pero ibahin mo ako... i
don't simply cry..

29. Bat mas mraming girl ang
nagpapaganda para sa mga lalaki?
~ ewan.. ahem. natural to no!! kaw,
trip mong magmeyk-ap? suportahan taka!
lalaki talaga.tsk!

3 0 . bkit ang hiLig niOng umiwaS pag
alam ng crush nio crush mo sya?
~ haller?! hindi niyo maiintindihan
yon !!alalaki talaga.tsk!

s a mga lalaki diyan, sige, kontrahin
niyo..s ige lang!!

"down to earth"

kung babasahin mo ito,a makikita mo ang galit ko sa mga lalaki... sa totoo lang sobrang mainit ang dugo ko sa uusaping ito ngayon ngayon..

BORDS- unang boypren ko nun bata pa ako..
<>

LEBOY- ikalawang boypren ko... kung tutuusin, bata pa rin ako nun...
<>

teka, hindi ko alam kung kelangan kong banggitin pero hindi ko maitatanggi na minahal ko ang isa pang ulupong na ito...

XD- nakilala ko ito sa mundo ng blog.. ng kinalaunan ay kinahulugan ng aking mahinang loob.. bata pa siya, ako hindi na..pero nag-asal tarantad*ng bata ako sa kanya

matagal din kaming naging magkaibigan... koment koment sa blog... msg msg... txt txt.. pasweet sweet... ayon, marami-rami din kaming napagsamahan,, marami-raming napagusapan... bobo at matatalinong pananaw.. "iba siya..iba talaga siya.. hindi diya kapareho ng mga ibang lalaki" sabi ko sa sarilai ko.. paniwalang-paniwala.. eto ang unag lalaki na nakatanggap ng sobrang kasweetan sa akin.. iginawa ko siya ng poems, song, pinagdrawing, ibinili ng kakambal ni kookak.. basta, iba yung inspirasyon na nakuha ko sa kanya... iba nga kasi siya.. naging kami din..pero hindi talaga..basta, parang ganun pero hindi talaga..malabo pero mahal daw namin ang isa't-isa, yun nga lang ay kinahaharap kaming malaking suliranin...magkahiwalay kami...pero kakayanin anami..ang sabe.. minsan isang araw, nagkaaway kami, parang naiibahan na ako sa mga galaw niya patungkol sa pageentertain niya sa mga "FRIENDS" niya na babae.. hanggang tinanong ko kung okay pa ba kami.. sagot niya hindi na... gusto daw niya ng freedom, parang mas maeenjoy niya ang buhay single... pumayag naman ako.. sige, freedom pala... ng mapag-alaman ko, may girlfriend na din siya, ilang buwan ang nakalipas... ah, sawa na siguro sa pagiging single.. bilis! parang hari ng padala!! LALAKI TALAGA..TSK!

eto, hindi ko naman boypren.. malabo nga pero isasama ko na din.. isa to sa nagtutulak sa akin para makonsidera talagang ang mga lalaki ay *tooot*

CHICCO- kaklase ko nun first year na lumipat ng school after ng fersem... paramdam blues lang poreber... di ko alam ang totoong pakay ng pang-apat na ulupong na ito
<>

minsan sa camp ng TIP nagkaroon kami ng argumento.. girls vs. boys yun..

kookoo/xena/shey vs. ace/mj

ayon, hindi syempre nagpapatalo yun mga lalaki... kahit obvious naman na gusto lang nilang baluktutin ang mga pangyayari... walang pag-asa... tsk! tsk...

LALAKI TALAGA..TSK!!

oh well, nabasa ko minsan na ang lalaking para sa isang babae ang makakapaapaniwala na HINDI PAREHO ANG LAHAT NG MGA LALAKI... yun makakapagising sayo na IBA SIYA SA MGA NAKILALA MO...

o siya siya... e sa hindi ko pa nakikilala... edi stick muna ako sa linyang

"LALAKI TALAGA *tooooooooooooooooooot* ..TSK!"

wag na kayong kumontra.. hindi ko din kayo titigilan...

pinasimulan yan ng advertisement ng globe... yun kay kc concepcion! blame her for this!!

*bitter*

MGA ULUPOOOOOOOOOOOOOOONG!

2007-11-30T22:02:00.001-08:00

1.Bakit kayo nagtataray minsan, kahit
gentleman naman kame?
~ kunwari lang kasi yun kadalasan...
mabi bilang ko nalang yung totoo...
minsan pa, may pakay kasi... mga hidden
agenda... mga lalaki talaga..tsk!
2 . Bakit kelangan pa talagang sa CR
mag kuhaan ng picture?
~ ahaha... i do that lalo na pag
sinauna looking yung restroom..trip ko
kasi yung mga ganun lugar pero i don't
see group of girls doing that.. teka,
naninilip ka ba? where did you get that
idea... mga lalaki talaga.tsk!

3 . Bakit babaero ang tingin nyong
lahat sa aming lahat?
~ babaero talaga! talaga! talaga!!!
kahit gaano niyo pa idefend ang side
niyo ay babaero talaga!! lalaki
talaga.tsk !

4 . Ganon ba?
~ oo! OO!

OO forever! lalaki talaga! tsk!

5. Ano kami pra sa inyo?
~ no comment

6. Bat kayo mahilig mag post?
~ wapakels! girl thing na yun! bakit.
guys post chuvas as well... kayo nga,
nagawa niyo pa ang bulletin na to...
lalaki talaga.tsk!

7 . Bat kayo namamalo ng balikat 'pg
natatawa?
~ physical contact yun, kilig naman
kayo... syempre dala ng emotions..
yeknow .. transparent lang... lalaki
talaga.tsk !

8. Ano ibig sabihin 'nun?
~ ang sarap niyong pisikalin kasi
nangeemosyon kayo! lalaki talaga.tsk!

9 . Bat namimili kayo ng ka text?
~ "boring class" kayo ba, hindi...o
c'mon!! hindi kasi kami basta basta
pumapatol.. .lalaki talaga.tsk!

1 0. Ano mas type niyo? ung makulit o
sweet?
~ napaisip..sikreto... lalaki
talaga.tsk ! nangungutak pa to ha!

11 . Bat may iba sa inyong tibo ang
boyfriend?
~ ay trip nila... well, hindi ko na
sila pakikialaman...
< BR>1 2 . Ano ba ang hanap niyo sa isang
guy?
~ nagungutak na tanong nanaman...
lalaki talaga.tsk!

1 3 . Talaga?
~ ewan ko sayo.. lalaki talaga.tsk!

1 4. Bat kyo mahinhin? Ok lng nman
samen kng hndi.

~ ako? siyempre shy type e...
isdabalenton g! toink! hindi ako
mahinhin... alam ko lang ang limitasyon
ko

15. Anong klase ba ng tao ang
minamahal niyo ng lubusan?
~ wotoink!

16. Baket may 2timer sa inyo?
~ woohoooo! nagsalita na po.. ganun ba
talaga kami... ayon sa istatistika,
napa kalaking bahagdan na ang lalaki an
mas madalas nagtu-two time... third
party, fourth party... party animal ang
walang hiya... lalaki talaga.tsk!

1 7. Ano pa kaya...?
~ manloloko! lalaki talaga.tsk!

1 8 . Bakit kayo naiilang ng walang
dahilan?~ makapagsalita nanaman... may dahilan
yun..may dahilan ang lahat.. lalaki
talaga.tsk !

19. Bakit may mga bansag kau sa kbigan
niyong lalake?
~ e bakit ba? wapakels!! lalaki
talaga.tsk !

20. Ano'ng mas gusto niyong itawag
s inyu? ate o miss?
~ wala! bininyagan ako... may pangalan
ako dod! lalaki talaga.tsk!

2 1. Kapag ka edad lang?
~ asos!

22. Baket?
~ bakit hindi?!

23. 'Bat naniniwala kau sa mga
bulletin threats (e.g. repost this or
else...)?
~ ahem... may basis ka..wag mong
lahatin! lalaki talaga.tsk!

2 4 . Ano'ng purpose ng pGsuSuLaT
nG mEi dEsiGn?
~ excuse me... hindi ako ganyan...
annoyin g! hello?
lalaki talaga.tsk!

2 5 . Bat wala lng?
~ decode!!

27. Bkt mhilig kayu sa gwapo?
~ kaw, ayaw mo sa maganda? tsk tsk...
lalaki talaga.tsk!

2 8. Bat mhileg kayu umiyak pg me
prob?
~ normal yun... pero ibahin mo ako... i
don't simply cry..

29. Bat mas mraming girl ang
nagpapaganda para sa mga lalaki?
~ ewan.. ahem. natural to no!! kaw,
trip mong magmeyk-ap? suportahan taka!
lalaki talaga.tsk!

