dahong ampalaya

mga di mahimigang tinig

nabigyan na ng tinig,

gayunpaman, paumanhin, wala paring himig

gustuhin ko man, di ito nakikisabay

di ko alam,

di pa ngayon,

di ko maipinta kahit man lang mabigyang kulay. . .

-

masakit

mapait

pero isa lang,

mahal mo ako

mahal kita

pero wag na muna nating ipilit

-

may oras para dito,

pero sana pagbalik ko,

mayroon na tayong pangako

meron ng matatawag na "tayo". . .

hindi ako nawala, pero salamat sa paghahanap...

[isa sa pinaka-sinsero pero magulo at pinakakakagulat na nangyari sa buhay ko, buong pakiramdam ko ang nabuhos ko diyan, lalo na sa unang part...]

mamamatay na ako, malapit na. . . kung di ako mabubuhay ng matagal, sana di na ako mabuhay ngayon pa lang. . .

nakakawalang ganang mabuhay, di ko maramdaman ang kahalagahan ko sa mga tao sa paligid ko. . .

AWOOOH

Sa mga pangyayari ngayon, para na rin akong walang pinagkaiba sa isang multo-- kinatatakutan at iniiwasan. Kelan ba kasi magkakaroon ng taong magtatapang na lapitan ako at kausapin, dinggin ang mga hiling na magbibigay kapayapaan.

Hindi ako multo, pero nagiging rason ako para multuhin ng isang tao ang sarili niya.
Hindi ako multo, kung oo man, masyado akong maganda (uh, ano daw? Sabi na nga ba, kelangan ko ng matulog)

Hard core.

--

Ilang araw din akong nagbulakbol hindi ako nagpapapasok sa eskwelahan at opisina, hindi nagpapakita sa mga tao(kaeskwela, kagrupo, katropa,kaorg…kahit sa mundo ng blog), hindi nangungumusta sa mga kapamilya, hindi matinong umuuwi ng dormitoryo, hindi nakakausap ng maayos, at kung anu-ano pa.

Marami-rami rin (kahit papaano) ang nagalala sa akin. Lagi nga akong ipinagtatanong kung nasaan na daw ba ako, kung kasama ko ba ito, o siya, o sino… walang may alam.

Ano bang nangyayari kay kookoo?

Walang makasagot, kung sa bagay, mismong ako nga e hindi ko masagot (sabi ko sa sarili ko)

Isang rason ng pansamantalang paglisan ko ay ang pagkapagod na magmahal sa mga tao sa paligid ko, di ko na kasi maramdaman na may naibabalik sa akin, nakakapagod, labas ako ng labas ng enerhiya, kaya naubusan ako.

Ako ang taong mahilig magsabi ng “ATTITUDE LANG NAMAN”.

Oo, negatibo talaga ang nauuna sa isipan ko pero dahil sa attitude na pinanghahawakan ko, nakikita ko ang positibong parte ng mga bagay-bagay, at pangya-pangyayari… pwede din hayop-hayop(uh?!)

Habang nasa HELL DAYS ako, pinipilit kong magpakasama, ayaw ko ng magmahal, letseng mga tao. Pilit ko talagang itinatago ang sarili ko at binabalewala ang mga taong pilit na hinahanap ako… letson de letse oo! Buset, buseeet!

Sa pagbukas ng aking malalaking mata(pero pasingkit maonti, di ko alam kung bakit ganito mata ko) tuwing umaga, plano ko ng hindi maging okay, hindi ako magdadasal at uunahin ko na ang pagsusungit at pagsimangot. Ilang araw din yon…

Pero dadating ako sa yugto ng araw na makikipagkita ako sa mga kakilala at makikipag tawanan, huwaw kakaw!! Nakipagtawanan pa, hindi ko maitanggi na hindi kaylanman lumipas ang araw na hindi ako nangungulit, nakikipaghagikhikan na humuhilik-hilik pa sa tawa at kung anu-ano pa. pero bago ulit matapos ang araw, iisipin ko ulit na SAYANG ANG MGA ORAS NA ITINAWA KO, mali ang ideya na nakipagkulitan pa ako..
ANG GALING KONG MAGPRETEND… sabi ko.

“hanep ang Diyos, ang bangis!!”

Pansamantala ko talagang tinalikuran ang pagmamahal na ibinabahagi niya sa araw-araw, alam kong may Diyos, ALAM NA ALAM KO AT SIGURADO, pero ayaw ko munang pilitin niya ngayon, nakakapagod siyang sundin…

Magulo--- magulong-magulo.

AYAW KO NG MAGMAHAL NG MGA TAO, AYAW KO NA… SWEARNESS EVER, HALLER?!

“sa ngayon, gusto ko ang ginagawa ko, hindi masayang ganito, pero dito ko hinuhugot ang magiging ako..

DI naman natatapos ang araw na hindi nawawala ang poot eh… Di ko lang tinatanggap. Gusto ko lang malaman kung sino ang totoo, kung ano ang totoo…

Pero ganun pa rin, masayahin ako—kaya nalulungkot ako, kookoo-isa pang termino para sa salitang ironic” –strong>strong>kookoo to mikwinsi

Ganyan akong magsalita pag nagseseryoso na ako… hindi naman ako bihirang bumanat ng mga ganyang pahayag, pero sa sarili ko, yan ang mga bagay na nakikitaan ng sinseridad (lagi kasi akong magulo, wala na lugod minsan naniniwala sa akin) ng iba.

Hindi ako magaling magprentend, kung tutuusin, bigo nga ako diyan… YATA,

trivia: sinasabi ko man na magaling akong umarte, sa palagay ko hindi din… kung sakali man, magaling akong magpretend na nagpepretend ako…(oh, logic yun, hinga muna….)