3 0 . bkit ang hiLig niOng umiwaS pag
alam ng crush nio crush mo sya?
~ haller?! hindi niyo maiintindihan
yon !!alalaki talaga.tsk!

s a mga lalaki diyan, sige, kontrahin
niyo..s ige lang!!

"down to earth"

kung babasahin mo ito,a makikita mo ang galit ko sa mga lalaki... sa totoo lang sobrang mainit ang dugo ko sa uusaping ito ngayon ngayon..

bords- unang boypren ko nun bata pa ako..
<>

leboy- ikalawang boypren ko... kung tutuusin, bata pa rin ako nun...
<>

teka, hindi ko alam kung kelangan kong banggitin pero hindi ko maitatanggi na minahal ko ang isa pang ulupong na ito...

nakilala ko ito sa mundo ng blog.. ng kinalaunan ay kinahulugan ng aking mahinang loob.. bata pa siya, ako hindi na..pero nag-asal tarantad*ng bata ako sa kanya
<>

eto, hindi ko naman boypren.. malabo nga pero isasama ko na din.. isa to sa nagtutulak sa akin para makonsidera talagang ang mga lalaki ay *tooot*

chicco- kaklase ko nun first year na lumipat ng school after ng fersem... paramdam blues lang poreber... di ko alam ang totoong pakay ng pang-apat na ulupong na ito
<>

minsan sa camp ng TIP nagkaroon kami ng argumento.. girls vs. boys yun..

kookoo/xena/shey vs. ace/mj

ayon, hindi syempre nagpapatalo yun mga lalaki... kahit obvious naman na gusto lang nilang baluktutin ang mga pangyayari... walang pag-asa... tsk! tsk...

LALAKI TALAGA..TSK!!

oh well, nabasa ko minsan na ang lalaking para sa isang babae ang makakapaapaniwala na HINDI PAREHO ANG LAHAT NG MGA LALAKI... yun makakapagising sayo na IBA SIYA SA MGA NAKILALA MO...

o siya siya... e sa hindi ko pa nakikilala... edi stick muna ako sa linyang

"LALAKI TALAGA *tooooooooooooooooooot* ..TSK!"

wag na kayong kumontra.. hindi ko din kayo titigilan...

pinasimulan yan ng advertisement ng globe... yun kay kc concepcion! blame her for this!!

*bitter*

MGA ULUPOOOOOOOOOOOOOOONG!

swerte ebridey!

2007-11-30T21:31:00.000-08:00

Last day, no one would know how sucky my day was. I woke up really early (needless to mention that the rain was pouring so hard and the bed was embracing me tightly), as much as I would like to embrace my bed back I just couldn’t “it’s the first day of your work Ytalia, no time for laziness now...your DTR is waiting for you”

So I went off my bed and held my shower basket and towel, whew! It was really cold but I have no choice, I took a bath and wore my corporate suit on, went to the dining area and ate my breakfast. I was just in time... I THOUGHT.

It was still raining badly; I went to the other street and watched for a jitney that would bring me to my working place... hmmm, it was so traffic, cars were not even moving, or if they were, its just an inch away from their last location, snails are even faster.

I was already standing at the same point for half an hour; I still couldn’t see a jeep going to Malate... malelate nalang ako, wala pa rin sasakyang pa-malate... whoa, sounds alike.

I was so losing hope, “I’m not gonna make it on my first day”

Felt very bad and on the road of losing all hopes... I am such a loser. I can’t afford to be late on the first day, I’d rather be absent and give all the damn reason of not coming “I am from Espana de Bay ma’am... the water was already overflowing, as much as I would like to swim on my way here, I can’t... I am a frog; it’s different from a tadpole, yeknow the swimming skills...”

As I was on the process of giving up, tada! A full jeep to Malate stopped in front of me; I went inside as the passengers moved giving me a seat. Whoa! I would be really late, but I still tried though. If I came to my office late, I wouldn’t go inside...

Hmmm... Any guess if I made it?

Oh well, yes.. Four minutes late, this is equal to two hours... I was two hours late.
Came to get and sign my DTR.

“Moreno” asked Miss Lhanie, our HR boss.. She gave my LBP ID “Go to the payroll section and see Miss Lolit”

Whew! Still not excited... no emotions actually. “BORING CLASS” as I would always say. Miss Lolit is nice, she introduced me to my other bosses-kuno.. Miss Jet, Miss Lin and Sir Anton. Hmmm, really nice people.

They gave me a corner.. whoa! Feeling office girl ang lola. I’ve waited until they gave me a job..

“Count the list and staple it, after that, write the branch where they are supposed to be in” –Miss Lin

Tsak! Tsak! Tsak... Call me stapler girl... F*ck, my first job s*cks!!
-
I was so enthusiastic though I really hated what I was doing. “I have to give them the impression that aside from being obedient (ahem), I am also dedicated to the job( ahem, ahem, aheeem... Choking and dying!!)

I finished it earlier as I thought. Miss Lin gave me another pile of papers.. tsak tsak,... yeah, I counted the list and stapled and stapled and stapled to death.
Lunch time... Ate with my pretty co-trainees (I’m the prettiest still, toink! This is my blog, remember?)

Resume of my “OFFICE WORK”... If that thing is really an “office work.” Still, at this very moment, I am in a hemorrhagic puzzlement.

Miss Jet taught me how to use the eeng...eeng, photocopy machine. I wasn’t really able to get her directions at the first time. Even in the photocopy thing, I have no sense of direction. Time for a self-pity.. tsk tsk... I s*ck as my work. Hmmm.. F*ck, my second job s*cks again!!

Miss Lin taught me again...

And on the third time, my co-trainee assisted me...

Tsak tsak.. busy stapling again...

Finished again, Miss Lin asked me to photocopy again... “Aye aye miss”

Tsak tsak... Finished for the nth time... still unfinished in reality...

Miss Jet asked me to answer the phone whenever they are out. “Just pick up the phone and say... PERSONNEL, GOOD AFTERNOON... I’LL JUST TRANSFER THE CALL.. Press t R and dial the local”

Afraid to answer the phone and commit errors, I acted as if I don’t notice that the phone is ringing. Toink.. I hear nothing except the stapler’s tick... “tsak tsak tsak tsak tsak”

Blahblah...

One time, I answered the phone, Miss Jet asked me to do it while she was acting busy as well. Obey! F*ck, my third job s*cks still!!

After that, I just sat down as I rest myself after the unending tsak tsak and eeng eeng... Miss Lhanie saw me “doing nothing..”

She asked me to photocopy... I know that on the back of her mind, she thought that I was just sitting there the whole day not knowing that I almost master how to count, staple and photocopy... How lucky.. I AM SO LUCKY, as lucky as a LOST PENNY.. asar!
First day.. first day first day... Everything s*cks... I s*ck as well... Happenings manifest!

I never imagined I would experience those degrading OFFICE works, I am supposedly doing an HR stuff, and not doing the Gawain-ni-ate-taga-NITZ-or-copytrade thing... tsk! Doomed!! My parents are paying high for me to learn.. tsk tsk...

I never mentioned that my parents are racketeers and own an enterprise. They also do the photocopy thing. Riso.. and I never did a damn thing with it. If that would be my work as a trainee, I’d rather work at our enterprise. I’ll get paid for doing it pa.. tsk!

Gosh, Lord, save me from this nightmare.

I never liked HR... and to what is happening right now, seems like I won’t even learn to love it in any way. I feel I did nothing, while in reality I did many things, not counted as a REAL ONE though. Argh!

Nice people don’t compensate inhumane jobs they give (yeah, I consider it inhumane!! I’d rather appreciate if they would push me out of the depth whoa I mean out of the building...asar talaga!)

Forgot to mention, we do not have allowance there. The food inside the office are a bit costly... I only have 200 in my pocket by lunchtime... and before going home I’ve realized that I lost my visitor’s ID. I paid 100 pesos for the loss I made. I almost walked along the rain on my way back home. Poor girl! Better told in thigalog KAWAWANG INENG!!

Adiksyonaryong kookoo:
Thigalog- tagalong (slang kasi, yeknow) toinkz!!

oryenteyshen..

2007-11-30T21:25:00.000-08:00

Whoa! After long years, I’ve been able to write again. Oh well, this is the first time I will use my computer to my new dorm, yeah, after a mini eternity I’ve got to transfer a new dormitory. Whoa whoa whoa!!

I just came from Landbank of the Philippines in Malate a while ago to attend the OJT Orientation. The one who was in charged on the orientation was nice. Everyone there is nice, actually. One of the reasons why I love the company is the people I see there to those times I visited.

“OJT po ma’am? God bless po” says the guard the first time I have paid a visit for the application day.

All of the receptionists that I came to meet were all nice as well. They would even give you sweet smiles (that’s when you act nicely..ahem!) trust me.

Yeah yeah, the place and the people are pleasant, but.. but BUT..

I still couldn’t see a reason why I would love the work. It’s in industrial setting, papers, papers... papers. I badly hate that stuff. Yeah, I consider myself as a writer, of course I love papers, there I put all the things I write but files of a big company (the branch I’ll work in is the main branch, it’s a really big office), I SO HATE IT...

Yooohooo, anyone who can put me on the counseling world... or clinical setting?
Bored like BradypusCholoepus

lubdub

2007-11-20T20:00:00.000-08:00

"good night"

nothing. just heard it from my friend's cousin..

"good night"

says my friend back to her...

how sweet...my heart pumped blood a bit slower than the usual.... i felt them there...

THEM- third person..

tsk!

when was the last time i heard that line from someone who cares for me....

ilang milyong taon na?

i can't even remember...

sad =/ really..

iba yun

2007-11-18T22:52:00.000-08:00

matagal-tagal din akong nawala. isang rason na marahil dito ang lubos napaging abala o dahil na rin kagagaling ko lang sa isang malubhang sakit--singaw...

hindi, hindi singaw... nagkatrangkaso kasi ako.

pero hindi ako nagsusulat para isalaysay ang mga araw na baldado ako sa kama habang nagbibilang ng mga fireworks na galing sa bibig ko.. ubo yun!

kaninang umaga, matino kong sinalubong ang isang araw na puno ng pag-asa. pagkagising ko, natulog ulit ako, pagkagising ulit, natulog ulit... at nagising na ng tuluyan. bahagyang hirap pa rin akong labanan ang lamig ng tubig, pero hindi naman pwedeng hindi ako maligo. sa araw-araw, may taktika akong ginagawa para hindi ginawin. sikreto ku na kung paano yun(o, wag mo na akong pagisipan na wisik-wisik lang...ligo talaga ang ginagawa ko)..

okay, gising na talaga ako gawa ng malamig na tubig, maaga palang pero nagbihis na ako ng uniporme. pupunta na kasi ako malapit sa eskwelehan upang maginternet. planado ko na na ang unang oras ay aasikasuhin ko yung resume ko na ipapasa sa pamamagitan ng email, pagkatapos nun, pwede na akong magblog...

pag baba ko, sinilip ko kung nasa baba na yung mga pinalaba kong damit.. wala pa. pero may inabot sa akin yung ate sa baba. huwaw! isang balot ng tsokolate... akala ko. galing pala sa air21.. cellphone yun, cellphone! lumang unit yun ng tatay ko, natuwa na rin ako kung tutuusin, maayos pa naman kasi talaga yun cellphone, maarte lang ako kung hihingi ako ng bago e kasisisra palang nun akala mo magandang fliptop ko simula nun june..pssss! namatay na rin ako ng ilang beses dahil sa akala... pusa nga lang ako minsan. sakto yun yung pag nalulunod ako sa akala...

"sasama ka ba sa amin sa Ortigas ngayon, mag-a-apply kasi kami ngayon" isa yun sa mga unang mensaheng natanggap ko gamit ang bago sa akin pero luma na in reality na selepono ko..

alam niyo ba kung anong klaseng kaibigan ako?

a. oo

b. hindi

c. wapakels

fourth year na ako sa kolehiyo ngayon. hindi ko man gustuhing magka-ojt at maging alipin bilang intern ngayon sem e hindi pwede.. no ojt, no grad march... a! no grad march nalang! tsaring! syempre, hindi ko pwedeng beybehin ang katamaran ko ngayon.. kahit saang anggulo, hindi pwede.

"kookoo, pwede kang mag-OJT sa company namin" sabi ng isang ate friend...

tinanong ko ang isang kaibigan kung gusto ba niyang sumama sa kumapanyang maaari naming pag-applyAn, um-oo siya.. sabi niya "promise niko ha, isasama mo ako, walang iwanan"

"oo naman" sagot ko...

"OO NAMAN" SAGOT KO...

kasama ng sagot na iyon ang pangakong hindi ko nga siya iiwan.

nakausap ko minsan si Miss Katie, siya yung nag-aya sa akin na magtrabaho sa kumpanya nila

"kookoo, dun ka na, tamang-tama ka dun, nagbackout yung isang mag-o-ojt dapat"

"ahhh...isa nalang pala ang vacant position?"

"sa HR, oo"

isa nalang pala ang pwede sa kumpanyang iyon na mapapasok sa HR. yun ang dahilan kung bakit hindi ko na din inasam na doon mag-apply, kahit balita ko maganda talaga sa kumpanyang iyon...

GUSTUHIN KO MAN, HINDI AKO MAKAPAGDESISYON NA ITUTULOY KO ANG PAGAAPPLY DUN...

pinangako ko kasing hindi ko siya iiwan. pinangako ko na magkasama kami sa pago-ojt.

kaninang umaga habang naghahanda na papunta sa eskwelahan, nakareceive nga ako ng isang mensaheng nagtatanong kung sasama daw ako sa Ortigas. eto agad ang naitanong ko..

"kasama niyo si *****?"

"hindi"

"bakit hindi niyo siya isasama"

"nagfirst day na siya kanina sa ojt niya"

hindi ko alam kung anong mararamdaman ko sa narinig ko...

akala ko ba sabay kaming mag-a-apply at hindi kami mag-iiwanan?

iba pala yun "wag mo akong iiwan" sa "hindi kita iiwan"...

hindi pala lubos na sukatan para masigurado na ang pinangakuan mo na hindi mo iiwan ay hindi ka iiwan...

yun yung masakit dun..

basta!

2007-11-07T01:19:00.000-08:00

hindi naman pala 4:30 ang pasok ko araw-araw e...monday at thursday lang pala yun, kapag tuesday and friday, 12:00 ng tanghali.

"hindi pa napiprint yun COR ko, kelan ko pwedeng kunin?"

"punta ka sa psych department before 12 noon"

gumising ako ng maaga-aga, mga 10:30... oo! maaga na yun sa akin, sinasabi ko. tinatak ko sa isip ko na kailangan ko ng makuha yung COR ko, para saan pa't pumasok ako ng maaga para sa pangalawang simestre kung hindi ko rin naman mapapapirmahan ang mga ito sa mga propesor ko. at higit sa lahat, para masigurado ko na na tamang klase yun pinapasukan ko. maya-maya hindi naman pala ako sa section na iyon.. huwaw ako diba!! hindi naman ako sikat para ma-victim..

nagugutom ako, hindi ko rin pwedeng palipasin yung gutom ko kasi liban sa hindi pa ako nakakain ng umagahan, hindi rin ako nakapagtanghalian, hindi ko din nga maalala kung nakapaghapunan ba ako gabi bago ang araw na iyon... tsk, wala na kasing nutrisyon ang nakukuha, lahat napupunta sa dobol chin... asar!

kumain muna ako sa kabilang bahay, nakikain... o, wag mong isipin na nangburaot ako, kainan talaga yun kabila namin... nung nakita ko yung adobo, nagutom ako ng todo, edi feel na feel ko naman ang pagkain nito, sa unang subo, hindi ko maiwasang hindi umasa na maalat ito, adobo yun e, hindi naman ako adik... pero ano to bakit ganito? ang tamis naman nun adobo, parang mas okay pa na nag-isip adik nalang ako.

dahil natutunan ko ang mabuting asal, kinain ko pa rin ito kahit bahagyang labag na sa kagustuhan ko na nguyain at lunukin ang minatamis na baboy na ito.

sa panahong babayad na ako, dalawa lang ang maaari kong iabot na bayad, eksaktong ekstakto o limang daang piso... kung iiabot ku yun eksakto, wala akong pamasahe niyan, kaya pinili kong yung limang daan na lang(para maipakita din na ehem, mayaman ako, juklan!!)

paktay na po..wala daw silang panukli. hindi ko naman maiasa sa sarili kong sabihin na "babayaran ko nalang poi sa susunod" abay medyo dispalinghado ang memorya ko sa mga bayaran na ganyan, baka magulat nalang ako isang araw na may nakaabang ng mga patola, este polisya sa labas ng dorm ko at sinasabing "hinuhuli ka po namin sa sa;lang hindi pagbayad sa minatamis na baboy na kinain niyo isang tanghali ang nakaraan" aba, nakakatakot yun no...

at dahil ayaw ko silang mahirapang maghanap ng panukli(na mukhang wala talagang choice dahil sa katamaran moves nila na hindi maghanap) bumalik ako sa aking dormitoryo at naghagilap ng maaaring maipambayad..

naku, sayang yun oras kong bumalik sa dorm(kahit sa katabing bahay pa lang yun)...

tatawid na ako ng daan... nakopo. muntik nanaman akong mabanggaan, as usual, palagi nalang akong nalalapit kay kamatayan tuwing tatawid..tsk! sayang yung tuition at hirap ko sa physics kung machuchugi lang ako, mga panahong panay dugo na ang lamesa, papel at calcu ko habang nagsosolb ng mga kung ano-anong chorva.

nakatawid naman akong buhay... pumara ng jeep. hirap na hirap pa naman ako kasi nakapsych white uniform ako at naka-heels pa.. ang baba pa naman nung bubong nun jeep... at dahil hindi ako parasitiko, ako mismo ang nagabot ng bayad ko kay mamang tsuper kahit hirap na ako sa sitwasyon ko..