STATUS: hindi ko alam kung kelan ko ito sinulat.

hindi ko rin alam na nakapagsulat ako ng ganito.. hanaku… hmm, at gaya ng mga dati kong mga isinusulat, hindi siya tapos…. Marapat niyong tapusin ko ito sa kasalukuyang estado ng mga damdamin at sigaw ng isipan ko.

Nagising ako kagabi o mas magandang sabihin ko na kaninang madaling araw, nakatanggap ako ng isang mensahe galing sa isang malapit na kaibigang si tomasa

“kulasa, naalala ko, nung andoon tayo kela kuya nic natulog, super tawa tayo tayo kahit yung pinaguusapan natin e yung nakakatawang teknik mo ng ‘pagsuicide, happiness is attitude.. tawa lang, wag masyadong mamroblema, haix, miss kita, yakap!’”strong> –xena 3-13-08 2:42am

Balik tayo sa nadama ko nun HELL DAYS ko na yun… Napuno talaga ng toyo ang utak ko nun, yung pakiramdam ko gusto ko ng wakasan ang buhay ko, asos, fagod na fagod na ako. Nagdududa na nga ako sa patutunguhan ko sa kinabukasan ko, pakiramdam ko wala na akong hinaharap, wa ng future. Mamatayin na din ako, at kung ganun lang din, e di ko na pahahabain pa ang buhay kong ito.

Kung nakakasama niyo ako sa sa pang-araw araw na pamumuhay niyo, hindi maaaring hindi niyo maririnig sa akin ang mga linyang “e mas madali pang magpakamatay kaysa diyan e”

Sige, magbibigay ako ng halimbawa… ayaw na ayaw ko ng matematika, at kung pakokompyutin niyo ako isang araw sa buhay ko, sasabihin ko, “huh? Ako, bakit mo naman ako pagkokompyutin e ayaw ko nga ng mga ganyan ganyan e mas madali pang magsuicide kesa magkompyut niyan e”

O kaya naman

“huh? Ako? Paghuhugasin mo ng pinggan? E mas madali pang magpakamatay a”
Ayon sa pag-aaral namin sa sikolohiya ang mga taong madalas magsabi ng mga bagay na ganito ay yaong mga tao na hindi ito kaylanman gagagawin, hindi kasi malaking bagay ang turing nila dito.

Oo nga pala, eto nga pala ang thesis namin, Suicidal Tendencies, Meaning in Life and Self-regulation of Inmates of Manila City Jail with Substance Abuse.

Ang bangis diba, oo, nagsagawa kami ng pag-aaral sa city jail, apat sa grupo, tatlo kaming babae at isang metrosexual “daw”(oops, may tinira pa!)

Dahil puro nalang suicidal tsutsu blahblah tsorba ang pinagaaralan naming e burong-buro na ako sa salitang iyan, marami akong nalaman katotohanan ukol dyan… yun tipong hindi ko na talaga papasukin yan…

AKALA KO…

Balik tayo sa istorya, dahil sa sukdulang sakit na nadarama ko dahil sa mga pagmamahal na pinagkakait, naisip ko na din ang mga bagay na ganito-- ang pagsusuicide.

Gaya ng madalas na sinasabi ko, hindi ako iyakin, pero minsan dumating ang isang matahimik at kagimbal-gimbal na gabi… hindi ko mapigilan ang mga luha sa pagdaloy, nakubli man ito sa iba sa tulong ng dilim na dala ng gabi, sa akin, ramdam na ramdam ko ang sakit na kasabay ng bawat patak, nakisama pa yung ilong ko, salamat ilong! Moral support!

Sige sige, hayaan niyo akong maging disclaimer, blog ko to e, oo, nagkaroon ako ng mga ideasyon pero sa mga babanggitin kong “paraan ng pagsusuicide” isa lang diyan ang tinangka ko,

MGA PARAAN NG PAGSUSUICIDE
(NI um, iatago nalang natin sa pangalang kookoo, boogsh!)

1. habang umiiyak ng nakahiga, napatingin ako sa kanang bahagi ng kwarto namin at nakita ang napakalaki at nangiimbitang bisitahin na bintana. Talon na talon na ako sa totoo lang (trivia: taga apat na palapag ako ng selda, este kumbento, este dormitoryo), kaso naisip ko, ang taas, baka kung anong itsura ko pag nadeds ako, lasug-lasug da ba-de farts… ang ganda ko pa naman, parang bb.pinas, tafos il just dead, ahaha, like, im sorry, ahaha… my pamili…my family…ahaha, wouldn’t be froud, dot froud, if I’ll die fanget… kaya yun, sabi ko, hindi, hindi sa pagtalon ang ikawawakas ng buhay ko.



2. matapos magdesisyon sa hindi pagtalon, ganun pa rin, nguyngoy pa rin ako ng nguyngoy… natalo ko pa ang mga dramatic na aktres sa pagiyak. Naalala ko tuloy yung napaka-morbidong video ni kyla(yun singer na maliit na may bangs na taga ji-em-ey) sa awiting HANGGANG NGAYON, si kyla ha, hindi si regine.,… flease!! Naalala ko dun (maliban sa tirahang repridyider ni kyla) yung bathtub na may nakahandusay na lalaki, ayun, nagpakamatay siya dun… parang yun nalang ang gusto ko, magpakalunod.
Kaso napaisip, wala namang bathtub dito sa dorm e… sabi ko nalang, pupunuin ko nalang yung cubicle na paliguan ng tubig, kaso kumusta naman, baka umaga na hindi pa rin puno yun ng tubig… at syempre magsisilabasan ang tubig sa mga gilid-gilid ng pinto. Asar!