"hija, san ka?"

"sa lepanto po"

"naku, sa kabila ka nalang na jeep"

abay watdadak, pinababa ako nun manong, sa kabilang jeep nalang daw ako, sa bustillos daw kasi ang daan niya pa b.balic at hindi sa lepanto...

lingid man sa kagustuhan ko, kelangan kong bumaba...

nakasakay naman ako ng panibagong jeep agad, kaso effort nanaman, hirap na hirap talaga ako sa postura ko...

umaandar na yung jeep.... teka, teka, mukhang hindi rin paliko sa lepanto oh...

"manong, saan po ba ang daan niyo?" (nagdarasal na wag makarinig ng salitang BUSTILLOS)

" sa BUSTILLOS" huwaaaaaaaaaaat? halos nahimatay yung diwa ko...

"sige po, pakibaba nalang po ako sa may tropical hut"
-
"para po!"

"naku, baka mahuli ako ng pulis kung dito kita ibababa"

at ayon na po.....

NAKARATING AKO SA BUSTILLOS...

charan!! nauwi din ako sa bustillos... bustillos bustillos bustillos...

waaaaaaaaaaah! wala na akong balak sumakay ulit ng jeep...

naglakad nalang ako kasama si ting(bag yun, wag kayong issue), ang puting uniporme at itim na heels!!

pag dating ko ng school... "parang nilakad ko ang buong kamaynilaan at talo ko pa ang lahas ng pawisan sa pawis ko...

tsk, COR ko? di ko pa din nakukuha....
---
prof 1

may bagong prof

prof ko na dati

"magaling bang magturo yan?"

"hindi"

ang malas naman ng mga kaklase ko sa akin..
---
prof 2

kookoo: teacher niyo dati?
klasmeyt: oo
kookoo: magaling ba yan magturo?
klasmeyt: oo naman!!

huwaw! buti pa sila, hindi ako malas sa kanila...grrr!

---

maonti lan to

gabi na

"kookoo, manonood pa ba tayo nila xena?"

"oo, kauuwi ko lang sa dorm e... mya mya..."

nagmamadaling umalis ng dorm, naligo at kumuha ng mga gamit..

"paalis na ako? kayo ba?"

msg status: walang reply

naglakad ako sa kahabaan ng isang street sa quiapo, madilim, mabaho, madumi... pati mga tao dun madudumi, mababaho at madidilim(buhay siguro, tsaka medyo maiitim din, kaya di talaga maiiwasang mapagkamalang isa din ako sa kanila, toink!)

hindi ko piniling maglakad sa daan kung saan doon dumadaan ang mga sasakyan(napansin niyo, may rhyming!! poetic talaga ako..toink!)

abay nakakita ako ng matandang lalaki, nagwiwiwi! watdadak nanaman! sana dun nalang ako sa daan, iwas gulo pa.. owell, patay malsiya nalang.. kunwari wala akong nakita... garabe, nakakatakot! nakakaasar!! napakaswerteng nilalang talaga... huwaaaaaaaaaaaaaaaah!

---

msg status: 2 messages received

mgs 1: "nasaan ka na?"

msg 2: "kookooness, nasaan ka na?"

"nasa jeep, malapit na ako sa mercury"

bumaba sa mercury, tatawid... wahaha! buti naka-stop, di tuloy ako natakot tumawid

sumakay..

msg status: 2 messages received

msg 1: asan ka na?

msg 2: uy, lapit na kami

"hinihintay ko lang mag-GO"

sa oras na ito, kampante na ako, hehe, dinadaan mismo sa main entance yung mga pasahero galing sa jeep..EHEM! wekwek...

pero ng malapit na.... ahuhu... hindi nanaman dun dumaan.... asar!!

"nasaan ka na?"

"nasa department store"

toink, anlaki ng dept store...

---
kasama ko na sila

anong papanoorin...

"kayo, kung anong gusto niyo" as usual, nagturuan nanaman kaming apat.. buti hindi kami nanununo.. (uh, haller?)

champ: o, yung hindi nalang nagdedesisyon, yun naman ngayon

oops, may nagprotesta... hehe..

champ: o sige, sinong may coin, bunutan..kung sinong makakakuha nung may tape, yun yung pipili(parang sigurado na hindi siya yung makakabunot)

bunutan portion

kookoo: hehe

xena: hehe

fjordz: hehe

champ: no comment, ahaha!
-
sa movie house

badtrip, gulat na gulat si xena at champ... si fjordz nahaharangan ni champ kaya hindi ko alam...

kookoo: wala lang...

eto na eto na! sa isang part.. exciting..woohoo! naexcite ang lola kookoo, nagcheer!

"go coheed, woooohooooooo!"

tumingin yun isang kuya(na may girlfriend na kayakap, horror man ngaya yun palabas, ek ek!)... ang sama ng tingin...

kookoo: tshe!!

maya-maya umalis na yun magsyota, naasar ata, di kasi makapagmoment... haller?! horror yung movie...

asar!!

ano nga yun movie na pinanood namin? 30 chuva...basta yun horror na hindi naman nakakatakot at nakakagulat... nakakadiri? di din naman.. basta si josh hartnett yung bida... ampogi! buti nalang.. hehe...

ayun, nagmoment pa nga si josh(yeah, we're close) at yun girl niya...

lab story pala yun, hindi naman horror!

"ayt*nga! pag-ibig nga naman"... ika namin.. bitter pa yun ha! ahaha!

at diyan nagtatapos ang araw kong samut-sari...

---

learn to enjoy bitterness, find pleasure in pain, love it when you get hurt,

BE HAPPY WHEN YOU ARE TERRIBLY UNLUCKY..

that's the secret of a happy life...ü

isang araw

2007-11-04T23:42:00.000-08:00

wala.. nakukuha ko nanaman YATA ang kasiyahan sa pagsusulat...

nakakasawa na rin kasing magreklamo... reklamador to dor to dor!!!

sabado ng umaga, umaga ng sabado..maaga akong nagising,nagising ako ng maaga(minsan, may himala talaga..may himala talaga minsan)... naligo agad ako, malamig ang tubig, ang tubig ay malamig... tama na ang kalokohan ng paguulit...ang paguulit na kalokohan ay tama na...

matapos maligo, kumain na kami ng umagahan, okay naman, masaya naman kumain ng umaga kahit hindi na talaga ako sanay... ngayon ko nga lang uli naalala na ang mga normal na tao ay kumakain ng umaga.. toink!

ang tagal naman ng sundo namin... ang aga-aga ko pa namang nagising... naisip ko munang mag last sneak sa friendster ko at magbasa ng blog ni kapita-pitagang fjordz... habang bitter dahil ang galing-galing niyang magsulat habang ako nangangalawang na ang isip dahil sa hindi pagsusulat(fjordz, di to libre, may bayad to..hekhek)..

nagsimula na kaming bumyahe...okay naman... pero tinatamad akong magkwento... anyway, mabait yun kasabay namin..yung nag[pasabay samin sa kanyang XUVi... pwerte nga ang tulog ko e...kahit sa mga malabituka ng manok na daan hindi umiikot ang sikmura ko... basta, isa yun sa best na byahe ever... jackpot pa na may baby kaming kasabay... ang gwapo... hehe,parang nakita ko na nga yun batang gusto kong pakasalan... paglaki niya...at pagtanda ko..toinkz! basta ang gwapo... hehe...

pag dating ko sa dorm, ayos naman, dorm pa rin siya... umakyat muna ako upang iakyat yung mga gamit ko...

bumaba... kumain... nanood ng tv...

parang gusto kong magtext..

makapag-unli nga..

unlitxt20 - ung globe plan ko.. hindi nagreply na natanggap na yung request ko...

magamit nga yung isang sim... nagtitipid kasi talaga ako e... kelangan magunli...

nagreply na si 2870..good good! hehe...

pero ang tagal... jurassic years bago magtext na "you can now use blahblah potpot ekek" ng globe...

orayt... matext nga mga tao...

maonti lang ang nagreply..fine fine...

potpot...may nagtext sa globe plan ko... huwaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaah! 2870 din... huhu, nagtitipd nga ako tapos nadoblehan pa ako...

at habang nagdadrama ako, nakatulugan ko din...

umaga na! yey! nakakatamad bumangon, sige..wala naman akong pupuntahan..

12 ng tanghali..glogglog... abay nakikipagusap na si tiyan.."lamanan mo na ako, puro ka tulog!!, kaya malaki ang dobol chin mo e"

naisipan kong pumunta muna sa jobee para kumain... ang loner..mag-isa ako... ang clumsy ko pa naman lalo na pag mag-isa... o well, tiext ko nalang si fjordz... at nagdadrama nanaman si lolo... di ko naman maiwasang maalala yung "hindi ako hampaslupa incident" natawa tuloy ako... ng mag-isa... naibaba ko pa naman yun phone ko... may mga nagtinginan sa akin.. tanong ng mga mata nila "bakit ngumingiti ang batang ito, may tililing?" kaya bigla kong hinawakan uli ang cellphone ko kahit wala pa naman talagang reply... mapagkamalan pa akong may saltik...

eto na ang tugtog...

"kili on the floor, kili-kili on the floor"

nako, napapapitik ako.. napapasayaw ako ng mala-edz!!

"fjordz, pigilan mo naman ako"

"hindi kita pipigilan, malay natin, madiscover ka"

ay langya... nasa gitna na nga ako ng kahihiyan... ahaha! buti napigilan ko...

pumunta na ako sa quiapo... sinusukat ko kasi ang convincing powers ko sa mga "tawad manang thingie" pero nauwi lang ako ng malungkot... 10% lang yung tawad.. ang loser... yun dati ko kasing room mate nakukuha niya ng 50% sa tawad lang... nakakasad

"kookoo, asan ka? pwede mo ba akong samahan maghanap ng bahay?"

"sige, san ka ba?"

blahblahblah...

sumakay na kami sa jeep...

nakarating na kami kla champ....

aba't tahimik nanaman...

o well...

punta tayo sa bustillos, dun tayo hanap...

3:30 naglalakad-lakad na kami at naghahanap...

may mga poster... tawagan natin.... tinawagan namin yung isa... pinuntahan namin... ang creepy... pero pwede namang pagtiyagaan.. kasi ang mahal.. hindi naman pensionado yung mga titira...

hanap nalang tayo ng iba...

lakad uli...

ang malupit dito, ako lang yung makulit saming tatlo... paano kasi..

away nalang ng away... hindi ko naman maiasang hindi mangulit... normal na talaga sa akin ang maging masayahin kahit malungkot ang setting ng mga mangyayari...

medyo nahirapan nga lang akong hatiin yung sarili ko, ano ako, manananggal at nahahati yung katawan? hallerrr?

magjojoke ako kay fjordz, maya-maya kay champ...

pero never akong nakapagjoke para sa kanilang dalawa... nauubusan tuloy ako...

minsan si fjordz ang kasabay ko maglakad...

minsan si champ...

kelan kaya yung si champ at fjordz... yun dalawa talaga na yoon oh, pahirap...

napapagod na akong maglakad, napapagod na din akong pakisamahan sila na magkahiwalay...

kaya pa...

bandang magaalas-seven na ng nakarating na kami sa kabilang banda ng recto..
"malayo na ito, tawagan na natin yung iba pang number na nakita natin sa poster... "

pumunta kami sa may 711 store... may phone booth kasi...

"papasok muna ako sa loob"

bumili ako ng malaking c2..

"penge pong tatlong straw"

"naku, hanggang dalawa lang ang pwede e"

"pwedeng bilhin nalang?"

inabutan ako nun kuya ng TATLONG STRAW...

sa loob loob ko, woohoooo! gumana ang convincing powers ko...bwahaha!

ako yung unang uminom ng c2...

sunod si fjordz, umaarte pa nun una... emo yata... hekhek..

pinuntahan ko si champ... aba'y excited... makukuha daw niya yun unit ng 6k-7,500.. excited talaga siya..

"sa jobee bustillos daw tayo susunduin"

"o, inom ka muna"

nilalaro ku yun straw ko ng biglang..

"waaaaaaaaaah, nahulog yung straw ko, paano pa ako iinom?"

"naku, wala na, nahulog na....." ---aba'y inasar pa ako....

nang sinundo na kami nun kuya...

"teka, parehong daan to a, nandito din tayo kanina"

"kuya, saan po ba dito?"

tinuro yung mataas na bldg....

"nanlamig kaming tatlo....yun din yung bahay kanina...."

"sa mga mata namin, itutuloy pa ba natin? jan din yung creepy house kanina e"

"sige nalang"

okay naman kami... mas okay yun unit na pinakita kesa sa nauna..magkaiba kasi yung nagmamay-ari.. pero magkaiba man ang mayari...PAREHO PARING CREEPY...

okay naman yun bentilasyon nung lugar....maluwag..yun nga lang madilim at walang sapin yung sahig(gusto ko kasi tiles, toink)

ayun, bati-bati na kami dun..haaaaaaaaay, nakahinga na ako ng maluwag...

parang magdi-deal na sila...
deal na nga... hihirit pa sana si champoy na 7k ang rent... pero, tsk tsk... haha...

nun uwian portion... teka, may gap nanaman... haaaaaaaaay, nakakapagod na...

kumain kami tas umuwi kami...

dahil gentleman si fjordz, ehem, inihatid niya ako... nag-usap habang naglalakad hanggang sa labas ng gate.. naku, bawal pa naman yun... hekhek... bago man lang ako lumipat ng dorm muntik pang magka-kaso...

umuwi na siya...

naku, may gap pa rin...

kelangan ko ng mangialam...

ayun, nangialam na nga ako...

epektibo naman...

ayun, nawala lahat ng pagod ko...

sa totoo lang, naenjoy ko yung paghahanap ng bahay para sa kanila... kahit pagod, kahit ipit ako...

basta, mahal ko lang talaga yun si champoy at fjordz... parang kaya kong tagalan.. kaya kong intindihin... kaibigan ko kasi sila...

(kahit pa may mga saltik yan..ako din naman..hehe)

ang sarap lang masabihan ng:

"sobrang salamat sa patience"

"salamat sa pagkakaibigang binibigay mo"

basta, napakalaking achievement na para sa akin na masabihan na salamat sa pasensya(yun sa bakery,,grrrr) at sa friendship... hindi naman kasi talaga ako dating ganito...

mareklamo din ako, pero sa palagay ko hindi naman ako nagreklamo kahapon...hindi nga ba?

tsaka, hehe, umepekto yung mga pangungumbinsi... sa hindi man planadong paraan.. pero oo padin...wahaha...

masayaaaaaaaaaaaaaaa... toink! ang labo ko!!
--

next time, isusulat ko din yung 8weird things about me... sana sooner...

xena, paramdam ka na ule.. hehe... awooooh!

champ at fjordz, dahil housemates na kayo..bawasan na ang hidwaan... excited na kayo no? awoooooh! haha!

2007-11-04T22:40:00.000-08:00

hmmm... hindi ako mapakali...

nilalamig ako, hindi naman malamig..sa katunayan tirik na tirik pa nga ang naghahari-hariang araw...

makakapagsulat kaya ako ng matino ngayong araw?ewan ko nga ba...

wala akong naiisip isulat sa ngayon pero nagbabakasakali na rin na maya-maya ay may maiisip na matino-tino... yun nga lang, wala naman talaga akong katinuan sa sarili ko.. teka, bumibilis ang paggalaw ng mga kamay ko, parang sabik na sabik gawin ang parati niyang ginagawa dati...

hindi ko talaga alam ang isusulat...

matagal-tagal na rin akong huling sumulat sa blog ko, setyembre pa yata kung hindi ako nagkakamali... parang "maiksing walang hanggan" o "mini eternity" ang tagal na iyon para sa akin, matagal na rin kasi akong nagsusulat... yun nga lang, natigil dahil sa mga pagiiwas sa mga lathalaing maaaring mailathala... teka, mapaltan nga ng salita.... maaaring maisulat.

ako kasi yung taong mahilig magmabait at magbuhat ng bangko(yung upuan, hindi yung imabakan ng salapi ha)... ayaw ko kasing nakakasakit ng mga tao kung sakaling makakapagsulat ako na ikasisira ng pangalan ng iba... nila. lalo na't sa mga taong mahal ko.

martyr kasi..toinkz!