3. Dahil sa pagkabigo dito, isa pa muli ang nasariwa sa isipan ko, wahaha! Ewan ko, pero sa pagkakaalam ko, umuso ito dati, yung flor contempacion story ni miss nowra onowr, sa pagkakaalam ko, (naalala ko lugod si ara mina nun mga matitinong days niya, uhh..tama nga ba?! Basta, hayaan na si ara mina), inakusahan siya na sinadya niyang lunurin yung batang anak ng amo niya sa balde.
Ayun, ganun na ganun… naisip ko din ilublob yung sarili ko sa balde… tama tama.. yun nalang. Hindi na mahirap yun…



Tapos, a oo, MASYADONG MALAKI YUNG BALDE… a oo talaga!

4. sa lahat, eto yung pinakamaganda ko atang naisip,AT ISINAGAWA ANG PAGTATANGKA.. unang-una hindi naman ako pangit malamang kung ito ang gagawin ko, hindi ko rin kailangan ng bathtub, o balde, o pumasok sa banyo at magsayang ng tubig… eto yun.
Iyak pa rin ako ng iyak… iyak talaga.

TRIVIA: natigil nanaman ang pagsusulat ko dahil kinain ng letson de letseng virus eto…etong eto… hehe, may back-up file lang pala ako,…. Ayun, asar na asar na ako nito kahapon…

Ipapatuloy ko nanaman..

Iyak pa rin ako ng iyak, pero napapagod na ako, nadarama ko na na unti-unti ng sumisingkit ang aking mga malalaking mata, namamaga na ito. Unti-unti na rin akong nahihirapang huminga… mayroon ng pagsikip dito. Napadasal ako, “Loooord, ang sakit! Kunin mo na po ako, parang awa mo na, plese, now na now na…”

Pinigil ko ang sarili ko sa paghinga… ilang minuto ko rin itong ginawa. Sana tumigil na rin ang pagtibok ng puso ko, sana tumigil na ang buong sistema ko, tutal, hindi naman titigil ang pag-ikot ng mundo kung titigil ang kahit anuman sa akin. Wala naman akong importansya. “Lord, ngayon na!”

Pinipigil pa rin ang paghinga..

Ayun, epektibo naman. Tanyo ngayon, buhay pa rin ako.

Buset! Buseeet!

Ayon, yun yung mga matatalinong kaganapan sa mga pagpapatiwakal ko.

Sa mga oras na iyon, hindi ko masabi na sinayang ko ang oras ko, sa katunayan, isa ito sa kakaibang pangyayari na nagparamdam sa akin ng totoong halaga ko, naalala ko na maging tao, at naalala ko din na sa buong panahon ng mga ginagawa ko ay nagpapakatao pa rin ako.

Malapit sa perpekto ang buhay ko. Ewan, sa tingin ko lang (wag ka ng kumontra). kung ikukumpara kasi sa mga taong madalas kong nakakasalamuha, masasabi ko talagang walang masyadong trill ang buhay ko.

Masaya ang pamilya ko, wala akong nairereklamo na magulang na bumubugbog sa akin at wala akong mga pinupulot na basag na plato gawa ng nanay ko na ginawang flying saucer ang mga ito.

Wala akong mairereklamo na mga kapatid na inaagawan ako ng mga kagamitan, o pagkain o anu pa man. Wala rin akong maireklamo na boring ang buhay dahil walang kapatid. Dahil may dalawa akong poging-pogi na mga utol.

Wala rin akong rason para maging rebelde sa hindi pagpapaaral sa akin, hindi ako makapag-rally at magsisigaw na “ang edukasyon ay karapatan blahblah” sa bahay namin dahil pinagaaral naman ako.

Wala rin akong masabi na wala akong mga kaibigan na manlilibre sa akin sa oras na gusto kong maging oportunista. Hehe, marami ako nun… LIBRE! Libre… libre kopya pa nga sa school kahit hindi ko naman gustong mangopya, may mag-aalok talaga. Hehe.

Pati boypren minsan, ibinenta sa akin, pero libre..oha! SAYA! Wahaha!
Higit sa lahat, hindi ko pwedeng sabihin na walang nagmamahal sa akin, kasi, may DIYOS na dakila na nagbigay ng buhay sa akin, at nagbibigay pa rin hanggang ngayon.

Yung hindi bumawi nito kasi malamang hindi pa niya napapadama sa akin ang lubos na pagmamahal niya.

Wala, tinatawanan ko nalang ang mga nangyari sa akin. Tawa talaga.

Maswerte, o hayaan niyong sabihin na blessed(hindi lucky) ako dahil yoon talaga e.

Hinding hindi ko talaga pinagsisisishan ang nangyari sa akin na ito (ulit ba ng ulit?) basta, marami akong natutunan ditto, turning point naman. Marami akong naalala. Kung iisipin, hindi ko dapat naranasan ang mga bagay na ito pero naranasan ko. Toink! Kasi, kasi, kasi, magagamit ko ito sa pagtulong sa mga tao na makakaranas ng mga ganito.

Wala kasi akong karapatan na magsalita na “okay lang yan blahblah” kung ako mismo, hindi ko naman talaga alam kung anong pakiramdam na maharap sa ganitong sitwasyon. At dahil naranasan ko na, WAHAHA…batas na din ako..toink! masasabi ko na sa iba na
“naramdaman ko na yan, at walang mangyayari kung magpapakain ka sa mga negatibong emosyon, ramdamin mo din yung pagmamahal sa iyo ng iba, masayang mabuhay, minsan pwedeng malungkot, pero mas masayang maging Masaya”


mamamatay na ako, malapit na. . . kung di ako mabubuhay ng matagal, sana di na ako mabuhay ngayon pa lang. . .

nakakawalang ganang mabuhay, di ko maramdaman ang kahalagahan ko sa mga tao sa paligid ko. . .