"magblog ka na kasi ulit" -fjordz

"kumusta? sana... sana... magsulat ka na ulit... ingat" - kuya mj

hindi lang sila ang nagsasabing magsulat ako ulit, sila lang talaga yung higit na naalala ko kasi sila yung mga taong naging parte ng buhay ko sa pamamagitan ng pagba-blog... hindi sa pinagbibigyan o pinakikinggan ko sila, gusto ko rin ang ginagawa ko ngayon... pinakikinggan at pinagbibigyan ko lang ang sarili ko gawa ng mga pagtulak at pagdiin nila na gawin ko ito...

kamakailan lamang ay gumawa ako ng bagong site sa wordpress, nasabi kasi ng isang kaibigan na mas madaling makapagiwan ng kumento dito kasi kahit sino ay maaaring makapagiwan ng kanilang mga reaksyon di gaya sa ibang site na dapat muna ay may account ka dito bago ka makapag-comment

noong oktubre 30 binalak kong magsulat... nakapagsulat naman talaga ako... sa katunayan natapos ko yung artikulo, yun nga lang nung ililipat ko na sa box, marami palang kumplikasyon kung litrato ang pag-uusapan. mahilig kasi ako sa litrato at hindi ako magaganahan kung hindi ko rin mailalagay ang mga ito kasama ng mga isinulat ko... tinamad nanaman tuloy ako...

maarte kasi..toinkz!!

isang gabi nagcheck ako ng friendster ko, nabasa ko yung comment ni fjordz(efjordz, joke...) na tagged daw ako blahblah para magsulat din ng 8 weird things about me, pero bago yun, binasa ko muna yung isinulat niya.. naaliw naman ako, tipong tumaas yung emosyon ko, nasabi ko na "gusto ko na ulit magsulat"...

ng biglang.... toink!!!

"kuya, ano ang reboot?"

"restart yun"

"ganun?"

YES....

ayun, nagreboot nga at hindi na bumalik sa tamang katinuan yung computer sa bahay... naisin ko mang buhusan ito ng tubig upang magising...wala na talaga... ano akon, tanga? hindi pa naman... slight!

hindi ko na mahihintay to, kailangan kong gumising ng maaga dahil pabalik na kami ng manila kinabukasan....

naliparan na ako ng pagkakataong makapagsulat...

pero may lambat akong panghuli dito...

haha..walang kwenta..akala mo lang!

hindi ah...

2007-08-29T03:49:00.000-07:00

emo? hindi ako emo...

bakit kamo?

abangan...

usapang badus

2007-08-28T02:41:00.000-07:00

kookoo: xena, may favor ako, okay lang?

xena: sige, ano ba yun? tutulong ako kung kaya....

kookoo: teka, hmmmmmmmmmm, pwede bang makitulog sa inyo?

xena: a, yun lang pala, ayos lang, bakit? anong meron:

kookoo: xena, BUNTIS AKO....

xena: (ang sagot..... abangan)

=====

"BUNTIS AKO"

=====

pumintig ba ang mga mata, este tenga mo nung mabasa mo ang sinulat ko? ang sinabi ko na buntis ako??

kung oo, nakita mo ang sitwasyon na hindi pa oras para sa bagay na yan....

=====

sa panahon ngayon, dalawa lang ang iisipin mo pag narinig mo ang mga salitang iyan....

magugulat at matutuwa ka...

o magugulat at malulungkot ka(factor pa yung aatakihin ek-ek sa puso ikaw)...

dati pag narinig yan, malamang sa malamang masaya ang pagsalubong mo dito, kasi ang pagbubutis ay para sa taong responsable na sa pamumuhay... yung kasal na... yung may trabaho.... yung nakapag-tapos na(malamang may trabaho na nga diba)

pero ngayon, marami nang balikwas dito...

nabuntis kahit walang asawa,

nabuntis kahit hindi kasal(syempre nga kasi pag kasal ka na edi may asawa ka na)....

nabubuntis kahit hindi pa tapos ng pag-aaral,

nabubtis kahit wala pang trabaho....

at eto ang pinaklamalupet...

>>> yun iba pa nga, nabuntis kahit walang boyfriend(crush lang ang meron, miyaw oo)....

=====

iba-iba na talaga....

=====

meme: lai, uwi ka laguna, may kainan dito bukas, may balita ako... masha-shock ka sa balita....

==

pot: lai, uwi kami daet ni garry at kikay...

lalai: oo nga...

: te, ikakasal ka na, mamamanhikan kayo sa daet?

pot: oo... buntis ako...

lalai: a......

=====

pinag-usapan na minsan namin ng dating presidente ng yfc feu na si Gino kung anong klaseng tao ako....

"mataas ang moral pero hindi judgemental"

=====

pwede nga, ganoon nga siguro ako...

naiintindihan ko sila...

pero mali talaga yung ginawa nila.....

mali, pero naiintindihan ko...

meron silang mga rason...

meron silang mga bagay na nakalimutan....

meron mga hindi naisip....

may dahilan SILA.... labas AKO doon...

=====

pero......... kasama pa rin ako sa magiging istorya nila.... kapamilya ko KASI sila....

damay ako...

=====

tatlo lang kaming magpipinsan na babae.... 2 down.... haaaaaaaay.... nakakainis lang na pati ako damay sa mga issue na ganyan....

pag ako daw yun magkakasakit ang daddy ko, mamamatay siya......

e paano pala kung hindi apektado ang tatay ko? do they think that i will do the same thing?

oo.... parang ganun na nga....(ang sabi nila...)

======

hindi ko nagustuhan ang mga batikos nila tungkol sa bagay na yun.... ano pa nga bang magagawa? meron pa ba?

may magagawa pa ba ang mga sasabihin nila?

======

inaamin ko, mahilig akong mang-okray... pero hindi sa mga bagay na ganito... seryoso na to, hindi kailangan pagtawanan.... hindi biro....

======

(siyaks, nawala ako sa momentum.... kahapon pa kasi to, continuation lang... hindi ko na tuloy alam ang gagawin.... at bakit nagba-blog ako? dapat gumagawa ako ng assignment e....miyaw oo)

=====

sige.... hindi ko na talaga maituloy... pero ang huling narinig ko sa bahay...

"kahit ganyan pa ang nangyari... mahal ka pa rin namin... sana lang maayos niyo agad ang pagpapakasal"

=====

ayon, sayang... wala ako sa bicol sa pamamanhikan nila doon... gusto ko sanang maki-usyoso... gusto ko sanang malaman ang blahblahblah.... hehehe....

=====

grrrrrrrrrrrr... hindi na nga yata ako marunong magsulat ngayon, sad.... siyaaaks...

=====

eniwey---> (o, pilit na tinagalog) ano namang reaksyon mo ng sinabi kong buntis ako?

nagulat ka ba?

naniwala?

=====

xena: gunggong!!

=====

kuya nic: a, okay

=====

kookoo: joke lang!!

=====

xena: natawa naman ako sa sinabi mo....

=====

ikaw ba? ano?

anong reaksyon mo?

naniwala ka ba?

kung naniwala ka.... sorry nalang sa akin.... ang liit na tiwala mo... hindi mo ako kilala.... HINDI MO TALAGA AKO KILALA....

=====

kung ang reaksyon mo ay tulad ng kay xena at kuya nic... well salamat sa tiwala mo.... salamat dahil kilala mo ako....

=====

(ang labo nanaman ng ending) grrrrrrrrrrrrrrr

may bumubulong ba?

2007-08-24T20:06:00.000-07:00

"a writer writes"

ganun nga ba? i am not sure if i am still considered being one... kapag ang isang writer ba tumigil sa pagsusulat hindi na siya manunulat?

oo?

hindi?

yata?

baka?

ewan, hindi ko alam... hindi ako sigurado...

naaalala ko pa ang mga panahon na minomotivate ko si karol magsulat ng tumigil siya... pati si john at kuya mj...at kung sinu-sino pa...

naaalala ko din ang mga panahon na sinabi ni karol na: "nagising ako sa sinabi mo, ikaw, buhay mo at buhay pagsusulat mo"...

sabi naman ni john: "im just making this post because i was motivated by my one and only d*****"

sabi naman ni kuya mj: "italian food...comment naman sa blog ko oh...pls..kaw bya may sabi na mag blog ako tas..."

tuwing makakabasa pa ako ng blog ng iba lalo na sa unang beses sasabihin ko pa "keep blogging blahblah" "write more blahblah" at iba't-ibang pangmotivate for blogging..

epektibo naman sila, kung tutuusin, feeling ko yun ay dahil sa nararamdaman nila ang pagkagusto kong malaman ang mga nangyayari sa kanila...

para saan ba ang pagba-blog?

anong sabi mo kookoo?
feeling ko yun ay dahil sa nararamdaman nila ang pagkagusto kong malaman ang mga nangyayari sa kanila,sa buhay nila...

ako ba, ano ng nagyayari sa buhay ko? alam mo ba?

ano ba ang nangyari kung bakit bigla akong tumalikod sa pagsusulat?

sa hindi ko mabanggit(pero alam ko) na dahilan.... hindi ko alam kung bakit nagpa-apekto ako...

marami akong dahilan... marami akong dinadahilan

"busy ako"

"busy ako"

"i have tons of things to do"

"i have to go somewhere"

"busy ako"

"busy ako"

e pare-pareho lang yon a?...

busy ka ba talaga?

teka....ano ngang pangalan ko?