Ano bang nagyari kay kookoo?

Ah, hinanap lang yung sarili niya ng sandali, tsaka nagpapansin at nagpaimportante na rin. Ahaha!

MAGULO AKO, PERO TOTOO… hehe, an labo ko talaga!
Hmmm, maraming nagmamahal sa akin, marami… bulag lang ako minsan…

tikim sa tinapay ng buhay

ano ba ang totoong basehan na nabuhay ng magmuli ang panginoong si Kristo??

sa palagay ko, kadalasang masasabi ng nakararami na ang walang laman na himlayan o empty tomb ang pinaka prowebang masasabi na nabuhay nga siya ulit pagkatapos mamatay dahil sa malulubhang pasakit na natamo niya....

(o mas malupet na maisip mo na dahil sa mga easter eggs, o bunnies o jelly beans... bugbog, gusto mo? HMF!)

pero pwede ko bang sabihin na mayroon pang mas matindi kesa dito?

eto yung:

***habang may mga taong nahihirapan at nasasaktan ngunit nagmamahal pa rin...

***habang may mga handa pa ring magparaya sa gitna ng hindi pagkakapantay-pantay...

***habang may magbibigay kahit walang-wala na rin...

***habang may handa pa ring pumunas ng mga luha habang luhaan rin...

YUN...

DOON MO MALALAMANG BUHAY NGA ANG DIYOS, sa puso yun ng bawat tao...

para saan pa ang pagkabuhay niya kung patay din naman SIYA sa atin..

buhayin natin ang Diyos, ipalaganap ang pagmamahal niya...ü

maligayang pasko ng pagkabuhay!

(mga impluwensya sa mga bagay na natutunan ko sa mga sermon ni padre astig, yan yung mga sabjektib na patotoo ko sa pagkabuhay ni Kristo, walang plagiarism dyan, wahaha)

>>>

litrato namin kahapon matapos magsimba...



>>>

sabi ni padre astig

"nakakakuha ako ng lakas presensya nyo palang" (at naramdaman ko siya ng sinabi niya yun, sooobra)

oras ko naman para sabihin to sa mga mambabasa/friends ko:

"nakakauha ako ng lakas presensiya niyo palang" -kookoo/napundingalitaptap

bumabalik sa dating tema ng literatura

you are never far away...

YOU ARE JUST TIME AWAY


>>>

illustration to follow, (gas where's my cam, hmf!)

may bagong alam: panahon nanaman

>>>

mas natututo na akong makibagay sa mga brushes ngayon, masarap puminta.

salamat adobe photoshop, araw-araw nagugutom ako sa adobo at puto tuwing nababasa o naririnig kita..

>>>

may nakasulat sa litrato... iclick mo nalang para mabasa mo. totoo yan, mahilig talaga akong magdrama ngayon ngayon... kulang kasi ako sa tulog dahil puro kompyuter ako.. sabi na nga ba, malaki ang parte ng hindi pagtulog sa emosyon ng tao...

"panahon nanaman nga ng pag-ibig, pero di ko dapat ipagsiksikan ang sarili ko dito... hanggang ngayon, di mo naririnig ang bawat salita sa sigaw ko" -napundingalitaptap

etiketa: random galing kay churvah-loo gerl

sige sige... hindi ko talaga feel magsulat pero baka sakali nalang na matino naman ang gagawin ko ngayon.

ni-tag ako ng batang babae ngunit bading na si churvah... at walang masamang paunlakan ko ito.

angal?
hmf!

8 random facts about me

1. mahilig akong magpapansin at sanay akong maging slightly high-profiled..

2. hindi naman talaga ako manunulat. sadya lang talaga akong feelingera..

3. mahilig ako sa mga hardcore na tugtog. pero poser lang ako..
"daig ko pa ang ahas, kaninong pwet kaya hahalikan ko bukas"

4. trip na trip kong magmayabang na may alam ako sa potograpiya, na sa totoo, tyamba lang

5. marunong akong kumanta at sumayaw, pero isinisisi ko ang hindi ko pagiging magaling dito sa mga magulang ko
"hindi niyo kasi ako pinilit nung mas bata pa ako"

6. hindi ako marunong magalit, at kung nagalit ako sa iyo, etching lang yun!

7. mukha akong walang pakialam sa mga tao sa paligid ko, pero sa totoo, hindi ako sigurado.
"ah, ayun, oo, basta"

mahilig akong mambitin, hindi dahil gusto ko pero nahihirapan akong magexpress..yata. di ako sigurado.

8. bago ko pa matapos ang mga sentimyento kong ito, alam ko na na tatawanan ko lang ang lahat ng ito, katunayan, bago pa dumating sa pang-walo e natatawa na ako sa mga sama ng loob na nararamdaman ko.

hmf hmf!

disclaimer: (hindi talaga ito disclaimer gaya ng mga nababasa mo sa libro, dahil nga feeling manunulat ako kaya ko ito gagamitin, pampam lang)
kung matino ang pagiisip ko ngayon, hmmm, malamang, lahat na ng bangko sa bahay e nabuhat ko na. bahala ka ng umunawa. mahal na araw naman e, pabonus mo na.