"kookoo"

okay!! (nilibang lang kita, salamat sa pagbabasa parin....sana matagalan mo pa ang kalokohan kong ito)

====

hindi ko alam kung kumusta ako bilang manunulat....

nun mga panahon ng pagsusulat ko, marami na rin akong mambabasa.... palaging may comments na bago sa comment box ko.... palaging may pumupuri....

====

hindi ko alam kung may patutunguhan ang sinasabi ko...

====

kaylan lang, inaya ko ni kuya nic na magsulat para sa essay ni palanca

ang sagot ko:

"hindi na kasi ako nagsusulat e"

kahapon, inaya naman ako ni ghia sa magsulat para sa hands on manila

iba naman ang sinagot ko....sabi ko:

"a, pagsusulat, tumigil na kasi ako e"

magkaiba yun ayon sa syntax!!!

====

tumigil nga ba ako?

sa tingin mo ba?

sa tingin ko ang sagot mo ay "oo"

====

paano kung sabihin ko na hindi ako tumigil...

nagsusulat parin ako sa isip...

sa mga pangyayari sa buhay ko, ang mga pananaw ay naisususlat sa malikhaing pamamaraan, sa isip nga lang yun...

hindi sa papel....

hindi sa computer.....

====

basehan ba yun may nakikita kayong output?

====

sagot ko?

OO parin.... kung may mga natututunan ako sa mga araw-araw na pangyayari.... bakit hindi ko ibinabahagi?

ika nga ni idol lery "a short pencil is better than a long memory"

siguro malilimutan ko nga sila kung hindi literal na ilalahad... yung mababasa ko ulit....

====

anong bulong?

sumisigaw na!!!

====

hindi ko akalain na ako ismong nangmomotivate dati ang magiging isa din sa kanila....

marami na rin akong sinasayang na pagkakataon.. malaking bagay din ang makaopagpasa ng entry para sa palanca at hands on manila writing contest...

bakit ba ako inimbitahan dun?

meron ba talaga akong kakayanan? bakit may tiwala sakin ang mga taong iyon? kaya ko ba talaga?

kung oo, bakit sabi ko HINDI?

may bumubulong... nababaliw na ako

sabi na nga ba... walang patutunguhan ang pagsusulat na ito...

panangungot=panaginip+bangungot..

2007-06-04T10:22:00.000-07:00

>>>argh, sabi ko sa blog ko, ayaw ko nang mag-ingles.. pero ayos lang kasi hindi naman purong ingles eto.. anyway, i wrote this N days ago... medyo matagal-tagal na... meaning, pwedeng iba na ang nararamdaman ko sa naramdaman ko dati(uyyy, bitter ata ah).. so haller? nanghinayang lang talaga ako kung hindi ko mapopost... ito rin kasi ang pinagkaabalahan kong gawin nung nasa byahe ako... nahilo-hilo pa ako tas mababaliwala.. anyway, yung context ang ipag-focus-an nyo... yung facts... wag na yung story chuva.... ukai?

After they perform they sat at the front seat. I was just staring at the guy waiting for him to look back. Atat na ako.. lumingon sya, napakanta ako sa isip “halleluiah, halleluiah, halleluiah”. Wala nang paeklat-eklat chuva pa. I extended my arms forward and said “huuuug”. I was really asking for a big real warm hug. Ayun na, he was standing near me ng biglang....
--
Since I was a kid I almost had all sort of the bad dreams an individual might have. Maybe I was being kidnapped. It’s like bad guys always wanted to hurt and take me away from my parents. Or I was so happy playing around then all of a sudden I would bump on anything o kaya may le*heng nakaharang sa nilalakaran ko and I would stumble and tada! It would cause a big wound; my parents would even get mad at me because of blahblahblah and they would apply those s*itty antiseptics and ointments. Or my teeth would all fall, my toys would break, my doll would have a life and play a trick on me, and all that. If not, monsters that I came to see on the TV and books were chasing me, ahem, and they were not alone but altogether. Joint forces, a la Baywatch. Tipong rampa ever sila ng magkakasama. Take note, they weren’t gwapos and magagandas on their swimming attire but on their mamatay-ka-sa-takot-na-itsura, they looked really scary, it’s like my blood was coagulating in so much fright, ang chachaka ever. It’s like you’d wish to wake up quickly.... or die bago ka nila makapitan. Some of them were Impaktita, si Dawn Zulueta sa Patayin sa Sindak si Barbara and opcorz, ang Halimaw sa Banga. Ewan ko nalang kung hindi nyo kilala at hindi kayo natakot sa kanila(lalo kay halimaw sa banga, that blonde girl, grr!). Hmmm, I know they visited you also... if not.. uh, kawawa pala talaga ako...mag-isa lang pala talagang nanginig sa takot.. =/

The evil guys were attacking me... and.. um, I can’t do anything about it. According to experts, people have the ability to control their dreams. They can turn a nightmare into a sweet dream. Really? Why can’t I?(o, tanong yan, I am not singing that Liz Phair song) but,hmmm, i know people who proved me that dreams can be guarded—my mom and my bigbro..uhh, buti pa sila..

“Good night ******, SWEET DREAMS” people who try to be sweet... or okay okay okay, sweet people tend to say sweet dreams after saying their good nights. But for me *ahem*, I found it annoying. There are no sweet dreams, they don’t exist. If they do, I should have been visited by them in my sleep many times since then. Seeing as they haven’t, how can I say they are real?

Lately I’ve realized that I don’t dream. Uh, according to psychology a person has at least 5 or more dreams during a sleep but yeah right, I consider that to be true but what I am trying to say here is that I don’t remember them. Normally, a person has 4 or 5 D-sleeps during night-time, whether the dreams are committed to memory often, rarely or ”not at all.” Hehe, normal pa naman nga pala ako,yey!!

I just came from a camp last weekend. I had short sleep there; it weren’t sleep at all but nap so when I got home pasok agad ako sa kwarto. Walang taong naabutan para makausap(muntik pa akong di makapasok kasi I don’t know where they keep the key). Nagsisimba pala sila. Higa. Tulog, walang palya, dirediretso... until I was seeing myself watching a dance presentation. I know all of the dancers pero dalawang tao lang yung naaalala ko. It was **rol and ***n. Really got shocked, parang I can’t believe that I was seeing ***n in person again. He was dancing very well (si **rol..ummm, mare galing mo rin, never knew you can dance,hehe). Ang galing talaga, as in laki-mata-tulo-laway ako. Elibs.

After they perform they sat at the front seat. I was just staring at the guy waiting for him to look back. Atat na ako.. lumingon sya, napakanta ako sa isip “halleluiah, halleluiah, halleluiah”. Wala nang paeklat-eklat chuva pa. I extended my arms forward and said “huuug”. I was really asking for a big real warm hug. Ayun na, he was standing near me ng biglang.... I heard clanging porcelain plates and squeaky eekie sounds due to moving wooden chairs. Bigla akong bumangon at lumabas ng kwarto “andito na ako” I said. Hindi pa gising ang diwa ko, na kanina lang ay nasa fairy land with all the fly fly fly the butterflies. Of course I wanted to continue the bitin-******-***n-hug-scene. According to bigbro and mom, we can control our dreams. Kahit pa nagising sila they can still continue their bitin dream. Hehe. Ma-try nga. Mind over matter lang yan Y****a N****ai, kaya mo yan. Higa. Tulog, lec*e, puno ng palya... all I was seeing was the white ceiling. Waaaah, ni hindi nga ako makatulog e, mananaginip pa kaya ako? Haller?! Argh, kelangan matuloy yun. Nagiging berde na ako sa galit, mukha na akong girl version ni The Hulk. Asar.

Ayun, hindi talaga. Malamang kahit makatulog ako e, hindi talaga matutuloy yun.
Dreaming--It is said to be a mental activity that transpire during sleep. Some of dreams came from interrupted incidents that are stored in our memory.
The dream I had maybe ‘or surely’ manifested a real scene that happened to be undone that I want to be done(uh, anu daw? Basta!) Yeah, when I visited him before, I had the strong desire to wrap him around my arms and cry “hmmm” but since I ‘was’ or ummm 0_o? since ‘I AM’ A LOSER I was shy to tell him until we both went home... and the worst, I learned that he felt the same as of hugging me. Oh noe it’s lolo ponyong!! Whattainsidente! Ang labo! Anyway, tapos na. Teka, tapos na nga ba? Washeber!