>>>


(trip na trip kong pakinggan.. lumang kanta na pero patok na patok parin sa mga kasalukuyang pangyayari)

>>>>



(bahala ka ng hanapin dyan kung nasaan yung totoong ako)

ay siyaks, pasensya na churvah, di talaga e.. salamat sa pag-tag, natats ako kung alam mo lang..salamat.

uror!

bulok na layout!



buseeet!!

yaaak, ano ito? basura?

hindi nga maganda ang pakiramdam ko, senyales, naguguluhan ako sa mga bagay-bagay!!

paano ko kaya ibabalik ang dati...



nakakapanginit ng ulo!


unrequited love... tsk tsk.

pagbabago, ang hirap tanggapin

excited talaga akong umuwi ngayon (medyo lang pala)...

gusto ko na kasing makita ang mga kapamilya ko, miss ko na din ang walang humapay na paginternet... pati ang masasarap na pagkain, at di mawawala ang mas mahabang tulog diyan!

pero maliban sa lahat ng ito, namimiss ko na rin makita ang buong bahay, kampante kasi ako pag andito ako... parang kumportable at alam na alam kong lahat ng mga kasiyahan nadama ko ay simula pa nun bata pa ako...

pero pag dating ko bigla kong naalala, pinaayos nga pala nila ito sabi ni mommy.

pag pasok ko ng bahay, oo nga, maganda ito...bagong pintura na, mas makulay gaya ng dati... pero hindi ako naging masaya... gusto ko pa rin yung dating itsura nito, luma man, pero yun yung kasabay ng paglaki ko.......

nakakaasar, ang arte ko. nakakalungkot ngang talaga.

pati kisame na tiningalaan ko bago matulog, iba na rin...

kanina, pag lingon ko, parang nasa kabilang dimensyon na ako, wala ako sa sarili kong bahay... parang nakikidalaw lang ako sa bahay ng kung sino man.

pero habang nanonood ng tv at nakikipagbandingan kay paris hilton, este sa lola ko, nabanggit niya na mayroon daw minsang lalaki na pumasok sa pamamahay namin habang umalis ang mga magulang ko at may pinuntahan din ang aming butihing katulong...

hindi naman daw kinakabahan si lola dear pero mukhang may masamang balak talaga yung lalaki.,.. hinihingian siya ng pera. gagamitin daw niya ito upang makauwi sa probinsya nila.

pinapasok siya ng bahay (nasa terrace kasi siya) at bigla siyang sinundan nun mamang walang hiya...

may dala itong brown envelope na mukhang may alambre sa loob

ika nga ng aking lola

"siguro alambre yun at balak akong i-strangle" (naaliw naman ako sa term ni lola, so konya! ahaha)

buti nalang daw, may dalawang pintor na nagpipinta sa bahay, umalis tuloy yung junga-jungang yun!!

siguro, isa ng malaking konsolasyon sa pagiging malungkot ko ang nakwentong iyon ng lola ko. total, maganda na rin naman yung bahay ngayon, buti walang masamang nangyari sa kanya...

nako, tropapips ko pa naman yun si lolaness... buti nalang talaga.

pero nun naisip ko yung marka namin sa pader kung gaano kalaki yun itinatangkad namin, nalulungkot pa rin ako, iba na ang bahay.. pati mga bandalismo at kung anu-ano namin....

pati yung mga matatandang art works, paintings, di ko na matanaw.

tsk, ang arte ko talaga!

ang sentimental ko nga pala talaga


p.s
ayaw kong mamaliitin niyo yung naramdaman ko sa pagbabago ng bahay namin, buong panahon, alam ko kung anong mga nasaksihan nito sa paglaki ko. okay?!

pagbabago, mahirap lang talagang tanggapin... haaay, paalam na sa pagiging nanay ko sa campus..(uh, onti lang makakarelate dito sa pahayag na ito)

paalam ekwelahan

tama tama.... hindi na ito biro, last day ko na sa eskwelahan bilang estudyante ngayon....

wala ng exams...

di na kailangan maghabol sa mga propesor...

wala ng silbi ang uniporme pangeskwelahan, ID at nameplate...

di na magpupuyat at magrereklamo sa dami ng mga takdang-aralin...

wala ng matatawag na "klasmeyts"...

mga kwaderno, hindi na para sa lecture....


buong buhay ko, estudyante ako...


pero bukas, paggising ko?

IBA NA...

IBA NA...

nakakapanibago,

nakakasindak,

NAKAKALUNGKOT...

lablayp to. lablayp ko to...

PAG BINASA MO TO… WAG MO NG PAKAWALAN ANG BAWAT SALITA, BIHIRA LANG ITO… swear! MAIKSI LANG YAN, may mga dialogue kasi kaya mukhang mahaba…

Namulat ulit ang kamalayan…

Kung hindi ako nagkakamali, 3:51 ng umaga ng nagising ulit ako ngayon umaga (4:35am na, tagal kasi magbukas ng Jurassic pc ko, with all the dinosaurs..hekhek)… marami pa akong artikulong kailangang matapos dahil malapit na ang dealine nito—kahapon. KAHAPON? Paktay!

Upang matapos agad ang takdang aralin na ito, plinano ko kagabi na humiram ng pc ni jirah gerl(dormeyt na may mala-robot na pc, feeling ko nasa future na ako, at nasa kalawakan), makikigamit ako ng internet…uso kasi ang wifi sa dorm namin(trivia lang), kaya ayun, umepal muna ako sa pc niya… sumalubong sa akin ang yahoo messenger. Ewan ko nga pa kung bakit pinatos ko ito, oo, may ym acct ako pero hindi ko ito ginagamit… ewan ko nga ba kung anong uod ang pumasok sa utak ko at natulig tulig ako sa katotohanan na ang boring ng buhay ko at hindi ako nakikipagchat..

sige, baka sakaling onlayn sila kah, jez, rico o cheng…o mas hardcore kung si ponsyo pilato… toink!