According to my very good buddy Aris, (short for the great Greek philosopher Aristotle) is that dreams originated from within the dreamer, arising from the heart. And if that is the case, nga naman, korektness chuvaness nga naman. I have to admit that I dream (habang gising ha) of having the chance of doing that..still. and the desire, it is rooted from my heart.
Going back on not-believing to such sweet dream regardless of the mas-madalas-na-bangungot before e I do believe on that now. The dream might not be sweet at all (malamang OO kung natuloy, but it wasn’t) I still consider it to be, seeing him moving is more than enough... and really means a lot (rhymes! Haha).. tsaka teka teka, thoughts you’ve dream about during waking state are more cool when it also happened while you are awake. Diba diba? Basta. Yun na yun!
______________________________

A story that visited me while we were travelling on the road.

THE DREAM: I was so sleeping on the bus (Xena vangis was with me), I really didn’t know to where we were going. The trip was fine; I was so sleeping pretty soundly then suddenly I woke up because I felt like that big voice was talking to me.

GUY: hindi mo ba susundin ang sinasabi ko?

AKO: (tumingin lang sa kanya, sinasabi sa utak na, le*he, natutulog tapos nang-iistorbo..pero walang sinagot... mga holdaper nga naman, epal)

GUY: aba.. babarilin na kita diyan!

AKO: (still not moving, nakatingin lang ako ke manong may baril... so??? Parang if you want to kill me then do it now, I don’t care, medyo takot pero hindi obvious)

GUY: argh! Sabihin mo nga sa kanya yung instruction ko kanina (pakiusap kay xena)

X**A: may iaabot sayong bag then ilagay mo dun lahat ng money at belongings mo na pwede nilang mapakinabangan.

AKO: (wala paring imik, hanep, patayin nalang ako, matapos kung tipirin yung pera ko kukunin lang saken, wow cacao!)... (kinuha yung pera sa bulsa, isinilid sa bag ni holdaper)

GUY: paikot-ikot sa bus at nangongolekta na parang taga-MMDA na nagiipon ng suhol... o mas malupit, presidente ng bansa na blahblahblah.. mga magnanakaw na ito, pare-pareho, sa magkaibang paraan pa rin pero ang lowest term e mga “magnanakaw” sila..

AKO: (napipi ata, wala paring sinsabi... pero medyo lumalakas na yun kaba, paano kaya kung tinuluyan akong barilin?)

BABAE(kasabwat): (pumunta sa harap) tinignan ang laman ng bag.) O, bakit may 8**** dito? Ang laking pera naman nito, kanino ito ng maisoli..

AKO: (wala paring imik..nagtataka,, uh? Diba dapat natuwa pa sila? Weird)

GUY: tumingin ka sa likod(utos niya)

AKO: syempre lumingon, medyo takot talaga. Nang biglang....

ASHTON KUTCHER: you got punk’d

Henep, minsan talaga di maiwasan na mapaglaruan tayo. Sobrang narealize ko lang na may mga bagay na dadating para paguluhin lang ang mga bagay-bagay. Nasasayo yan kung pipiliin mong magpa-apekto ng basta-basta. Henep.. nasa Punk’d ako pero feeling ko nasa Scare Tactics ako. Pero hmmm, medyo it was nice to know na I wasn’t that afraid. Oo, natakot pero hindi gaya nun kookoo the coward na ipis lang e mamamatay na takot. Basta parang that taught me not to be afraid of things that can be handled properly. Maski hindi kaya, kayanin!

Dreams, they actually say a lot, they just have to be looked at its deepest. We may learn things through them. Since they are part of our subconscious, they are really part of us. We just have to search for the puzzles they throw. They are really manifestations of what we love and worry about. After they became the crime witnesses, they need justice too. (o, anu naman to? Ahhh, basta..)
Hmm, ako? Dami kong suppositions and explanations about sa mga panaginip ko, sa totoo lang. Kilala natin ang sarili natin, walang ibang kung sinong suman diyan ang makablahblahblah.... okay?

Pero grabe, wala na ba talaga akong mas matinong magiging panaginip? Henep, kilala nyo naman si Samara Morgan at Lotus Feet diba? Ayun, dinalaw din ako ng mga iyon ilang gabi din, matapos kong suportahan ang mga palabas nila. Di na nahiya, di lang man nagsuklay!!

doobie newbie doo sa blogger.. parang ngongo lang

2007-06-04T09:29:00.000-07:00

"kahit ilaw ng alitaptap, napupundi din".. hanep sa blog name diba, nakanang.. ang lalim... ng balon, ang lalim ng balon. (uh?)

anyway, hindi ako bago sa mundo ng pagba-blog. sa totoo lang, ilang beses ko nang ipinangako sa sarili ko na hindi na magba-blog ulit pero gaya ng boypren mo na sabi mong hindi mo na babalikan e babalik at babalikan mo pa rin.. (o, ano nanaman to?).. o, wag kang umiyak!!

minsan sobrang nata-t*ngahan ako sa mga adik, paano kasi ang hina ng sense of control, how loser... pero on the second thought, narealize ko "wala din akong pinagkaiba sa kanila" adik din naman ako(ika nga ng tatay ko, "ang engrosement mo sa internet, ayaw kitang tawaging addict" pero parang tinawag na din niya akong adik, diba?) hindi nga lang sa shabu... sa cough syrup OO! ubo! uboubo!!

uh, oo, para sakin cough syrup ang pagba-blog.sabihin na natin na kapag inaatake tayo ng ubo, hahanap at hahanap tayo ng paraan para gumaling agad. parang sa pagba-blog, kung minumulto ka ng nakaraan mo na parang sila Sadako at Lotus Feet na halos sakalin ka na e mas okay na magsulat ka nalang, hindi ko sinasabing last will and testament, tamang magsulat ka lang sa blog mo kasi malaki ang natutulong nito... napaka-therapeutic, tinutulungan kasi nitong marelease yung mga feelings na nagpapabigat ng damdamin mo... lalo na ng damdamin ko..ugh!minsan din, umiinom tayo ng cough syrup(ako hindi).. revise: minsan din, umiinom kayo ng cough syrup kapag you badly wanted to sleep na(uh, parang konya,eeew!).. parang bago mo tapusin ang araw mo(o, hindi ko sinabing magsuicide ka) i mean, bago ka matulog e magblog ka muna.. kasi mas madaling makatulog pag nakapag-blog ka... bakit kamo?
a. narelease mo yung mga anik-anik na nararamdaman mo... mas peaceful ang tulog
b. masakit na ang mata mo sa radiation kaya pikit agad pagkatapos
c. sobrang mahaba ang blog mo at pagod ka na kaya tulog ka na agad bago ka pa humiga

basta, sa maraming dahilan e hindi ko talaga matalikurn ang pagba-blog. kahit pa ilang beses na akong natatalakan ng tatay ko na matulog na ako agad tuwing gabi...umm... tuwing madaling araw pala e... hehe, matigas ang ulo ko. mas matatagalan kasi ang pagtunganga ko sa kisame(minsan may mga butiki pa) sa paghihintay kay pareng antok habang nag-iisip ng mga matatalino at mga bobong pananaw...

kaya para sa akin, pipiliin ko ng mapuyat ng may ginagawa kesa wala... inom nalang ng cough syrup kumbaga kesa sapakin ko ang sarili ko para makatulog agad...

o, at ano naman ang kinalaman nito sa blog name ko? wala lang, minsan kasi akala natin na ang buhay ay mas masaya kapag nasa kabilang buhay na(anu daw?!) tipong iniisip natin na napupundi ang ilaw natin.. kahit gaano kaliwanag e matatawag mo parin ang ilaw mo na "pundido" minsan sa buhay mo o ng ilaw mo... pero kahit minsan siguro akala natin na ang ilaw na kumikidapkidap na(um, right term ba? washeber) e pa-walang silbi na e nagkakamali tayo... kalokohan na napupundi ang ilaw ng alitaptap... isang sarkastikong pananaw lang yan.

ang buhay akala natin minsan e wala ng patutunguhan, diyan tayo nagkakamali... laging meron kung iisip tayo ng paraan para may patunguhan ito... isipin mo kasing lumingon sa nilalang na gumawa sa alitaptap... o sayo(hindi ang nanay mo ha!)... at sa ilaw na bumabalot sa buhay mo..

ü.alitaptap.ü