Marami akong natanggap na imbitasyon, accept naman ako… pindot lang ng pindot, di ko na nga binabasa yun sinasabi nun dilaw na nakangiti, si kokey ata (yung smiley ng
ym..)

Ng biglang:

XD: kookoo??

At sumagot naman ako…


nikolaits: po?

Mabilis nga pala ang usapan sa mga ganitong sitema


XD: you forgot me already?
nikolaits: toink..ofcourse not
XD: hahaha

Marahil nagtataka ka, XD, sino si-ya?

Si XD ay isang batang singkit, siya ay kasalukuyang nasa lugar kasama ng mga baka..

Readers: sa Masbate sa bicol?
Koo: toink, tayugan mo naman ang pangarap mo, sa TEXAS siya…
Readers: ahhhh… cowboy.

-

Maliban sa taga texas siya, isa siyang blogger friend, isang taon at mahigit ko na rin kaming kaibigan, isang tao na rason ng pagtuloy ko sa pagsulat, isang tao na laman ng mga susulatin ko dati… isang rason kung bakit ko napagbalingan ng emosyon ang mga salitang nailalabas ko sa pamamagitan ng panulat.

Isang taong minahal ko.

Kung nagbabasa ka talaga ng mga posts ko dati-dati at nadadama mo ang kabiteran ko, oo, siya yun… yun sa year ender.

Ganito, naging magkaibigan kami sa prenster blog (kaya pa tinatakwil ko yun ng parang alibughang anak, uh? Ano?) basta yun..

Readers: o, bakit mo itinakwil?
Kookoo: nakakabitter kasi e, memories and all that.. yu nu, win yu am..yu nu, yu rimimbeir and rimimbir da panchis that mid you hert, yu nu (uh, pacquiao?)

Ayun, may mga bagay na hindi naging maganda sa aming pagsasamahan.
Nung nakilala ko siya, nasa Pinas pa siya dati nun, okay naman, hindi ko din alam kung bakit nun una ko palang mabasa ang blog niya(nowsblidan pa ito, ingglesero kasi si pogi, e ingglisera din ako dati…pwe!) E alam ko na na…. “hindi lang kami magiging prends nito”… ewan ko ng aba kung bakit nagfire ang neuron ko at naging futuristic ng ganun… ang labo.

Estranghero, oo, estranghero kami sa isa’t-isa… madami muna kaming series(o, parang palabas lang, serye nalang, mas dramatic, uh?) ng mga paguusap… minsan pang-matalinong usapan, minsan bobo, madalas Masaya, bihirang malungkot…pero kahit ano pa mang usapan yan, duguan pa rin ang ilong ko.,.. nowsblidan talaga,.

Gaya ng sabi ko, alam kong simula’t sapul e may kakaiba na sa amin (o ilusyon ko lang, lagi kasi akong high dati sa katol, malamok kasi…koneksyon?)… basta, kahit pa pinaguusapan naming prends kami, E IBA TALAGA.. may kakaiba.

Blahblahblah.. paglaon ng panahon (robot na ang naglalaba sa bahay namin, tgggsh!)

Naamin ko, AKO MUNA..(dalagang pinay ako e… sabi sayo!, oo nalang!)

Oo, may emosyonal na involvement na ako sa kanya… at dahil hindi feelingero si pogi, di naman daw niya nadama…O ayaw niyang mag-assume… pero sa oras na nalaman na niya kung ano ang side ko, umamin na din si pogi, may tears pa siya nun (kaso hindi ko nakita)

Readers: o, bakit hindi mo nakita?
Koo: bulag kasi ako… hindi…. blog nga diba..

blog, hindi ko pa talaga siya nakikita,

di ako sigurado kung tao nga ba siya o anime lang (wala na kasing mata sa kasingkitan)… ayun.

Ayun, ipinaliwanag ko lang…

BIRTWAL ETO MGA SHUFATID…

Ayun, okay naman ang pakyut-kyut namin… Masaya.

At dahil nga dalagang pinay ako, NAG-GO-THE-DISTANCE naman ako, hindi to jowk… ako talaga yung dumalaw sa kanila… taga-karatid lugar ng maynila lang naman sila… clue: south part

Pero maski na, ako pa rin yung dumalaw…. Parang desperada.
Hindi a,(disclaimer pa..), natulak lang talaga ako para gawin ko yun, nun nalaman ko na aalis na siya palabas ng bansa… (tsaka balak ko talagang icarnap yung suv nila), syempre, hindi naman ako matatahimik ng hindi ko siya nakikita o hindi lang man mageffort (ayun, pinagbayo ko siya ng bigas, pinadalhan ng aircon, pinagararo ng lupain, sinuplayan ng entertainment showcase….grrrrr).. kaya ayun.

Satisfying yun sa part ko.

Masaya

Masaya…

Ma-sa-yaaaaah (mala-bamboo yan pa-re)

-

nikolaits: ay siyaks, iba na talaga.... pero masaya na din ako na makausap ka... at para parin tayong tanga.
nikolaits: wahaha
XD: hehehe
XD: yeah
XD: mis ko na din ung mga nakaraan
XD: but i think we'd be good as friends
-

XD: MISS KO NA YUNG NAKARAAN

Tama tama, nakaraan nalang, nilisan na rin kami ng panahon… dumating kami sa punto na isinuko na naming ang lahat… hindi madali ang long distance na relasyon… at ang malupet, HINDI TALAGA NAMIN KILALA ANG ISA’T-ISA…

Masakit, sakit talaga… eto yung rason kung bakit hindi na ako nagkakain dati… eto rin ang rason kung bakit bigla akong ipinasok sa institusyon ng mga baliw…(exagge lang) kung bakit pala ako ipinakausap ng ina ko sa isang sikolohistang counselor…

SHUT DOWN talaga sistema ko dati… malala.

XD: i only know alot of girls..
XD: they're just friends
nikolaits: ****************************
XD: i dont want you to think that i foold around with alot of people.
XD: hehe
XD: yeah
XD: *****************
nikolaits: hindi.... okay lang, naramdaman kita dati... di nga ako nagalit sayo e...
nikolaits: pero aw
nikolaits: aw
nikolaits: aw
nikolaits: awts
nikolaits: aw
nikolaits: aw
nikolaits: ang sabi ng dog...
nikolaits: aw aw!

O, naging aso muna ako panandalian sa aming paguusap.
-

Isang rason ng pagkakalabuan naming e ang pakikipagprends niya sa madaming girls, awts talaga. Pero sige, sige… naniniwala ako na prends lang talaga, PERO. Nagsawa na si pogi na puro kookoo nalang….

Dun niya nahanap si *w*, si *e, si **na, si lorna, si fe, si protacia, si circacia, si mayumi, si dalandan, si Gloria, si Imelda… basta, madami.
At ayun na nga… hehe,

Pero pinagusapan naming ng matino an gaming paghihiwalay. Masakit pero kinaya ko naman.. nakakabuang talaga, impernes… pero matapos ng matinding pagkausap kay sikolohistang counselor, ayun, natanggap ko naman ng positibo ang lahat.

XD: and the things i said before
XD: im sorry
nikolaits:
XD: i guess it was just me
XD: hindi naman ikaw ung immature
XD: honestly
XD: ive had worse fights now
XD: but then its different
nikolaits: ganun ba?
XD: kasi alam ko AKO UN dati e
XD: yeah..

Isa sa pinagduduldulan niya na rason kung bakit na niya ako inaayawan ay dahil daw sa immaturity ko, sabi ko nalang “SIGE, kung yun yung tingin niya sa akin… gusto ko sanang ipamukha na hindi ako immature, pero…. Hindi maturity ang pagpilit na pagpamukha sa isang tao na hindi siya immature… hindi ko ipu-prove sa kanya na immature ako, dahil hindi (YATA, hehe, sa sitwasyon namin, hehe) kaya, OO NALANG. Kilala ko naman ang sarili ko.)
-
XD: i guess maybe
XD: i just really liked being friends with you
XD: and i didnt want it to be anything more kaya ganun
XD: i just wanted to tell you that
XD: and im sorry
XD: for like all the shitty things
nikolaits: okay lang, no ka ba...
XD: e kasi
XD: ung conscience ko
XD: kapag naalala kita
XD: parang di naresolve e
XD: haha
XD: its just lilke
XD: hey hellow
XD: hi
XD: tas aun

Asos, napadaan ko lang ito sa usapan NAMIN ng mabilis…. Nakonsenya si pogi, ako, wala lang… o well, I’ve been good…WOOHOOOO!
-
nikolaits: anu?
nikolaits: nadala ka lang din,
nikolaits: naenjoy tayo sa long distance commitment ek ek... sa estrangherong birtwal.... sa pakyut kyut...
nikolaits: iba na tayo nayun...
XD: yeah..
nikolaits:
XD: hehe
XD: all the things in life have a reason i guess
XD: i still have to admit i had alot of happy days with you
XD: times are just different now..
nikolaits: buti naman,,., oo naman, enjoy tayo..alam ko yun...DATI.

okay naman na alam ko na naging Masaya siya nun naging parte siya ng buhay ko…. Hindi kasi ako nangaaway talaga, siguro nakikita niya yun kaibahan ko sa gerlaloo niya nayun na lagi siyang inaaway… wekwekwek…
gaya ng sabi ko, lumipas na ang panahon, mabilis na mabilis… parang dilis(uh, isda?)

-
nikolaits: okay lang naman na magbye bye na ikaw nayun... para fulltime **** chatting mode....
XD: sorry
XD: inaaway niya kasi ako e
XD: pagsinabi kong nag-hi ka patay tau haha..
nikolaits: awww.. ganun, pwede pala akong maging cause ng ikamamatay mo?
nikolaits: gaya ng sabi ko, pwede na ikaw magbye bye... may paguusapan pa ba tayo?
XD: yeah\
nikolaits: teka, ang selosa naman... sabagay.
XD: but then we're fighting and i have to resolve it fast
XD: i have alot of stuff to ask you
XD: haha
nikolaits: o, ano? nayun?
XD: hows life?
XD: hows rico?
XD: and your other friends?
nikolaits: toink...
XD: been to any concerts lately?
XD: where do you live now?
XD: hows your family?
nikolaits: rico? nabadtrip ako dun lately...
XD: waw
XD: bago un ah
XD: bakit?
XD: oh yeah and who's the guy sa pic mo
XD: ayan hehe
nikolaits: concert..naman, oo naman... urbandub, dalawang bese sa isang week nun feb.... woohoo
nikolaits: bwisit kasi yun si rico, salita ng salita..**********************************
nikolaits: guy sa pic...wahaha
nikolaits: wahaha

ay nako, sabagay, hindi nga naman okay para sa gerlaloo niya na makipagusap si boylet niya sa akin, (parang patintero yun kasama ng mga halimaw sa banga…)
ang dami niyang tanong, ang dami talaga… o well, marami pa rin naman pala siyang gustong malaman tungkol sa mga pangyayari sa buhay ko.. lets say(ohmy, inggles ba ito? AARGH) concerned pa rin pala… at Masaya pa rin siya sa mga bagay na ikinasisiya ko..

MADAMI NA RIN PALA SIYANG ALAM SA AKIN.
-
XD: kahit bulok si gloria id take a pic with her
nikolaits: ay teka, pero meron ako ngayong, hmmmm....
nikolaits: tsk, wag muna gma
XD: hehe
XD: bulok e
nikolaits: hehe
XD: well anyway
nikolaits: ?
XD: her term is almost done

Ayun, lumabas nanaman ang pagkaradikal ni pogi, (dito nga ako natutong mangialam sa pulitika) blahblah…ang daming sinasabi, meron pa naman akong mas gustong ishare sa kanya.

(ohmy, trivia: page 8 na sa word2007 ang sinusulat ko, mahaba nga ata..hekhek)

nikolaits: puro gma... di mo na napansin yung sinasabi ko..
nikolaits:
nikolaits:
XD: pero meron ako ngayong
XD: ano
XD: haha
XD: napansin ko naman un e
nikolaits: ayun... pero maghulo.
nikolaits: magulo yun
XD: love problems?-
nikolaits: medyo..basta, ang ***************
XD: ahh
XD: and who's the lucky b*stard?
XD: i mean
XD: guy
XD: hehe
nikolaits: if you are bad at it, lalo na siya... ang blahblah...
XD: whaat
XD: di na ako ganyan no
XD: haha
nikolaits: siya, basta, ****** din….pero friend ko talaga....
XD: iba na ako ngayon
XD: ah
-

TAPOS YUN, lowbatt na yun pc….
DI NA AKO NAKAPAGKWENTO…
-

Kookoo: I just had a short chat with **** da singkit guy, and it feels good to know that he’s just part of my past now. Masaya naman, knowing that we are still friends

Pakoy: mabuti naman.

Jez: did he call you up? Is he back?
Koo: definitely not, friends nalang kami…

Kah: wala na talaga si blogger?
Koo: yup, blogger boy wil poreber be my prend, alam ko yun. Wala ng issue, matatanda na kami, I mean AKO, ..wekwekwek. He’s having struggles YATA sa lablayp niya ngayon, bata pa kasi sila. Okay naman, We are happy, APART.

WE ARE HAPPY, APART.



Sa mga bagay na nangyari sa amin, aminado ako, naging Masaya ako, lagi lang kaming nagtatawanan nun, may away pero parang away tigre lang, I mean, away bata lang…. mababaw.

Medyo nalulungkot ako para sa kanya, paano kasi, long distance pa rin sila ni gerlaloo niya nayun.. mahirap kasi talaga, hindi siya normal.. iba pa rin yun nagkikita kayo… matagal na rin sila, mga 2days na ata…. Boyngk!!! Mga 6 months siguro, ewan, di ko naman sila binabati kapag happy monthsary chorba blahblah nila e. wekwekwek...

Nakakausap ko na din si gerlaloo niya minsan na minsan… at alam ko sa sarili ko na okay ako.

Yan si XD, kakaiba yan, basta, hindi ko maexplain, dati sobrang siya na yun gusto kong makasama habang buhay, kakaiba kasi ang perspektibo niya sa buhay, napakapositibo… nasabi ko nga dati na nakakatakot na baka siya ang maging basehan ko ng ideal na kapareha sa buhay… pero gayun pa man, tao lang din pala siya (akala ko dati alien…engk)… nagkakamali din, at hindi perpekto. Dun ko napatunayan na hindi dahil blahblahblah, e okay na talaga.

Okay na ako nayun, talaga. Pag siya ang pinaguusapan, sus, humahagulhol ako… tgsh! Indi tinatawanan ko nalang yan. Wala nga akong pinagsisisishan e, siguro kaya kuntento na din ako kasi hindi ako nagkulang sa mga bagay na ginusto at kaya kong gawin.. sinabi ko at pinaramdam ko dati na mahal ko siya talaga. Kahit minsan, feeling niya nambobola lang ako(magaling kasi ako dun, pero may laman yun lagi, peksman..)

Masasabi ko na, napakawalan ko na ang ideya na siya ang por-e-ber ko. Okay din na naharap ako sa sitwasyon naming niyan ni XD, nagkaroon naman ako ng abrupt growth pag dating sa pagmamahal… TOTOO pa.

hmm, masaya rin na malaman na malamang, may natutunan siya sa akin... tulad ng pambobola, juk...

Sa ngayon, alam ko na hindi pa rin talaga ako handa para sa isang malupit na relasyon, may mga anik-anik man sa gilid-gilid… so far, hindi naman ako natutulig at nageenjoy sa ideya na nangunguliglig sila.(medyo rhyming… poetic, errrr)

Hindi pa, hindi pa… hindi muna talaga ako magsasalita, alam ko na ang pakiramdam ng hindi pagkulang sa paglahad ng totoong nararamdaman,MA-OKAY… at wala naman akong balak na magpalampas ng oras… naniniwala lang din ako na may oras para diyan…. Hindi ngayon, hindi muna.

(page 10 pag may spacing…page 6 pag wala / 2,402 words)

May mahal na ako ngayong iba, oo naman, ayun nga lang, madami na akong kino-consider, magsasalita ako, wag kang mag-alala… yun nga lang, sana, andiyan ka pa. =/
Lablayp to, lablayp ko to,--- DATI.

Trivia: 7:11 am na, kunbg anu-ano kasi muna ang binulatlat ko sa pc ko…

Readers: di ka naming pinageexplain.
Koo: FINE! That’s what I have said (o, inggles, ganyan kaming magusap dati…puro ganyan, minsan pa may tran-sley-shen[translation] pa)

Trivia ulit: meron akong isang folder ng mga litrato niya, at hindi ko matagpuan, meron kasi akong photo concept na gustong gawin… ahaha, dinelete ko ba? Bitter ko naman dati..asar! hekhekness...